Ewolucja Gwiazd- Papużki z Barcelony: David Haro: Cierpliwość czasem popłaca

Witam was serdecznie menadżerowie. Pora na kolejną ewolucję gwiazd w moim wykonaniu. Dziś na tapetę trafi pierwszy piłkarz, którego miałem przyjemność prowadzić w Espanyolu. Konkretnie mowa o wychowanku hiszpańskiego zespołu, bramkarza Davida Haro. Zapraszam was na poznanie jego losów

Folder z blogami z tego zapisu

Gwiazdy Vasco Da Gamy

David Haro na świat przyszedł 31 maja 2001 roku w Barcelonie. Z tym miastem był związany przez całe swoje dzieciństwo i w końcu trafił do klubu Espanyol. W nim się szkolił, zadebiutował w pierwszym zespole i stał się jednym z jego najważniejszych piłkarzy

Espanyol 2023-2029 (czasy przede mną)

Espanyol pierwszy sezon w moim świecie rozgrywał na hiszpańskim zapleczu. Jak się okazało był to jedyny sezon, który tam spędzili. Nie zostawili żadnych złudzeń rywalom, i w pewnym stylu zdobyli tytuł mistrzowski w rozgrywkach Laligi2 w sezonie 2023/24. Sam Haro w ciągu sezonu rozegrał 31 spotkań, gdzie wpuścił 22 bramki i zanotował 12 czystych kont

Przez następne kilka lat po awansie Espanyol był takim zespołem, który wiele w rozgrywkach nie wojował, ale nie był w stanie spaść z powrotem do Laligi2. Najwyższa lokata jaką zajęli to 14, a dwukrotnie kończyli na 16 i 17 miejscu, czyli odpowiednio przedostatnie i ostatnie bezpieczne miejsce

Sam Haro był wyróżniającym się piłkarzem z drużyny. Mimo jednego z najsłabszych ligowych zespołów regularnie utrzymywał po 8 czystych kont w sezonie, a także odbierając kilkanaście nagród zawodnika meczu. Bez jego interwencji w kilku meczach, być może Espanyol nie byłby w stanie przez te lata utrzymywać się na najwyższym poziomie

Występy ligowe/stracone gole/?/czyste konta/MVP/średnia ocen

Sam Haro był największą gwiazdą zespołu  i był okres kiedy chciał odejść z klubu.

Jego usługami najbardziej zainteresowany był Manchester United.

Problemem w tej relacji było jednak to, że klauzula odejścia Hiszpana była dosyć wysoka (62 mln Euro), a także w Manchesterze United był dosyć mocny bramkarz. Haro pewnie w klubie pełniłby role rezerwowego co raczej go nie satysfakcjonowało. I tak lata mijały, a Haro niezmiennie reprezentował barwy klubu z Barcelony

Espanyol 2029-2034 (moja era)

24 grudnia 2029 roku objąłem stery w zespole z Barcelony, a Haro ciągle był jego częścią. Był jednym z najważniejszych zawodników wokół którego budowałem zespół.

W przeciągu półtora roku zespół bardzo się rozwinął. Po utrzymaniu w sezonie 2029/30, w sezonie 2030/31 zrobiliśmy kilka kroków do przodu. Po bardzo świetnej kampanii zespół zapewnił sobie awans do przyszłorocznej Ligi Konferencji. Sam Haro był jednym z najważniejszych ogniw zespołu. Tracił poniżej jednego gola na mecz i zanotował aż 16 czystych kont w sezonie ligowym. Niewiele zabrakło, by mógł stanąć na podium wśród najlepszych bramkarzy w sezonie

Kampania 2031/32 była jeszcze lepsza. Poza udanym występem w Lidze Konferencji (ćwierćfinał), zespół dorzucił czwarte miejsce w tabeli ligowej, które zapewniło awans do pierwszego w historii występu klubu w rozgrywkach Ligi Mistrzów. Haro jeszcze bardziej zachwycał. W ponad połowie spotkań kończył mecz z czystym kontem, To sprawiło że w tej tabeli ustąpił tylko Diopowi, czyli zdobywcy tytułu mistrza Hiszpanii z tego sezonu. Dodatkowo został uznany trzecim najlepszym bramkarzem ligowym w plebiscycie na bramkarza sezonu

Przyszłe dwa sezony to stabilizacja Espanyolu w hiszpańskiej czołówce. Zespół dwukrotnie stawał na najniższym stopniu podium. Sam Haro w sezonie 2033/34 dołożył ponownie trzecie miejsce w plebiscycie na bramkarza sezonu, a także w tabeli czystych kont

Najbardziej błyszczał w Pucharze Hiszpanii. W edycji 2033/34 wystąpił zaledwie w trzech spotkaniach, jednak w każdym z nich jego wpływ na wynik był ogromny. Rozpoczęło się od ćwierćfinału na Santiago Bernabeu. W samym meczu nie zrobił nic wielkiego, jednak moc pokazał w serii jedenastek. W trzeciej i czwartej serii zatrzymał strzały Dimy i Rodrigueza. Dzięki temu po raz pierwszy za mojej kadencji awansowaliśmy do półfinału rozgrywek o krajowy puchar.

Dzień przed pierwszym meczem półfinałowym doznał kontuzji, która wykluczyła go z tego spotkania. Przegraliśmy 1:2 z Villarealem, i musieliśmy odrabiać straty. W rewanżu rywale bardzo chcieli nas docisnąć i w pierwszej połowie nas zdominowali. Dzięki Haro, który wrócił na bramkę udało nam się nie stracić gola, a sam bramkarz ciągle utrzymywał nas w dwumeczu. W końcu Puigmal zdołał wyrównać stan dwumeczu, a w dogrywce mój zespół przejął inicjatywę, i przechylił szale na swoją korzyść. MVP spotkania został właśnie Haro, dzięki któremu ciągle byliśmy w grze

W samym finale Haro również błysnął. Podczas meczu graliśmy defensywnie, udało nam się wykorzystać rzut karny, a tak to rywale mieli głównie swoje szanse. Kilka razy Haro ich zatrzymał. To sprawiło że został uznany najlepszym graczem finału, w którym zdobył z Espanyolem pierwszy puchar w karierze, i jak się niestety okazało ostatni. 3 mecze w pucharze, średnia 8,0. Puchar imienia Davida Haro

Lazio 2034-2037

Ze względu na przybycie nowego bramkarza nie chciałem Haro degradować do roli rezerwowego. W ten sposób za 50 mln Euro przeniósł się do Lazio

Jak się okazało ta decyzja okazała się świetna dla obu stron. Zarówno mój Espanyol, jak i Lazio z Davidem sięgnęły w kampanii 2034/35 po tytuły mistrzowskie swoich lig

Sam David zrobił we Włoszech ogromną furorę. Zdobył najwięcej czystych kont w sezonie, a także został uznany najlepszym bramkarzem rozgrywek

Kolejne dwie kampanie to już spadek wychowanka Epsanyolu w hierarchii. Wystąpił w zaledwie 18 spotkaniach w ciągu tych dwóch lat. W te dwa lata zespół nie zdobył żadnego trofeum. Zdobyli drugie miejsce w sezonie 2035/36 i trzecie w sezonie 2036/37. Sam Haro zdecydował się po sezonie 2036/2037 odwiesić rękawice na kołku

Hiszpania U-23, Igrzyska Olimpijskie 2024 (Francja)

W reprezentacji pierwszym ważnym turniejem w karierze Haro były Igrzyska Olimpijskie. Był to słodko-gorzki turniej dla Davida. Grał do ćwierćfinału, zachował 3 na 4 czyste konta. Niestety przez kontuzje z meczu ćwierćfinałowego nie zagrał już do końca turnieju. Hiszpanie zdobyli złoty medal, lecz Haro nie mógł wystąpić w decydujących meczach

Hiszpania

W przypadku seniorskiej kadry narodowej na powołania musiał troszkę poczekać. Pierwszym sukcesem z kadrą było drugie miejsce w Lidze Narodów w 2029 roku. Haro nie rozegrał żadnego spotkania, był częścią składu podczas turnieju finałowego

Taka sama historia spotkała naszego bramkarza podczas Mistrzostw Świata w 2030 w Turcji. Ponownie nie wystąpił w żadnym spotkaniu. Hiszpania zakończyła swój turniej bardzo szybko. Po trzech wygranych w grupie, 1/16 finału była bardzo brutalna. Po porażce z Islandią, Haro razem z kolegami musiał wracać do domu

Swojego debiutu w narodowych barwach doczekał się 28 września 2031 roku, podczas eliminacji Mistrzostw Europy ze Szwecją, kiedy to już liczył 30 wiosen. Był to udany debiut. Hiszpania rozniosła rywali, a Haro zachował czyste konto.

Od tego spotkania przez pewien czas był stałym elementem drużyny narodowej. Przeciągnęło się to do Mistrzostw Europy we Włoszech w 2032. Hiszpania skończyła turniej na ćwierćfinale, a sam Haro może czuć ogromny niedosyt. Nie zagrał najlepszego turnieju, nie dając nic extra, i kończąc rozgrywki bez ani jednego czystego konta, w pięciu rozegranych spotkaniach

Kiepski turniej nie zachwiał jego miejscem w zespole. Dalej bronił podczas fazy grupowej Ligi Narodów, a także rozpoczął eliminacje do Mistrzostw Świata w 2034 roku. Hiszpania wygrała ze Słowacją i Turcją, a Haro zanotował czyste konto podczas meczu ze Słowakami

Jak się okazało mecz z Turcją był jego ostatnim w reprezentacji. Jeszcze kilka razy był powołany na zgrupowania, choć ani razu na boisku już nie wystąpił. Nie został powołany na Mistrzostwa Świata w 2034 i Mistrzostwa Europy w 2036. Przez półtora roku Haro był podstawowym bramkarzem kadry Hiszpanii. Zanotował 19 występów, w których zdołał 4 razy zachować czyste konto

Występy w karierze

Do tego w kadrze Hiszpanii: 19 występów, 30 straconych, 4 czyste konta

To oznacza że w seniorskiej karierze David Haro rozegrał 489 spotkań. Piłkę z siatki wyciągał 556 razy, natomiast mecz na zero z tyłu kończył 164 razy.

Sukcesy indywidualne

Espanyol

Trzeci bramkarz Laligi- Sezon 2031/32, 2033/34

Drugie miejsce w tabeli czystych kont Laliga- Sezon 2031/32

Trzecie miejsce w tabeli czystych kont Laliga- Sezon 2033/34

Lazio

Bramkarz sezonu Włoskiej Serie A- Sezon 2034/35

Najwięcej czystych kont w Serie A- Sezon 2034/35

Sukcesy drużynowe

Espanyol

Trzecie miejsce w Hiszpanii- Sezon 2032/33, 2033/34

Puchar Hiszpanii- Sezon 2033/34

Mistrzostwo Laliga2- Sezon 2023/24

Lazio

Mistrzostwo Włoch- Sezon 2034/35

Wicemistrzostwo Włoch- Sezon 2035/36

Trzecie miejsce we Włoszech- Sezon 2036/37

Hiszpania

Uczestnik Mistrzostw Świata- 2030

Uczestnik Mistrzostw Europy- 2032

Mistrz Olimpijski- 2024

Wicemistrz Ligi Narodów- 2029

Biografia w grze

Tak prezentowała się kariera Davida Haro. Trzeba przyznać że przez pozostanie w Espanyolu nie osiągał spektakularnych sukcesów. Dopiero moje przyjście sprawiło że Espanyol zaczął się liczyć, i dzięki temu Haro mógł zdobyć swoje jedyne trofeum z klubem, a także grać regularnie w Europie. Miał swój ostatni super rok w Lazio, a także po 30 miał swoje 5 minut w kadrze narodowej. A wam jak podobała się kariera Haro? Podzielcie się swoimi przemyśleniami, a następne co pokaże się ode mnie na stronie, to będzie kolejny sezon z kariery Espanyolem. Do zobaczenia menadżerowie.