Sen o Warszawiance - część 3 (2025/26). Aspiracje.

Wyłącznie polscy piłkarze i polscy sztabowcy - pierwsza flaga 

W poniższym zestawieniu nie uwzględniam zawodników spoza pierwszego zespołu oraz przedłużonych wypożyczeń. Jeżeli piłkarz grał na zasadzie wypożyczenia, a po jakimś czasie pozyskaliśmy go na stałe, poinformuję o tym w osobnej notce.

Do klubu:

01.07.2025: Alex Kolasa (Arka Gdynia, prawo Bosmana)

01.07.2025: Bartłomiej Żynel (Jagiellonia Białystok, prawo Bosmana)

01.07.2025: Piotr Starzyński (GKS Tychy, 165 000 euro)

05.07.2025: Dawid Szwiec (Górnik Zabrze, wypożyczenie)

16.07.2025: Olaf Kobacki (GKS Tychy, 215 000 euro)

21.07.2025: Sebastian Musiolik (Górnik Zabrze, 170 000 euro)

10.08.2025: Dominik Hładun (Legia Warszawa, 34 500 euro)

21.08.2025: Mateusz Młyński (wolny transfer)

 

Z klubu:

30.06.2025: Aleksander Jagiełło (koniec kontraktu)

30.06.2025: Jarosław Niezgoda (koniec kontraktu)

30.06.2025: Jakub Bursztyn (koniec kontraktu)

24.08.2025: Macel Kroczek (Polonia Bytom, wypożyczenie)

 

Zgodnie z zapowiedziami, kontraktu z klubem nie przedłużył Niezgoda. W związku z tym należało znaleźć doświadczonego napastnika. Wierzę co prawda w Marcela Szymańskiego, który przyszedł do nas kilka miesięcy temu, ale to chłopak zaledwie dwudziestoletni. Zakontraktowałem więc Sebastiana Musiolika, który jak na nasze, polskie warunki jest zawodnikiem naprawdę robiącym różnicę. Świetny w powietrzu, zdeterminowany, waleczny, silny, pracowity. Górnik Zabrze spadł w poprzednim sezonie z ekstraklasy, więc cena była dość okazyjna - 170 tysięcy euro. 

Z innego spadkowicza - GKS Tychy - pozyskałem dwóch innych graczy, na których bardzo liczę: Piotra Starzyńśkiego i Olafa Kobackiego. Ceny były niewygórowane, po prostu wykorzystałem klauzule odstępnego obowiązujące w razie spadku.

Jednym z najważniejszych nabytków był bramkarz, Dominik Hładun. Muszę się przyznać, że od dawna „polowałem“ na niego i na Cezarego Misztę. Udało się pozyskać za „grosze" doświadczonego Hładuna i mimo początkowego, lekkiego rozczarowania, okazało się to bardzo dobrym posunięciem.

W lidze nie szło nam jakoś wybitnie. W zasadzie to co mieliśmy przegrać - przegraliśmy. Natomiast bardzo rzadko gubimy już punkty ze słabeuszami. Choć wciąż się to zdarza, vide: 1:2 z Wartą Poznań u siebie. Graliśmy jak typowa drużyna środka tabeli, takie też zajmowaliśmy miejsce po 19. kolejkach.

W meczu z ŁKS w Łodzi (06.12.2025, 2:2) Dominik Hładun obronił dwa rzuty karne!
 

Wielką przygodą okazała się batalia w Pucharze Polski. Bohaterem potyczki z Chrobrym Głogów był Jakub Brdak. Ten zawodnik jest piłkarzem Warszawianki już trzeci sezon, lecz w trzydziestu meczach, które rozegrał wcześniej, ani razu nie wpisał się na listę strzelców. W Głogowie wszedł na boisko w 61. minucie za Szymańskiego i został bohaterem!

W drugiej rundzie, grając „na galowo“, łatwo rozprawiliśmy się z ŁKS. Gole zdobyli Krzyżak i Adkonis z karnego.

Wreszcie 3 grudnia 2025 przeżyliśmy prawdziwy horror w Niecieczy. Gdy zegar boiskowy wskazywał 73. minutę, przegrywaliśmy 1:3. Na szczęście końcówka należała do nas, a wzorowo spisali się rezerwowi: Surzyn, Kolasa i Szymański.

Tym samym meldujemy się w ćwierćfinale, gdzie wczesną wiosną zagramy z Motorem Lublin.

Lewą obronę Legii zdominował Yuri Ribeiro, a gdy nie mógł grać, to trener Pavel Hapal ustawiał tam Bejgera. W związku z tym Patryk Kun nie pojawił się jesienią na boisku w oficjalnym meczu ani razu. A że za pół roku kończy mu się kontrakt, to Legia zdecydowała, że wystawia go na listę transferową. Po przemyśleniu sprawy doszedłem do wniosku, że ten doświadczony zawodnik byłby dla naszego klubu wartością dodaną. Co prawda wiem, że woli on grać raczej w systemie 1-3-5-2 jako wahadłowy, ale przyuczenie go do gry w czwórce - na lewej obronie - nie stanowi chyba większego problemu.

120 tysięcy euro zostało więc przelane na konto Legii, a Kun odwdzięczył się pięcioma asystami w dwunastu ligowych meczach!

W lidze spisywaliśmy się lepiej niż jesienią. Na pewno wielkimi niespodziankami były zwycięstwa - do tego wyjazdowe - z Rakowem Częstochowa i Legią Warszawa. A przecież Raków już po raz trzeci z rzędu w moim świecie gry sięgnął po tytuł.

Do najbardziej sensacyjnego rozstrzygnięcia doszło jednak 9 maja 2026 roku w Poznaniu. Fakt, że gospodarzom w tym sezonie zupełnie nie szło. W marcu zwolniony został niemiecki trener, Stefan Kuntz, nowe porządki miał zaprowadzić Janusz Niedźwiedź. Tymczasem Lech pod jego wodzą grał tragicznie, przegrywał wszystko, a apogeum niemocy nastąpiło w meczu przeciwko Warszawiance. Wynik zszokował całą Polskę! Nam wychodziło wszystko, im - nic.

Ostatecznie po serii dobrych meczów (osiem ostatnich gier bez porażki) zajęliśmy wyborne, szóste miejsce. Klasyfikację strzelców wygrał Filip Piszczek (26 goli), który dość przeciętnego Radomiaka doprowadził do wicemistrzostwa Polski. Przypomnę, że ten piłkarz w sezonie 2023/24 grał dla Warszawianki, ale nie zadowalała go rola dublera Niezgody. W Radomiu odnalazł swoją ziemię obiecaną.

Jedyną zadrą okazała się poważna, kwietniowa kontuzja Mateusza Młyńskiego, solidnego zawodnika wykorzystywanego w ramach rotacji składu.

Priorytetem Warszawianki wiosną był Puchar Polski. Na pierwszoligowy Motor Lublin wystarczyli dublerzy, a w półfinale, po znakomitym meczu ograliśmy Lecha Poznań 3:1. Sebastian Musiolik, nie pierwszy raz w tym sezonie, okazał się naszym największym atutem.

A zatem, po raz pierwszy w klubowej historii, awansowaliśmy do finału Pucharu Polski!

Stawka meczu była ogromna. Zwycięzca otrzyma prawo do gry w eliminacjach Ligi Europy! Bukmacherzy odrobinę więcej szans dawali Śląskowi. Wynikało to chyba z tego, że w lidze mieliśmy z nimi w tym sezonie negatywny bilans (0:2, 1:1).

W zasadzie środkową trójkę pomocników tworzyli najczęściej Kocaba (jako szóstka) oraz Adkonis i Duda (jako ósemki). W finale w miejsce Kocaby wystawiłem jednak Furmana, nominalnego kapitana zespołu, dla którego to jeden z ostatnich meczów w barwach Warszawianki.

Mecz na Narodowym (tylko 17 832 widzów) był z gatunku tych, w których jedna drużyna ma szczęście w nadmiarze, a druga - nie ma go wcale. Oddaliśmy trzy celne strzały na bramkę Ukraińca Varakuty i wszystkie ugrzęzły w siatce! Śląsk nie odpowiedział ani razu!!! To pierwsze trofeum zdobyte przez Warszawiankę, więc pokażę szczegółowo, jak padły gole.

45. minuta. Piłkę odzyskał Adkonis, przekazał Starzyńskiemu, a ten cudownym, prostopadłym podaniem między środkowych obrońców obsłużył Musiolika, który z zimną krwią sytuację wykorzystał.

75. minuta. Kobecki otrzymał piłkę po lewej stronie, od Klimczaka, pociągnął kilka metrów i precyzyjnie podał do nadbiegającego Popielca. Mocny strzał, bramkarz bez szans.

79. minuta. W tłoku pod polem karnym Kobacki podaje krótko do Szymańskiego, który pięknym strzałem z dystansu ustala wynik meczu.

Liga:

Grali:

Puchar Polski:

Grali:

Grali we wszystkich oficjalnych rozgrywkach:

Kapitanowie:

O. Krzyżak - 26 (‬26 ‬od początku‭)
D. Furman‭ – ‬15 (‬14)

Hat-tricki:

L: 15.02.2026 - S. Musiolik (vs Odra Opole) 
L: 09.05.2026 - S. Musiolik (vs Lech Poznań) 

Niewykorzystane karne:

L:‭ ‬23.11.2025‭ – ‬S.‭ ‬Musiolik‭ (‬vs Widzew Łódź‭)‬,‭ ‬obronił M.‭ ‬Buczkowski

Obronione karne:

L:‭ ‬06.12.2025‭ – ‬D.‭ ‬Hładun‭ (‬vs ŁKS‭)‬,‭ ‬strzelał F.‭ ‬Illanes
L:‭ ‬06.12.2025‭ – ‬D.‭ ‬Hładun‭ (‬vs ŁKS‭)‬,‭ ‬strzelał R.‭ ‬Durmisi

Wykorzystane karne:

L:‭ ‬10.08.2025‭ – ‬D.‭ ‬Furman‭ (‬vs Odra Opole‭)
PP:‭ ‬28.10.2025‭ – ‬J.‭ ‬Adkonis‭ (‬vs ŁKS‭)
L:‭ ‬06.12.2025‭ – ‬S.‭ ‬Musiolik‭ (‬vs ŁKS‭)
L:‭ ‬03.05.2026‭ – ‬D.‭ ‬Furman‭ (‬vs Zagłębie Lubin‭)

Rzuty wolne:

-

Występy w pierwszej reprezentacji Polski:

-

WARSZAWIANKA - sezon po sezonie

ZDOBYWCY GŁÓWNYCH TROFEÓW W POLSCE
(w nawiasach - liczba triumfów w danych rozgrywkach; liczy się tylko mój świat gry, a nie historia realna)

POLSKIE KLUBY W EUROPEJSKICH PUCHARACH

ZDOBYWCY NAJPOWAŻNIEJSZYCH KLUBOWYCH TROFEÓW
(w nawiasach - liczba triumfów w danych rozgrywkach; liczy się tylko mój świat gry, a nie historia realna)