Sen o Warszawiance - część 12 (2034/35). Dominacja.

Wyłącznie polscy piłkarze i polscy sztabowcy - pierwsza flaga 

W poniższym zestawieniu nie uwzględniam zawodników spoza pierwszego zespołu oraz przedłużonych wypożyczeń. Jeżeli piłkarz grał na zasadzie wypożyczenia, a po jakimś czasie pozyskaliśmy go na stałe, poinformuję o tym w osobnej notce.
 

Do klubu:

01.07.2034: Kajetan Rduch (Lech Poznań, prawo Bosmana)

01.07.2034: Eryk Grzywacz (NEC Nijmegen, 1 500 000 euro)

01.07.2034: Rafał Chrabąszcz (Górnik Zabrze, 1 500 000 euro)

Z klubu:

30.06.2034: Wiktor Kalinowski (koniec kontraktu)

 

09.07.2034: Jakub Chmiel (Zagłębie Sosnowiec, 250 000 euro)

18.07.2034: Franciszek Saganowski (NK Osijek, 300 000 euro)

19.07.2034: Oskar Krzyżak (CD Alaves, 1 000 000 euro)

Z Warszawianką pożegnali się wielce zasłużeni piłkarze. Franciszek Saganowski chciał więcej grać i odszedł do chorwackiego NK Osijek. Natomiast wieloletni kapitan, Oskar Krzyżak, powędrował do hiszpańskiego Alaves. To już była moja suwerenna decyzja; uznałem, że jego czas minął, jest coraz wolniejszy i pora na inne rozwiązania w środku obrony. Poza tym do Zagłębia Sosnowiec przeniósł się wychowanek, Jakub Chmiel. Nie rozwinął się on tak, jak wszyscy tego oczekiwaliśmy. Wiktor Kalinowski żądał zbyt wysokiego kontraktu, a był tylko dalekim rezerwowym. Więc się rozstaliśmy.

Następcą Krzyżaka został zawodnik, który powrócił do klubu po... sześciu latach przerwy! Eryk Grzywacz zrobił umiarkowaną karierę w Holandii (Sparta Rotterdam, NEC Nijmegen), ale w reprezentacji Polski wciąż ma tylko cztery występy. Zaliczył je, co ciekawe, gdy był zawodnikiem Warszawianki (wypożyczenie z Wolfsburga), na przełomie lat 2027 i 2028. Grzywacz to zresztą pierwszy piłkarz w powojennej historii reaktywowanego klubu, który dostąpił zaszczytu reprezentowania naszego kraju. Kosztował 1,5 mln euro.

Poza tym witamy dwóch nowych, bocznych obrońców, którzy pełnili będą role dublerów. Kajetan Rduch, którego były, nieudaczny selekcjoner Maciej Skorża widział nawet w reprezentacji (5A) przyszedł po odmowie przedłużenia kontraktu z Lechem Poznań. Natomiast za utalentowanego Rafała Chrabąszcza zapłaciliśmy Górnikowi Zabrze 1,5 mln euro.

Nowym kapitanem drużyny został 25-letni reprezentant Polski Mateusz Biegański. Jego początki w klubie, jeśli chodzi o profesjonalną postawę nie były zachęcające. Raz nawet musiałem go ukarać za pijackie wybryki. 

Ale to było dawno. Wydaje mi się, że piłkarz ten jakiś czas temu wreszcie wydoroślał i ma bardzo pozytywny wpływ na kolegów z drużyny. Nabrał też niezbędnej rutyny, gra już dla nas przecież od lutego 2031.

W pierwszym oficjalnym meczu nowego sezonu, którego stawką był Superpuchar, zrewanżowaliśmy się Lechowi Poznań za porażkę w finale Pucharu Polski. Dobrą formę strzelecką zasygnalizował Kevin Dwórzyński. Mimo straty dwóch bramek, mieliśmy to spotkanie całkowicie pod kontrolą.

Niezłe wyniki polskich klubów w poprzednich edycjach europejskich pucharów sprawiły, że aby awansować do fazy ligowej Champions League, musieliśmy rozegrać tylko jedno spotkanie kwalifikacyjne. Los wyznaczył nam izraelski Maccabi Tel-Aviv. Myślałem, że to łatwy przeciwnik, tymczasem na własnym stadionie ledwo zremisowaliśmy 2:2!

Nastąpiła ogromna mobilizacja i w meczu wyjazdowym rozgromiliśmy rywali aż 6:1! Kapitalnie zagrali zwłaszcza środkowi pomocnicy. Dariusz Sapa ustrzelił hat-trick i zanotował asystę, a Kacper Duda aż trzy razy asystował oraz zdobył gola.

W  fazie ligowej los skojarzył nas m.in. z wielkimi firmami (Inter, Barcelona, Arsenal), ale generalnie widziałem szansę na zajęcie miejsca w gronie 24 najlepszych drużyn. Do tego potrzeba bowiem minimum 9 punktów.

Pierwszy mecz, z Fenerbahçe, udało się zremisować, ale straciliśmy na kilka tygodni Kacpra Dudę (kontuzja). Z kolei drugą potyczkę, z belgijskim Standardem wygraliśmy 1:0 po golu rezerwowego, Jakuba Adkonisa.

Po cichu liczyłem na choćby remis w Holandii (PSV Eindhoven), ale byliśmy tam drużyną gorszą, mimo niewysokiej porażki 0:1. Z kolei Inter Mediolan nie dał nam żadnych szans. Już do przerwy prowadzili 3:0, skończyło się na 4:2. Skrzydłowy Savio i napastnik Alberto to piłkarze z innej galaktyki. Nie naszej.

Liczyłem na co najmniej cztery punkty w dwóch ostatnich meczach, z Kopenhagą i Slavią Praga. Obie drużyny wydawały się w naszym zasięgu. I rzeczywiście, z Duńczykami wygraliśmy 1:0 po trafieniu Michała Zabielskiego. Niestety, mecz w Pradze przyniósł potężne rozczarowanie; przegraliśmy 2:3.

Po jesiennej części sezonu zajmowaliśmy 22. miejsce, lecz mając w perspektywie jeszcze dwa mecze z gigantami (Arsenal i Barcelona), trudno było o optymizm.

W cieniu europejskich zmagań gromadziliśmy skrzętnie ligowe punkty. Zdarzały się wpadki, takie jak domowa porażka z Górnikiem Zabrze 0:2, ale ostatecznie rundę kończyliśmy na pozycji lidera. Wyprzedzaliśmy o jeden punkt rewelacyjną Stal Mielec, którą jednak w bezpośrednim pojedynku wręcz zdemolowaliśmy.

W Pucharze Polski przeszliśmy dwie rundy, wygrywając z Olimpią Elbląg (trzeci poziom rozgrywkowy) 1:0 oraz z Cracovią (drugi poziom rozgrywkowy) 3:0. Wiosną zmierzymy się w ćwierćfinale z Avią Świdnik, prawdziwą rewelacją. Wyeliminowali oni Stomil Olsztyn, Niecieczę i ekstraklasową Wisłę Płock. Zespół ze Świdnika występuje na czwartym poziomie rozgrywkowym!
 

Umowna „wiosna“ rozpoczęła się w styczniu, od dwóch ostatnich meczów w fazie ligowej Ligi Mistrzów. Były to spotkania, w których nie liczyłem na jakiekolwiek zdobycze punktowe. Pierwsza połowa potyczki z Arsenalem potwierdziła najgorsze obawy - przegrywaliśmy 0:3... Tymczasem w drugiej połowie dokonaliśmy niemożliwego. Po golach strzelonych przez Oyedele, Zabielskiego i Zawadzkiego doprowadziliśmy do wyrównania! To jeden z najwspanialszych „come backów“ w naszej historii. Było w tym mnóstwo szczęścia (trzy celne strzały, trzy gole), ale liczy się przecież efekt.

Z Barceloną również powalczyliśmy. Na Camp Nou gospodarze prowadzili już 2:0 po golach Lamine Yamala, ale w drugiej połowie Jędrasik i Dwórzyński doprowadzili do remisu. Ostatnie słowo należało jednak do gospodarzy, którzy wygrali 4:2. Ale wstydzić się nie musieliśmy.

Niestety, wyniki te sprawiły, że znaleźliśmy się poza burtą Champions League. Zajęliśmy 25. miejsce, pierwsze nie premiowane awansem do dalszych gier. Gdyby nie ten cholerny mecz ze Slavią Praga (2:3), gdyby tam udało się wywalczyć choćby remis, to gralibyśmy dalej! Gdyby...

Na osłodę: gol Maxiego Oyedele z potyczki przeciwko Arsenalowi uznany został za najpiękniejsze trafienie Ligi Mistrzów w sezonie 2034/35.

Pozostały więc tylko rozgrywki krajowe.

W ćwierćfinale Pucharu Polski wygraliśmy z Avią Świdnik 2:0, a w półfinale ze Śląskiem Wrocław aż 5:0!

Finał z Pogonią Szczecin, drużyną - jak wiadomo - bliską mojemu sercu. Jestem z Pogodna! Nie było jednak mowy o sentymentach. Wynik ustalony został w pierwszej połowie, gole strzelili Kacper Duda i Kevin Dwórzyński. Najlepszy na boisku był Michał Zabielski. Po raz czwarty sięgamy po Puchar Polski.

Medale za zdobycie PP:

Została liga i niepowtarzalna szansa, by sięgnąć po potrójną koronę - superpuchar, puchar i mistrzostwo! I drużyna bez problemów tego dokonała. Wiosną nie miała sobie równych, wygrała 13 meczów z rzędu, w tym aż 8:0 z Zagłębiem Lubin. To nasz nowy rekord!

Punkty straciliśmy dopiero z Pogonią Szczecin i Stalą Mielec, kiedy tytuł był już przesądzony.

Święto zatruła tylko poważna kontuzja Chrabąszcza, który w ligowej potyczce z Pogonią złamał nogę.

Medale za mistrzostwo Polski otrzymali:

A więc wreszcie tego dokonaliśmy! Potrójna korona, totalna dominacja w Polsce.

Dodatkowo Kevin Dwórzyński został królem strzelców, zdobywając 27 ligowych goli. Wielką wartość stanowili Mateusz Biegański w obronie oraz dwójka kreatywnych, środkowych pomocników, Dariusz Sapa i Kacper Duda. Najlepiej grał jednak prawoskrzydłowy, Michał Zabielski; strzelił 14 goli i zaliczył 10 asyst. Jednak zarówno „piłkarzem sezonu“, jak i „młodym piłkarzem sezonu“ został wybrany Kevin Dwórzyński. Do reprezentacji Polski, po ponad pięciu latach przerwy, wrócił Maxi Oyedele!

Trzeba pogratulować wielkiego sukcesu, jaki odniósł ze Stalą Mielec młody, 44-letni trener.... Bartosz Salamon. Wicemistrzostwo z takim klubem, to coś wielkiego. Ale czy zasłużenie wybrano go "menedżerem sezonu", pozostaiwam już waszemu osądowi.

Na koniec smutna refleksja związana z upadkiem Rakowa Częstochowa. Oto klub, który przez cztery pierwsze sezony nie miał sobie równych w lidze, teraz spadł z niej i to już po raz drugi. Oto jak Raków systematycznie tracił klasę:

Superpuchar Polski:

Grali:

Liga:

Grali:

Puchar Polski:

Grali:

Liga Mistrzów:

Grali:

Grali we wszystkich oficjalnych rozgrywkach:

Kapitanowie:

M. Biegański‭ – ‬41‭ (41‬ od początku‭)
M. Błąkała‭ – ‬12‭ (‬9‭)
‭T. Kędziorek - 1 (0)

Hat-tricki:

‭L: 04.08.2034 – K. Dwórzyński (vs Radomiak Radom)
‭LM: 29.08.2034 – D. Sapa (vs Maccabi Tel-Aviv)
‭L: 02.12.2034 – M. Zabielski (vs Stal Mielec)
‭L: 23.03.2035 – K. Dwórzyński (vs Górnik Zabrze)
‭L: 06.04.2035 – M. Zabielski (vs Zagłębie Lubin)

Niewykorzystane karne:

-

Obronione karne:

-

Wykorzystane karne:

‭‭L: 04.08.2034 – K. Dwórzyński (vs Radomiak Radom)
‭L: 02.09.2034 – K. Dwórzyński (vs Wisła Płock)
‭L: 29.10.2034 – J. Jędrusik (vs Lech Poznań)
‭L: 29.10.2034 – M. Zabielski (vs Lech Poznań)
‭PP: 02.11.2034 – J. Adkonis (vs Olimpia Elbląg)
‭L: 05.11.2034 – K. Dwórzyński (vs Wisła Kraków)
‭PP: 06.12.2034 – T. Kędziorek (vs Cracovia)
‭L: 16.02.2035 – K. Dwórzyński (vs Warta Poznań)

Rzuty wolne:

-

Występy w pierwszej reprezentacji Polski:

M. Błąkała‭ – 10‬A
M. Biegański - 5A
M. Oyedele - 4A

WARSZAWIANKA - sezon po sezonie

ZDOBYWCY GŁÓWNYCH TROFEÓW W POLSCE
(w nawiasach - liczba triumfów w danych rozgrywkach; liczy się tylko mój świat gry, a nie historia realna)

POLSKIE KLUBY W EUROPEJSKICH PUCHARACH

ZDOBYWCY NAJPOWAŻNIEJSZYCH KLUBOWYCH TROFEÓW
(w nawiasach - liczba triumfów w danych rozgrywkach; liczy się tylko mój świat gry, a nie historia realna)