Sen o Warszawiance - część 13 (2035/36). Rakowiecki.

Wyłącznie polscy piłkarze i polscy sztabowcy - pierwsza flaga 

W poniższym zestawieniu nie uwzględniam zawodników spoza pierwszego zespołu oraz przedłużonych wypożyczeń. Jeżeli piłkarz grał na zasadzie wypożyczenia, a po jakimś czasie pozyskaliśmy go na stałe, poinformuję o tym w osobnej notce.
 

Do klubu:

01.07.2035: Karol Rakowiecki (Legia Warszawa, 1 300 000 euro)

01.07.2035: Artur Skrzypczak (Stal Mielec, 975 000 euro)

01.07.2035: Jakub Tataj (1. FC Köln, 1 200 000 euro)

01.07.2035: Kacper Wieczorek (Wisła Kraków, 750 000 euro)

Z klubu:

30.06.2035: Marcel Krajewski (koniec kontraktu)

30.06.2035: Krystian Palacz (koniec kontraktu)

01.07.2035: Michał Błąkała (Real Oviedo, 3 000 000 euro)

06.07.2035: Filip Rózga (CD Leganes, 2 500 000 [3 000 000] euro)

Nie przedłużyłem kontraktów z dwoma piłkarzami, którzy przez kilka lat obsadzali pozycję bocznych obrońców. To oczywiście Marcel Krajewski i Krystian Palacz. Za rekordową w historii klubu kwotę (3 mln euro) sprzedany został do Oviedo Michał Błąkała. Zawodnik ten, mimo że do momentu odejścia z klubu zagrał aż 47 razy w reprezentacji Polski, był u nas właściwie przez długie lata... dublerem. W końcu się zbuntował. Również do Hiszpanii (Leganes) powędrował Filip Rózga; nie zamierzaliśmy płacić aż tyle rezerwowemu.

Szukałem na rynku przede wszystkim bocznych obrońców. W końcu mój wybór padł na utalentowanych Jakuba Tataja z FC Köln i Artura Skrzypczaka ze Stali Mielec. Mają oni swoje deficyty: Tataj problemy z odbiorem piłki i techniką, a Skrzypczak z szybkością. Niemniej trudno obecnie znaleźć polskich zawodników, którzy byliby naprawdę dobrzy na tych pozycjach. Sprowadziłem też środkowego obrońcę z Wisły Kraków (Kacper Wieczorek). Wszyscy ci gracze kosztowali w sumie nieco powyżej 2,9 mln euro, czyli mniej niż zarobiliśmy na sprzedaży jednego tylko Błąkały.

Wreszcie hit letniego okienka transferowego: z Legii Warszawa przeniósł się do nas Karol Rakowiecki, środkowy napastnik, za którego zapłaciliśmy 1,3 mln euro.

W związku z tym, że sprowadziliśmy Rakowieckiego, trzeba było znaleźć inną pozycję dla Kevina Dwórzyńskiego. Piłkarz ten strzelił przez dwa lata we wszystkich rozgrywkach 54 gole dla Warszawianki, zatem wielu krytykowało moją decyzję o zmianie na środku ataku. Cóż, postanowiłem wystawiać Dwórzyńskiego na lewym skrzydle z rolą „schodzący napastnik“. Wyprzedzając fakty trzeba stwierdzić, że nie radził tam sobie najlepiej i zatracił skuteczność... Ale uznałem, że Rakowiecki jest na tyle dobry i perspektywiczny, że po prostu muszę go mieć na Luxenburg Arena!

Sezon rozpoczęliśmy od zdobycia Superpucharu Polski. Skromne zwycięstwo 1:0 zapewnił nam swoim celnym strzałem Michał Zabielski.

W lidze od początku narzuciliśmy ostre tempo: w pierwszych szesnastu spotkaniach odnieśliśmy piętnaście zwycięstw i zanotowaliśmy jeden remis! Dopiero końcówka jesieni przyniosła spadek formy: porażka w Gliwicach z Piastem i dwa remisy, z Arką  i Lechią. Mimo to rok 2035 kończyliśmy jako zdecydowany lider. A w klasyfikacji strzelców prowadził Karol Rakowiecki (12 goli).

W Pucharze Polski pokonaliśmy Cracovię (2:1) i ŁKS (1:0) kwalifikując się do wiosennego ćwierćfinału.

Nie ma co jednak ukrywać, że najbardziej ekscytująca jest dla mnie w tej chwili przygoda w Lidze Mistrzów. Doczekaliśmy nareszcie takich czasów, że mistrz Polski kwalifikuje się do fazy ligowej bez eliminacji. Gdy jednak zobaczyłem przeciwników - zrzedła mi mina...

Tymczasem zaczęliśmy bardzo dobrze. Najpierw wyszarpaliśmy 1:1 z Eintrachtem Frankfurt dzięki golowi zdobytemu w ostatniej chwili przez Patryka Zawadzkiego. Potem zremisowaliśmy również 1:1 z Sassuolo. Jednak w tym drugim spotkaniu liczyłem, przyznam szczerze, na komplet punktów.

Później przyszły trzy nieuniknione porażki. Z takimi klubami jak Atlético Madryt (0:3), Barcelona (1:4) i Tottenham Hotspur (1:4) nie mamy szans na rywalizację. Dysponują one gigantycznymi budżetami i zawodnikami o topowych umiejętnościach.

Jednak w połowie grudnia udało nam się sprawić dużą niespodziankę i ograliśmy na wyjeździe Atalantę 3:2! Nie załamało nas to, że przeciwnik dwukrotnie obejmował prowadzenie.

Mimo tego zwycięstwa drużyna zajmowała odległe, 30. miejsce i szanse awansu do fazy pucharowej były tylko iluzoryczne.

Po zimowej przerwie przyszedł czas na ostatnie mecze w Lidze Mistrzów. Mocno liczyłem na dobry rezultat w potyczce z PSV Eindhoven. Niestety, przegraliśmy bez dyskusji 1:3. A potem, zupełnie niespodziewanie, postawiliśmy twarde warunki Manchesterowi United. The Reds dwukrotnie obejmowali prowadzenie, my dwukrotnie doprowadzaliśmy do remisu. Nie było jednak szczęśliwego zakończenia - w siódmej (!) minucie doliczonego czasu gospodarze zadali nam decydujący cios.

Kończymy na odległym, 32. miejscu, odpadając z rozgrywek.

Pozostała walka o krajowe zaszczyty. W lidze ciułaliśmy potrzebne punkty i ostatecznie wyprzedziliśmy drugie w tabeli Zagłębie Lubin aż o szesnaście oczek! Takiej przewagi nie osiągnął w moim świecie gry żaden inny polski zespół. Trudno jednak nie odnieść wrażenia, że drużyna jest obecnie za dobra na „kraj“, a za słaba na „zagranicę“.

Indywidualnie Karol Rakowiecki został królem strzelców (19 goli), Michał Zabielski osiągnął najwyższą średnią ocen (7,26), a Artur Skrzypczak był wśród trójki najlepszych „asystentów“. Ich dorobek jest jednak dość marny - tylko po osiem podań, po których padły gole.

Warto dodać, że Kacper Duda pobił długoletni klubowy rekord goli zdobytych w lidze ustanowiony przez Sebastiana Musiolika. Rzecz miała miejsce 23 września 2035 (mecz z Pogonią Szczecin):

Medale za mistrzostwo Polski otrzymali:

Puchar Polski. W ćwierćfinale dopisało nam sporo szczęścia. Lech Poznań był lepszy, ale... Najpierw Kongijczyk, Loïc Williams, strzelił samobója. A w 86. minucie bohater spotkania, nasz bramkarz Oliwier Zych, obronił rzut karny bity przez Nigeryjczyka, Mustaphę Nwakaliego.

W półfinale pewnie pokonaliśmy rewelację Pucharu Polski, grającą na drugim poziomie rozgrywkowym Stal Rzeszów 4:0.

Wreszcie finał. Pierwsza połowa meczu z Górnikiem Zabrze była w naszym wykonaniu słaba. Przegrywaliśmy 0:1 po golu strzelonym głową przez Austriaka, Michaela Gaala. Impas przełamaliśmy dopiero w 79. minucie - z rzutu karnego wyrównał Karol Rakowiecki. I wtedy jakby zeszło z nas ciśnienie! Bramkę strzelił głową Eryk Grzywacz, a później - znów głową - trafił do siatki rezerwowy, Patryk Zawadzki. Z rogu dośrodkowywał niezniszczalny Kacper Duda. Puchar znów nasz!

Medale za zdobycie PP:

Tym samym drużyna dokonała rzeczy niezwykłej: obroniła „potrójną koronę“ (superpuchar, mistrzostwo i Puchar Polski)!

Superpuchar Polski:

Grali:

Liga:

Grali:

Puchar Polski:

Grali:

Liga Mistrzów:

Grali:

Grali we wszystkich oficjalnych rozgrywkach:

Kapitanowie:

M. Biegański‭ – ‬38‭ (38‬ od początku‭)
‭J. Adkonis - ‬9 (6)
‭M. Zabielski - ‬5 (4)
‭T. Kędziorek - ‬1 (0)

Hat-tricki:

‭-

Niewykorzystane karne:

L:‭ 10‬.08.2035‭ – ‬K. Rakowiecki‭ (‬vs Śląsk Wrocław‭)‬,‭ ‬obronił D. Varakuta
‭PP: 31.10.2035 – K. Dwórzyński (vs Cracovia)‬,‭ ‬obronił P. Matoga
LM:‭ 23‬.01.2036‭ – ‬K. Rakowiecki‭ (‬vs PSV Eindhoven‭)‬,‭ ‬obronił H. Valdimarsson

Obronione karne:

L:‭ ‬28.07.2035‭ – ‬O. Zych‭ (‬vs Arka Gdynia‭)‬,‭ ‬strzelał J. Janicki
PP:‭ ‬27.02.2036‭ – ‬O. Zych‭ (‬vs Lech Poznań‭)‬,‭ ‬strzelał M. Nwakali

Wykorzystane karne:

‭‭‭L: 26.10.2035 – K. Dwórzyński (vs Cracovia)
‭L: 03.11.2035 – J. Jędrasik (vs Wisła Płock)
‭L: 09.11.2035 – ‬K. Rakowiecki‭ (vs Legia Warszawa)
‭L: 09.11.2035 – ‬K. Rakowiecki‭ (vs Legia Warszawa)
‭PP: 09.04.2036 – J. Jędrasik (vs Stal Rzeszów)
‭PP: 01.05.2036 – ‬K. Rakowiecki‭ (vs Górnik Zabrze)

Rzuty wolne:

L:‭ ‬28.07.2035‭ – ‬K.‭ ‬Duda‭ (‬vs Arka Gdynia‭)
L:‭ ‬23.09.2035‭ – ‬J .Adkonis‭ (‬vs Pogoń Szczecin‭)
L:‭ ‬05.12.2035‭ – ‬K.‭ ‬Duda‭ (‬vs ŁKS‭)

Występy w pierwszej reprezentacji Polski:

M. Biegański - 8A
M. Oyedele‭ - 5‬A
T. Janik - 3A
E. Grzywacz - 2A
K. Rduch - 2A

WARSZAWIANKA - sezon po sezonie

ZDOBYWCY GŁÓWNYCH TROFEÓW W POLSCE
(w nawiasach - liczba triumfów w danych rozgrywkach; liczy się tylko mój świat gry, a nie historia realna)

POLSKIE KLUBY W EUROPEJSKICH PUCHARACH

ZDOBYWCY NAJPOWAŻNIEJSZYCH KLUBOWYCH TROFEÓW
(w nawiasach - liczba triumfów w danych rozgrywkach; liczy się tylko mój świat gry, a nie historia realna)