Legendäre Bayern #0. Wstęp i prezentacja.

Der Legendäre Fußball-Club Bayern München

Stworzyłem klub o nazwie Legendäre Bayern.

Cele:

1. Edukacyjny. Odtworzenie legendarnej drużyny z lat 1965-67, która w sezonie 1965/66 zadebiutowała w Bundeslidze zajmując 3. miejsce oraz dodatkowo zdobyła Puchar Niemiec. A w rozgrywkach 1966/67 triumfowała w Pucharze Zdobywców Pucharów wygrywając finał ze szkockim Rangers 1:0.

Od lewej stoją: Zlatko Čajkovski (trener), Werner Olk, Sepp Maier, Franz Beckenbauer, Franz Roth, Peter Kupferschmidt, Hans Nowak.
Od lewej w przysiadzie: Rudolf Nafziger, Rainer Ohlhauser, Gerd Müller, Dieter Koulmann, Dieter Brenninger.

2. Pobić rekord Bayernu Monachium z lat 1974-76, kiedy to trzy razy pod rząd zdobywał Puchar Europy.

Ograniczenia:

1. Przez pierwsze dwa lata (sezony 2023/24 i 2024/25) nie będę dokonywał transferów, aby dać szansę legendarnym zawodnikom z lat 1965-67.

2. Później do klubu sprowadzał będę wyłącznie białych Niemców urodzonych w Niemczech. Od razu w tym miejscu chciałbym zapewnić, że nie ma w tym żadnego podtekstu rasistowskiego. To utrudnienie rozgrywki. Siedem lat temu zaproponowałem karierę „Synowie Czarnej Afryki w starciu z resztą świata“ (LINK). Teraz czas na coś odwrotnego! Nie będę więc zatrudniał piłkarzy, którzy mają drugie obywatelstwo jakiegokolwiek kraju afrykańskiego czy azjatyckiego. Nawet wtedy, gdy urodzili się w Niemczech. Po długim namyśle wyłączyłem też graczy z rodzin tureckich. W mojej drużynie nie mogliby też zagrać ani Lukas Podolski ani Miroslav Klose. Obydwaj nie urodzili się bowiem w Niemczech, tylko w Polsce.

Aby uzmysłowić wam, jak trudne czeka mnie wyzwanie, wystarczy spojrzeć na reprezentację Niemiec obecnej doby. Oto lista wybranych graczy (przykłady), którzy NIE MOGLIBY trafić do klubu Legendäre Bayern:

Lukas Podolski (powód: urodzony w Polsce)
Miroslav Klose (urodzony w Polsce)
Shkodran Mustafi (korzenie albańskie)
Mesut Özil (korzenie tureckie)
İlkay Gündoğan (korzenie tureckie)
Emre Can (korzenie tureckie)
Antonio Rüdiger (matka z Sierra Leone)
Thilo Kehrer (matka z Burundi)
Yann Aurel Bisseck (korzenie kameruńskie)
Benjamin Henrichs (matka z Ghany)
Jamal Musiala (ojciec z Ghany)
Deniz Undav (korzenie tureckie)
Noah Atubolu (ojciec z Nigerii)
Jonathan Tah (matka z Wybrzeża Kości Słoniowej)
Ridle Baku (rodzina z Demokratycznej Republiki Kongo)
Malick Thiaw (ojciec z Senegalu, matka z Finlandii)
Serge Gnabry (ojciec z Wybrzeża Kości Słoniowej)
Felix Nmecha (ojciec z Nigerii)
Karim Adeyemi (ojciec z Nigerii, matka z Rumunii)
Jamie Leweling (ojciec z Ghany)
Leroy Sané (ojciec z Senegalu)

Nie ma natomiast problemu, aby do Legendäre Bayern trafiali zawodnicy z mieszanych rodzin, jeżeli spełnią cztery warunki:

a/ będą biali
b/ urodzeni w Niemczech
c/ co najmniej jedno z rodziców jest narodowości niemieckiej
d/ zadeklarują grę dla reprezentacji Niemiec

Przykłady:

Robin Gosens (ojciec Holender, matka Niemka)
Stefan Ortega (ojciec Hiszpan, matka Niemka)
Aleksandar Pavlović (ojciec Serb, matka Niemka)
Nathaniel Brown (ojciec Amerykanin, matka Niemka)

Skąd pomysł na grę „białymi“ Niemcami urodzonymi w Niemczech? Otóż Bayern swoje największe sukcesy (trzy razy z rzędu Puchar Europy w latach 1974-76) odnosił mając taką właśnie politykę zatrudniania piłkarzy. Wzmacniali się tylko nielicznymi zawodnikami ze Skandynawii (np. Johnny Hansen, Conny Torstensson, Björn Andersson). Ja z obcokrajowców rezygnuję w ogóle.

INTRO

W mojej podróży po futbolowej, wirtualnej rzeczywistości nastał czas, gdy przestało mnie już bawić obejmowanie realnie istniejących klubów. Wszak przez dwadzieścia kilka lat przygód z Championship Managerem (który potem stał się Football Managerem) rozegrałem tysiące szonów prowadząc pewnie setkę różnych klubów. Wygrałem wszystko, co było do wygrania. Teraz nadszedł czas na podejmowanie różnych wyzwań nakładając na siebie równocześnie (jak zawsze) ograniczenia. Aby nie było zbyt łatwo. Chciałbym też połączyć blogowanie z formą edukacji. Może moi młodsi koledzy-menedżerowie dowiedzą się dzięki temu czegoś ciekawego?

Zapraszam was więc na kolejną wyjątkową, oryginalną karierę!

60 LAT

W tym roku minęło 60 lat od debiutu Bayernu Monachium w Bundeslidze. Pamiętajmy przy tym, że walka o tytuł mistrza Niemiec systemem ligowym rozpoczęła się dopiero w sezonie 1963/64! Wcześniej najlepszą drużynę tego kraju wyłaniano w inny sposób. Bayern co prawda już w roku 1932 wywalczył swój pierwszy tytuł, ale ogólnie był to klub o znaczeniu raczej regionalnym. W Bawarii (i całym kraju) liczył się słynny Der Club, czyli 1. FC Nürnberg oraz lokalny rywal TSV 1860 München. 

Kiedy w roku 1963 podjęto decyzję o utworzeniu Bundesligi, dla Bayernu nie było tam miejsca. Awansował dopiero w roku 1965 (trzeci sezon istnienia BL) i gra w niej do dziś. Więcej - stał się najbardziej utytułowanym niemieckim klubem.

Podwaliny pod wielkie sukcesy tworzył trener Zlatko Čajkovski, wielokrotny reprezentant Jugosławii. 

Teraz będzie podobnie! Niemieccy piłkarze, słowiański trener.

WIELKA PIĄTKA

Już w latach 1965-67 w klubie występowało pięciu zawodników, którzy bodaj w największym stopniu przyczynili się do sukcesów, które przyszły dziesięć lat później. Byli to:

Franz Beckenbauer (ur. 1945 - zm. 2024)
Sepp Maier (ur. 1944)
Gerd Müller (ur. 1945 - zm. 2021)
Franz Roth (ur. 1946)
Hans-Georg Schwarzenbeck (ur. 1948)

Beckenbauer (103A - 14 goli, obrońca, libero, pomocnik), Müller (62A - 68 goli, napastnik) i Maier (95A, bramkarz) stali się zawodnikami klasy światowej. Schwarzenbeck (44A, obrońca) - był blisko klasy światowej. A Roth (4A, pomocnik) miał dar strzelania bardzo ważnych goli.

Beckenbauer, Maier, Müller i Schwarzenbeck zostali mistrzami Europy w 1972 i mistrzami świata w 1974.

Karierę dedykuję właśnie tym panom!

OTO LEGENDÄRE BAYERN Z LAT 1965-67

Bramkarze:

Sepp MAIER. Jeden z najlepszych bramkarzy w historii futbolu. W reprezentacji zagrał 95 razy, w Bayernie do którego trafił jako dzieciak z TSV Haar - ponad 700 występów. Po zakończeniu kariery przez wiele lat szkolił następców w Bayernie i reprezentacji.

Fritz KOSAR. Wieloletni dubler Maiera. Grywał także okazjonalnie... w polu.

Obrońcy:

Hubert WINDSPERGER. Prawy obrońca, choć grywał też na innych pozycjach. Wychowanek Bayernu, który jednak nie miał na tyle talentu, by zaistnieć w drużynie na dłużej. 

Hans NOWAK. Prawy obrońca, czasami środkowy. Urodzony w Gelsenkirchen, ojciec był polskim górnikiem. Do klubu przyszedł z Schalke po awansie do Bundesligi w 1965. Reprezentant kraju, choćby na MŚ 1962. Jako pierwszy w Niemczech prezentował ofensywną wersję bocznego obrońcy. Twardy, waleczny.

Werner OLK. Środkowy obrońca. Kapitan zespołu aż do 1970 roku, gdy opaskę przejął Beckenbauer. Silny defensor o niekwestionowanych zdolnościach przywódczych, ale z pewnymi brakami technicznymi. Po zakończeniu kariery wzięty trener.

Adolf KUNSTWADL. Zazwyczaj środkowy obrońca. Podstawowy gracz przed awansem do Bundesligi, którego karierę wyhamowały kontuzje. 

Dieter DANZBERG. Środkowy obrońca. Przez wiele lat gracz Mainz. W Bayernie mu się nie powiodło. Co więcej - został pierwszym zawodnikiem tego klubu wyrzuconym z boiska w Bundeslidze.

Hans-Georg SCHWARZENBECK. Środkowy (czasami lewy) obrońca. Jeden z symboli klubu, do którego trafił jako trzynastolatek z lokalnego Sportfreunde. Grał w Bayernie przez całą karierę, w pewnym momencie był jednym z najlepszych obrońców w Europie. To właśnie on strzelił wyrównującą, bezcenną bramkę w ostatniej minucie dogrywki finału Pucharu Europy 1974 przeciwko Atlético Madryt. Konkursu karnych wtedy nie przewidywano, a powtórkę wygrał Bayern 4:0 i zdobył po raz pierwszy laur najlepszej drużyny kontynentu.

Peter KUPFERSCHMIDT. Boczny obrońca (obie flanki), choć radził sobie też jako stoper. Wychowanek, przez wiele lat wierny klubowym barwom. Twardy zawodnik, skupiający się na defensywie.

Franz BECKENBAUER. Libero, pomocnik, środkowy obrońca. Jeden z najwybitniejszych graczy w historii futbolu, o którym napisano już chyba wszystko. Cesarz! Do Bayernu trafił jako dziecko z malutkiego klubiku SC 1906 München. W reprezentacji zadebiutował 26 września 1965 po rozegraniu zaledwie sześciu meczów w Bundeslidze. Na MŚ 1966 grał w środku pomocy strzelając aż cztery gole! Potem przez lata libero, środkowy obrońca, jeden z głównych architektów sukcesów Bayernu i reprezentacji RFN w latach siedemdziesiątych. Po zakończeniu kariery trener (wicemistrzostwo i mistrzostwo świata), potem prezydent Bayernu i jego prominentny działacz.

Pomocnicy:

Klaus WALLEINTNER. Defensywny pomocnik, obrońca. Za słaby na Bayern. Meteor, który spełnił się na niższym poziomie niż Bundesliga, grając m.in. w Tasmanii Berlin i Augsburgu.

Franz ROTH. Środkowy pomocnik, słynący z żelaznych płuc i niezwykłych zdolności do zdobywania ważnych goli! To właśnie on strzelił jedyną bramkę w finale Pucharu Zdobywców Pucharów w 1967 roku, to właśnie on otworzył wynik w finale Pucharu Europy w 1975, a rok później uzyskał jedyną bramkę w finale z Saint-Étienne!  W klubie grał przez wiele lat, do 1978 roku.

Karl-Heinz BORUTTA. Defensywny pomocnik. Najpierw Schalke, potem Bayern. Typowy przecinak. Waleczny, twardy, nieustępliwy. Górnik z Gelsenkirchen, mający prawdopodobnie polskich przodków. 

Jakob DRESCHER. Środkowy pomocnik. Niezły strzelec, ale z pierwszego składu szybko wygryzł go Roth.

Hans RIGOTTI. Defensywny pomocnik, czasami obrońca. Ogromny talent, który w wieku 19 lat wywalczył sobie pewne miejsce w składzie. Niestety, kontuzje zastopowały wspaniale zapowiadającą się karierę. 

Rudolf NAFZIGER. Prawoskrzydłowy. Skrzydłowy w starym, dobrym stylu. Wielkie oczekiwania (debiut w reprezentacji w wieku 20 lat), ale nie do końca spełniona kariera.

Dieter KOULMANN. Środkowy, ofensywny pomocnik. Reżyser gry Bayernu. Świetna lewa noga! 

Rudolf GROSSER. Środkowy, ofensywny pomocnik.Trudno mu było przebić się do pierwszego składu. Wyjechał więc do Szwajcarii i pograł dwa lata w Young Boys. Potem wrócił do Bayernu i występował w drugiej drużynie. Ciekawostka: 8 stycznia 1977 Bayern zagrał w 1/8 finału Pucharu Niemiec przeciwko... Bayernowi II Monachium. Honory kapitańskie pełnili Beckenbauer (Bayern) i właśnie Grosser (Bayern II).

Karl SCHNEIDER. Prawoskrzydłowy. Dubler Nafzigera, z którym nie miał szans wygrać rywalizacji. 

Dieter BRENNINGER. Lewoskrzydłowy. Przez wiele, wiele lat podstawowy zawodnik Bayernu. Świetny drybler, wspaniały strzelec.

Kurt KROIß. Lewoskrzydłowy. Wychowanek klubu. Nie miał szans rywalizować z Brennigerem. 

Napastnicy:

Rainer OHLHAUSER. Napastnik, ofensywny pomocnik (w dawnej nomenklaturze: łącznik). Wspaniały zawodnik, dziś kompletnie, poza Niemcami, nieznany. Kto chce zobaczyć, jak grał, niech sobie zerknie na YT i obejrzy gole z meczu o awans do Bundesligi Tassmania - Bayern 0:8 z 1965 roku.

Ohlahuser zdążył jeszcze strzelić dla Bayernu, w którym grał od 1961 do 1970, 64 gole w Bundeslidze. A potem dorzucić niemal setkę trafień w Szwajcarii.

Gerd MÜLLER. Jeden z najlepszych środkowych napastników w historii futbolu. 62 mecze i 68 goli w reprezentacji, 565 goli dla Bayernu (licząc wszystkie oficjalne mecze) a 398 w samej tylko Bundeslidze! Niewiarygodne przyspieszenie na kilku metrach, instynkt strzelecki, lewa\ noga, prawa, głowa, rzuty karne! Geniusz. Der Bomber.

Peter WERNER. Napastnik, ofensywny pomocnik. Wychowanek. Obiecujący gracz, któremu jednak ciężko było wygrać rywalizację z tej klasy zawodnikami jak Ohlhauser i Müller.

Günther NASDALLA, Przychodził do Bayernu jako utalentowany snajper Viktorii Köln, ale nie zdołał się przebić.

Uwaga: w latach 1965-67 w Bayernie zagrał też raz (i zdobył gola) Chorwat Anton Vučkov. Ale z uwagi na zasady tej kariery, postanowiłem nie uwzględniać go w kadrze.

Drużyna grać będzie na Olympiastadion, który był domem Bayernu od 1972 do 2005 roku. Juniorzy grać będą na starym Grünwalder Stadion.

Zaplanowałem tym razem zabawy taktyczne. Grać będziemy kilkoma różnymi ustawieniami. Podstawową taksą będzie taka oto choinka:

Pozostałe wariacje: