FM22 – Jan Czarnolaski – Intro #0

Cześć!

To mój pierwszy wpis.

Jestem na portalu MFM jako ghost już od jakiś 2-3 lat i w końcu założyłem tu konto oraz zostałem skromnym sponsorem. Ogromną przyjemność sprawiało mi czytanie publikacji dotyczących Waszych karier. W mojej głowie dojrzewała myśl żeby też stworzyć coś swojego i w końcu za myślami poszły czyny.

Nie mogę obiecać regularnych wpisów (kto ma dzieci ten mnie zrozumie) ale dołażę starań żeby pchać ten wózek do przodu. Jestem bardzo podekscytowany, bo właśnie spełniam swoje marzenie!

Życzcie mi powodzenia i miłej lektury!

Warszawa, Czerwiec 2021, biuro lidera branży IT.

Patrzyłem nadal na ekran komputera i zrozumiałem, że nie mogę już dłużej oszukiwać samego siebie. Jeśli mam kiedyś żałować, to wolę żałować tego, że spróbowałem - niż tego, że się bałem.

Poszedłem więc do Andrzeja -  mojego przełożonego.

- Cześć, mogę wejść? - przywitałem się.

- Jasne, siadaj. - odpowiedział.

- Przyszedłem do Ciebie żeby ogłosić coś ważnego. Chcę odejść. Chcę się oddać pasji i spróbować zarabiać pieniądze w futbolu, robiąc to co kocham. - powiedziałem szybko, zanim zdążyłem zmienić zdanie.

Patrzył na mnie długo. Myślałem, że będzie próbował mnie zatrzymać, ale tylko skinął głową. 
- Trzymam za ciebie kciuki - powiedział. - Wiesz… to co checesz zrobić jest imponujące i bardzo odważne. Powodzenia!
Uśmiechnął się. - Sam czasem o tym myślę, wiesz? Ale potem patrzę na żonę, dzieci, kredyt… Rzeczywistość szybko ustawia priorytety.

Rozumiałem go. Każdy ma swoje boisko do walki. Złożyłem wypowiedzenie i wróciłem do biurka wypełnić swój ostatni miesiąc w firmie.

Niedługo po tym spotkaniu Andrzej napisał do mnie na firmowym komunikatorze:

„Prezes chce Cię widzieć u siebie jutro rano”.

Prezes chce mnie widzieć? Pewnie chciał mnie przekonać do zmiany decyzji. Ale ja już wiedziałem. Decyzja zapadła. „To mój czas” - powtarzałem sobie.

Następnego dnia o poranku miałem wejść do gabinetu prezesa. Pan Nitot siedział za dużym, eleganckim biurkiem. Kiedy wszedłem, uśmiechnął się lekko i skinął na krzesło naprzeciwko.

- Słyszałem, że postanowiłeś rzucić korporację i iść za pasją - powiedział, splatając dłonie. - Mało kto ma dziś odwagę na taki krok. Imponujące.

- Dziękuję. Uznałem, że to dobry czas. Czasem trzeba postawić na siebie - odpowiedziałem, starając się brzmieć pewnie, choć serce waliło mi jak młot.

- "Czasem?". - powtórzył z lekkim rozbawieniem. - Tyle że większość ludzi tylko o tym mówi. Ty zrobiłeś ten krok. Jesteś odważny! Brawo!

Oparł się wygodniej.

- Więc futbol to Twoja pasja? Przejrzałem Twój piłkarski życiorys. Widziałem, w jakich klubach pracowałeś. Trzecia liga to nie jest zabawa pod blokiem - ciągnął. - bycie asystentem, analizy, taktyka… Wiesz, co robisz, masz dobre fundamenty.

Skinąłem głową.

- Staram się.

Przez chwilę milczał, patrząc na mnie tak, jakby oceniał, czy warto powiedzieć mi to co chciał za chwilę powiedzieć. Potem odchylił się na fotelu i wypuścił powietrze nosem, jak ktoś, kto podjął już decyzję.

- Mam dla ciebie propozycję. - przerwał ciszę.

Podniosłem wzrok.

- Chcę, żebyś poprowadził moją Polonię Warszawa - powiedział spokojnie.

Przez sekundę nie wiedziałem, czy dobrze usłyszałem.

- Ja… ja? Pierwszym trenerem Polonii? - zapytałem, czując jak w gardle rośnie mi gula.

Uśmiechnął się szerzej.

- Tak. Jak wiesz ja jestem wizjonerem, a wizjoner może sobie pozwolić na ryzyko - wzruszył ramionami. - Jeśli odniesiesz sukces, razem stworzymy coś wielkiego. A jeśli nie… cóż, wtedy zatrudnię sobie jakiegoś topowego trenera z Ekstraklasy.

Zrobił pauzę, po czym dodał z błyskiem w oku:

- Ale wolałbym, żebyś udowodnił, że nie będę musiał. A… i jeszcze jedno… Tu masz rozwiązanie umowy z naszą firmą za porozumieniem stron z dzisiejszą datą. A jutro widzimy się na Konwiktorskiej.

CDN...