Napisać historię na nowo - #1 Eliminacje Mistrzostw Europy 1996

NAPISAĆ HISTORIĘ NA NOWO...

16.08.1995 Francja – Polska 1:1, Eliminacje Mistrzostw Europy 1996

góra: Tomasz Iwan, Andrzej Juskowiak, Jacek Zieliński, Tomasz Łapiński, Andrzej Woźniak, Tomasz Wałdoch
dół: Wojciech Kowalczyk, Marek Koźmiński,Piotr Świerczewski, Roman Kosecki, Piotr Nowak
 

Widzicie na stronie głównej flagę Polski i kolejny blog o reprezentacji? Pewnie wielu z was pomyślało: „znowu to samo, kolejny odgrzewany kotlet”. Nic bardziej mylnego.
 

Obiecuję, że będzie ciekawie. To nie będzie zwykła kariera, lecz ponad trzydzieści lat historii napisanej na nowo. A kiedy ta historia dobiegnie końca, pałeczkę przejmą następcy naszych idoli, dopisując własne rozdziały do tej opowieści.
 

Tak naprawdę będą to cztery kariery połączone w jedną wielką historię. Nie chcę zdradzać zbyt wiele, więc powiem tylko tyle: najpierw dostaniemy dwie przystawki, później danie główne, a na końcu deser. Zaczniemy od retro baz danych, by ostatecznie dotrzeć do zmodyfikowanej bazy FM24.
 

Pierwszy etap to baza danych „Powrót do normalności”, czyli sezon 1994/95. Warzycha, Nowak, Kowalczyk, Kosecki, Wałdoch, Zieliński, Wandzik. A do tego fundament sukcesu – legendarny Leszek Pisz oraz utracony talent Andrzeja Rudego. Środek pola, na jaki zasługiwaliśmy, ale którego nigdy nie dane nam było oglądać w pełnej krasie.
 

Kluczowe decyzje – jak zagramy i jak zmieścić najlepszych zawodników w wyjściowej jedenastce? Na szczęście problem częściowo rozwiązuje wszechstronność naszych gwiazd. Kowalczyk potrafi grać na lewym skrzydle, a Kosecki na prawym, więc oba boki mamy obsadzone.
 

Podstawowy napastnik? Tu nie mogło być żadnych wątpliwości. Oczywiście „Gucio”, czyli Krzysztof Warzycha – legenda Panathinaikosu i jeden z najwybitniejszych polskich napastników swojej epoki. Skąd właściwie ten przydomek? Sam Warzycha opowiadał, że przylgnął do niego jeszcze w czasach szkolnych, gdy był wielkim fanem bajki „Gucio i Cezar”. Za jego plecami, na pozycji numer 10, ustawiam Piotra Nowaka. Taka czwórka w ofensywie prezentuje się naprawdę imponująco.
 

Środek pomocy to jednak sektor, który zawsze uważałem za kluczowy. To tam bije serce drużyny i tam znajduje się jej mózg. A mózg może być tylko jeden – Generał, Leszek Pisz. Mam do niego szczególny sentyment. Wielkimi fanami Legii są mój wujek i kuzyn. Każde wakacje spędzaliśmy razem u babci – kuzyn przyjeżdżał na całe lato, a wujek z ciocią często wykorzystywali urlop, żeby również tam zawitać. To właśnie wtedy, jako pięcio- czy sześciolatek, po raz pierwszy na poważnie zetknąłem się z piłką nożną, Legią Warszawa i reprezentacją Polski. Pamiętam, że gdy pytałem wujka, kto jest najlepszym polskim piłkarzem, odpowiedź zawsze była taka sama: „Pisz”. I tak nazwisko Leszka Pisza zostało w mojej głowie na długie lata.
 

To był świetny piłkarz, który miał wyjątkowo mizerną przygodę z reprezentacją. Szkoda, bo przy swoim charakterze i umiejętnościach mógł dać kadrze naprawdę wiele. Do dziś zastanawiam się, ile bramek zdobyłby dla Polski bezpośrednio z rzutów wolnych. Zresztą cała tamta dekada to dla wielu kibiców prawdziwa trauma. Materiał ludzki był ogromny, w kadrze nie brakowało piłkarzy z dużymi umiejętnościami, a mimo to wyniki nie przychodziły. Potencjał i rzeczywistość rzadko szły wtedy w parze.

A kto stworzy duet z Piszem? Andrzej Rudy. Piłkarz, którego kariera mogła potoczyć się zupełnie inaczej. Wielu kibiców pamięta go przede wszystkim z kontrowersji, ale młodszym czytelnikom, urodzonym po 1990 roku, polecam bliżej zainteresować się jego historią. Czasami jedna zła decyzja wystarczy, by z bohatera stać się wrogiem publicznym numer jeden.

Drużynę zazwyczaj buduje się od tyłu, a ja przedstawiłem ją od przodu. Powód jest prosty – defensywa nie budzi większych wątpliwości. W środku obrony zobaczymy duet Zieliński–Wałdoch, lewą stronę zabezpieczy Koźmiński, a prawą Jóźwiak. Między słupkami miejsce numer jeden należy natomiast do Wandzika.
 

ELIMINACJE MISTRZOSTW EUROPY 1996

Na początek czekały nas eliminacje do mistrzostw Europy. Szczerze mówiąc, nie ma sensu zbyt długo się nad nimi rozwodzić, bo były jedynie formalnością. Trafiliśmy do siedmiozespołowej grupy i od początku do końca nie pozostawiliśmy rywalom żadnych złudzeń. Dwanaście meczów, dwanaście zwycięstw i imponujący bilans bramkowy 52:8. Krótko mówiąc – pełna dominacja i pewny awans.
 

Wszyscy zawodnicy, którzy wystąpili w eliminacjach:
 

Jak widać, mam już swoich żelaznych rezerwowych. Grembocki, Juskowiak, Świerczewski, Iwan, Fedoruk i Michalski regularnie dostają swoje szanse i stanowią wartościowe uzupełnienie kadry.

Jednocześnie do zespołu zaczęło wchodzić nowe pokolenie. W kadrze pojawili się Jacek Bąk, Maciej Żurawski, Michał Żewłakow oraz Tomasz Hajto. Udało się również przekonać do powrotu Jacka Ziobera, co dodatkowo zwiększyło rywalizację o miejsce w składzie.

Żeby jednak nie umrzeć z nudów podczas łatwo wygranych eliminacji, zorganizowałem kilka naprawdę ciekawych spotkań towarzyskich. Jednym z nich był mecz z Brazylią, który dostarczył mnóstwo emocji. A to, co na boisku wyprawiał Leszek Pisz, trudno opisać słowami. Czysta magia.
 

Dla równowagi lanie od Argentyny i fatalny mecz Wandzika.
 

Rozegraliśmy również bardzo wyrównane spotkanie z Holandią. Była to nie tylko okazja do sprawdzenia się na tle jednego z najmocniejszych europejskich rywali, ale także test dla Kowalczyka, którego postanowiłem wystawić na pozycji wysuniętego napastnika. Chciałem przekonać się, jak poradzi sobie w roli lidera ataku i czy może stanowić realną alternatywę dla Warzychy.
 

Eliminacje dobiegły końca i obyło się bez większych sensacji, choć kilku znanych reprezentacji zabraknie na mistrzostwach Europy. Najbardziej rzuca się w oczy brak Czechów, ale trudno mówić o pechu – trafili do grupy z Włochami i Niemcami, więc zadanie od początku było niezwykle trudne.

Poza turniejem znaleźli się również Duńczycy i Belgowie. W ich grupie awans wywalczyły Hiszpania oraz Walia. Odpadnięcie Serbii kosztem Rumunii to z kolei jeden z tych przypadków, gdzie awans mógł przypaść równie dobrze jednej, jak i drugiej drużynie. Oba zespoły dysponują świetnymi piłkarzami, a Rumunia ma przecież w swoich szeregach samego Hagiego.

Nie zaskoczyła mnie natomiast postawa Czarnogóry. To reprezentacja posiadająca kilku bardzo solidnych zawodników, dlatego awans wywalczony wspólnie z Bośnią kosztem Szwajcarii trudno uznać za sensację. Szwedzi z kolei nie sprostali Francji i Anglii, co również można było przewidzieć.

Największym rozczarowaniem eliminacji okazała się dla mnie Ukraina. Zajęła ostatnie miejsce w swojej grupie, ustępując nie tylko silniejszym rywalom, ale również Cyprowi, Finlandii i Izraelowi. Tak prezentują się grupy mistrzostw Europy:

Sam turniej rozegramy już w kolejnym blogu. Zbyt duża dawka meczów i treści na raz nie jest zdrowa, więc na dziś wystarczy.

Do usłyszenia!