11 czerwca 2025

Witek nie przepadał za dworcami.
Za dużo ludzi.
Za dużo pośpiechu.
Za dużo walizek ciągniętych po posadzce przez ludzi, którzy najwyraźniej zawsze byli pięć minut spóźnieni.

Tego środowego przedpołudnia siedział jednak na jednej z ławek Warszawy Centralnej i czekał na swój pociąg.
Obok niego stała niewielka torba.
Na kolanach leżała gazeta.
Duży zielony napis:

WYJŚCIOWA JEDENASTKA

Witek poprawił kaszkiet i rozłożył pierwszą stronę.
Rok wcześniej wystarczało mu kilka polskich miast.

Bydgoszcz, Ostrowiec, Kluczbork, Zielona Góra, Biała Podlaska.

Teraz na marginesach gazety było trochę ciaśniej.

Salzburg, Wiedeń, Bolonia.
Do tego Łęczna, Niepołomice, Szczecin, Częstochowa i Lubin.

Witek wyciągnął z kieszeni długopis.
Przy pierwszym nazwisku zapisał:

„Austria.”

Przy kolejnym:

„I liga.”

Kilka linijek niżej:

„Pogoń.”

Jeszcze niżej:

„Ekstraklasa?”

W końcu dotarł do Szostaka.
Zatrzymał długopis.

„750 000 €.”

Spojrzał na tę liczbę jeszcze raz.

— No proszę...

Przewrócił stronę.

W poprzednim sezonie większość z nich dopiero pukała do drzwi seniorskiej piłki. Teraz część zdążyła już zmienić klub, niektórzy nawet dwa razy. Jedni jechali za granicę, inni trafiali do większych polskich drużyn. Trzech zostało tam, gdzie zaczynało.

Witek zamknął gazetę na moment.

Przez głośniki rozległ się komunikat o kolejnym pociągu.
Ludzie poderwali się z ławek.
Walizki znowu ruszyły po posadzce.
Witek uśmiechnął się pod nosem.
Spojrzał na pierwszą stronę swojej gazety.

WALIZKI W RUCH

— Pasuje.

DRUGI SEZON ZA NAMI

Rok temu pytaliśmy przede wszystkim:

Kto zadebiutuje?

Po sezonie 2024/2025 to pytanie przestaje już wystarczać. Teraz bardziej interesuje nas:

Kto wybrał właściwą drogę?

Bo nasza jedenastka zaczęła się rozjeżdżać. Aż ośmiu spośród jedenastu zawodników zmieniło w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy klub.
Mamy Austrię, Włochy, I ligę, kluby z Ekstraklasy. Mamy pierwszego zawodnika z CA przekraczającym 100, transfer za setki tysięcy euro, pierwsze występy reprezentacyjne.
Są jednak również rezerwy, kontuzje i zawodnicy, którzy po przeprowadzce muszą zaczynać niemal od początku. Nie każdy wyjazd oznacza przecież krok naprzód.

Sprawdźmy więc, co wydarzyło się w drugim sezonie Wyjściowej Jedenastki.

BR – PIOTR ROSIŃSKI

Ślęza Wrocław → RB Salzburg

CA: 69 → 94 (+25)

Piotr Rosiński zaczynał drugi sezon dokładnie tam, gdzie kończył pierwszy — w seniorskiej piłce, ale jeszcze nie w pierwszej drużynie Ślęzy. Tym razem dostał jednak szansę wyżej. W pierwszym zespole wrocławian rozegrał 18 spotkań ligowych, w których trzykrotnie zachował czyste konto i stracił 32 bramki. Dołożył także trzy występy pucharowe. Nie były to liczby, które od razu kazałyby stawiać go wśród największych gwiazd projektu. Ktoś jednak najwyraźniej patrzył na coś więcej niż same statystyki.

13 stycznia 2025 roku Rosiński opuścił Ślęzę Wrocław.

I zrobił to w dość efektownym kierunku.

RB SALZBURG

Bez kwoty odstępnego. Wolny transfer. Szesnastoletni bramkarz trafił do akademii austriackiego klubu i niemal natychmiast otrzymał regularne miejsce w drużynie U-19.

12 spotkań.
8 czystych kont.
9 straconych bramek.
1 MVP.
Średnia 7,24.

Jeszcze większe wrażenie robi jednak rozwój. CA Piotra wzrosło w ciągu roku z 69 do 94. To jeden z największych skoków wśród naszych zawodników. Rok temu grał w drugim zespole Ślęzy. Dzisiaj jest zawodnikiem jednej z najbardziej znanych akademii w tej części Europy. Pierwszego zespołu Salzburga jeszcze nie zobaczył, ale trudno powiedzieć, że przez ostatnie dwanaście miesięcy stał w miejscu.

SEZON:
Ślęza – liga: 18 meczów | 3 czyste konta | 32 stracone | śr. 6,71
Ślęza – puchar: 3 mecze | 1 czyste konto | 3 stracone | śr. 7,07
RB Salzburg U-19: 12 meczów | 8 czystych kont | 9 straconych | 1 MVP | śr. 7,24 | 3 MIEJSCE W LIDZE

LO – FABIAN DE LA PLAYA

Polonia Środa Wielkopolska → Górnik Łęczna

CA: 72 → 80 (+8)

Jeżeli ktoś po pierwszym sezonie wybrał dla Fabiana hasło:

„ciszej jedziesz, dalej zajedziesz”

to drugi rok nieźle do niego pasuje.

Bez ogromnych liczb, bez spektakularnego rozwoju CA, za to z wyraźnym krokiem w górę. Fabian rozpoczął sezon jeszcze w Polonii Środa Wielkopolska i zdążył wystąpić trzykrotnie w pierwszej drużynie, 10 sierpnia był już jednak piłkarzem Górnika Łęczna, wolny transfer. Kilka dni później zaczęło się czekanie na pierwszą szansę. Przyszła 23 sierpnia w wyjazdowym spotkaniu z Motorem Lublin. Fabian pojawił się z ławki. I tak wyglądała zresztą cała jego przygoda z pierwszym zespołem Górnika w tym sezonie.

5 występów. Wszystkie jako rezerwowy.

Znacznie więcej czasu spędził w drugim zespole — 18 meczów i dwie asysty przy średniej 7,28. Być może tych występów byłoby więcej, gdyby nie wydarzenie z końcówki stycznia. Uraz stawu biodrowego - trzy miesiące przerwy. Najpoważniejsza przeszkoda w dotychczasowej karierze Argentyńczyka.
Mimo wszystko Górnik zakończył rozgrywki blisko Ekstraklasy, odpadając dopiero w półfinale baraży.
A Fabian?
Na jego nazwisko spoglądają już m.in. Bologna, Raków czy RB Leipzig.
Na razie nic z tego nie wynika, ale droga rzeczywiście zaczęła prowadzić trochę wyżej.

SEZON:
Polonia – I zespół: 3 mecze | 1 asysta | śr. 6,57
Górnik – I zespół: 5 meczów | śr. 6,57 | 4 MIEJSCE W LIDZE
Górnik II: 18 meczów | 2 asysty | śr. 7,28
U-19: 12 meczów | 1 asysta | śr. 6,67

ŚO – FRANCO BARESI

Zawisza Bydgoszcz

CA: 68 → 88 (+20)

Wśród całego transferowego zamieszania można było zapomnieć, że zmiana klubu nie jest obowiązkowa, Franco został w Bydgoszczy i chyba nie ma czego żałować. Po pierwszym sezonie, w którym dopiero zaczynał pojawiać się w seniorskiej drużynie, tym razem dostał znacznie więcej minut.

18 ligowych występów.
3 gole.
1 MVP.
Średnia 7,09.

Do tego 14 spotkań w drugim zespole oraz siedem w U-19. Najważniejsze wydarzenie przyszło jednak razem z całą drużyną.

ZAWISZA AWANSOWAŁ DO I LIGI.

Pierwsze miejsce, bezpośredni awans. Baresi w ciągu dwóch pierwszych sezonów projektu przeszedł więc ze swoim klubem drogę z III ligi aż na zaplecze Ekstraklasy. Bez transferu, bez zmiany otoczenia, a jego CA wzrosło w tym czasie do 88.
W lipcu przytrafił mu się jeszcze uraz twarzoczaszki i przez tydzień musiał korzystać ze sprzętu ochronnego, ale nie miało to większego wpływu na cały sezon. Franco być może nie daje nam obecnie największych nagłówków za to konsekwentnie robi coś, co w tej zabawie może okazać się bardzo cenne - gra i za kilka chwil może robić to już na poziomie I ligi.

SEZON:
I zespół: 18 meczów | 3 gole | 1 MVP | śr. 7,09 | 1 miejsce w lidze AWANS
II zespół: 14 meczów | 1 gol | 1 asysta | 1 MVP | śr. 7,17
U-19: 7 meczów | 1 gol | 3 asysty | 1 MVP | śr. 7,35

ŚO – ANDONI GOIKOETXEA

KSZO Ostrowiec Świętokrzyski → Pogoń Szczecin

CA: 86 → 101 (+15)

Pierwszy zawodnik naszej jedenastki przekroczył granicę 100 CA i jest nim Andoni Goikoetxea. Hiszpan rozpoczął sezon w KSZO i przez pierwsze miesiące trudno było znaleźć powód, żeby cokolwiek zmieniać. 20 ligowych występów i 6 bramek, do tego dwa tytuły zawodnika meczu i średnia 7,19. Andoni wyrastał na jedną z ważniejszych postaci KSZO, ale zimą pojawił się klub, który postanowił zrobić kolejny krok.

28 lutego 2025 roku Goikoetxea podpisał kontrakt z Pogonią Szczecin.

Kwota?

9 tysięcy euro plus dodatkowe klauzule.

Pierwszego zespołu Pogoni jeszcze nie zobaczył. Zaczął od rezerw. 5 marca pojawił się w wyjściowej jedenastce drugiego zespołu na mecz z Pogonią Nowe Skalmierzyce. Spotkanie zakończyło się remisem 2:2. W sumie Hiszpan rozegrał w rezerwach cztery ligowe spotkania i jedno pucharowe, a kolejne cztery występy dołożył w Centralnej Lidze Juniorów. Pogoń II zakończyła sezon awansem do II ligi po barażach. Czyli drugi sezon z rzędu Goikoetxea kończy z kolejnym krokiem w górę. Rok temu awansował z KSZO, teraz awansują rezerwy Pogoni, a sam Andoni ma już 101 CA. Tylko że następny krok będzie zdecydowanie trudniejszy, bo przed nim nie stoi już trzecioligowa konkurencja, stoi pierwszy zespół Pogoni Szczecin.

SEZON:
KSZO – liga: 20 meczów | 6 goli | 2 MVP | śr. 7,19
KSZO – puchar: 1 mecz | śr. 7,20
Pogoń II – liga: 4 mecze | śr. 7,05 | 2 miejsce w lidze AWANS 
Pogoń II – puchar: 1 mecz | śr. 7,30
Pogoń U-19: 4 mecze | śr. 7,20

PO – MATEUSZ MAKARSKI

Elana Toruń → Puszcza Niepołomice

CA: 70 → 80 (+10)

Mateusz długo w Elanie nie został. Już 14 lipca 2024 roku przeniósł się na zasadzie wolnego transferu do Puszczy Niepołomice I tym razem nie mówimy już o klubie z niższych lig. Puszcza walczyła na poziomie I ligi. Na debiut Makarski czekał niespełna miesiąc, 12 sierpnia pojawił się w spotkaniu z Górnikiem Łęczna. W całych rozgrywkach uzbierał 8 występów w pierwszej drużynie. Bez gola, Bez asysty, ze średnią 6,90. Dużo częściej grał w rezerwach, tam zanotował 24 spotkania, dwa gole, asystę oraz jedno MVP. Grudzień i styczeń przyniosły trochę problemów zdrowotnych — najpierw uraz mięśnia czworogłowego uda i pięć tygodni przerwy, później krótkie przeciążenie. Najważniejsze wydarzenie przyszło jednak na koniec sezonu.

PUSZCZA AWANSOWAŁA DO EKSTRAKLASY.

Drugie miejsce dało bezpośrednią promocję. Makarski nie był jeszcze podstawowym zawodnikiem pierwszego zespołu, ale w wieku 17 lat ma już osiem występów na zapleczu Ekstraklasy, a teraz jego klub sam trafia na najwyższy poziom. W tle znajduje się jeszcze zainteresowanie RB Leipzig. Na razie ważniejsze jest inne pytanie - czy Mateusz będzie w przyszłym sezonie oglądał Ekstraklasę z trybun, rezerw... czy z boiska?

SEZON:
I zespół: 8 meczów | śr. 6,90 | 2 miejsce w lidze AWANS
II zespół: 24 mecze | 2 gole | 1 asysta | 1 MVP | śr. 7,14
U-19: 11 meczów | śr. 6,84

DP – JAKUB OGRESSON

Lechia Zielona Góra

CA: 71 → 97 (+26)

Zero transferów, zero przeprowadzek, a mimo to Jakub Ogresson ma za sobą jeden z najważniejszych sezonów całej naszej jedenastki, bo podczas gdy inni zmieniali kluby, on po prostu grał i grał dużo.

29 spotkań ligowych w pierwszym zespole Lechii Zielona Góra.

Do tego osiem kolejnych w pucharach. Łącznie 37 występów seniorskich. W lidze zdobył dwie bramki i zaliczył trzy asysty, kończąc sezon ze średnią 7,14 i był jeszcze konkret w gablocie.

PUCHAR POLSKI OKRĘGU LUBUSKIEGO.

Lechia Zielona Góra dotarła do finału, w którym pokonała Carinę Gubin 1:0. Ogresson kończy więc sezon nie tylko z regularną seniorską grą. Kończy go również z pierwszym trofeum w swojej karierze. Największe wrażenie robi jednak rozwój. Wzrost o 26 punktów CA największy spośród naszej podstawowej jedenastki. Nic więc dziwnego, że lista klubów spoglądających w jego stronę wygląda coraz poważniej.

Lech, Legia, Miedź, Jagiellonia, Raków, a do tego RB Leipzig. Na razie Ogresson pozostaje zawodnikiem Lechii i być może właśnie tutaj najlepiej sprawdziła się zasada, o której Witek zapewne powiedziałby niewiele. Nie zawsze trzeba wyjeżdżać jako pierwszy, czasami wystarczy grać, a czasami przy okazji coś jeszcze wygrać.

SEZON:
Liga: 29 meczów | 2 gole | 3 asysty | śr. 7,14 | 6 miejsce w lidze
Puchary: 8 meczów | śr. 7,06

ŚP – WALDEMAR SZOSTAK

LKS Goczałkowice → Wisła Kraków → Bologna

CA: 76 → 86 (+10)

Gdybyśmy mieli wybrać jeden transfer jako symbol drugiego sezonu, kandydat jest oczywisty, Waldemar Szostak. Jeszcze latem był zawodnikiem LKS-u Goczałkowice.

7 lipca 2024 roku trafił za darmo do Wisły Kraków.

Spędził tam pół roku. W drużynie U-19 zanotował 25 występów, 2 gole i 5 asyst, a jeden występ w drugim zespole zakończył asystą, nagrodą MVP i oceną 7,8 i wtedy zadzwonili z Włoch.

BOLOGNA.

31 stycznia 2025 roku transfer został sfinalizowany, kwota?

750 TYSIĘCY EURO.

Do tego nawet 225 tysięcy euro w dodatkowych klauzulach.
To zdecydowanie największa transakcja z udziałem któregokolwiek z naszych zawodników.

Szostak zaczął we Włoszech od zespołu młodzieżowego. Rozegrał tam 21 spotkań, zdobył bramkę, zaliczył cztery asysty i raz został zawodnikiem meczu. Nie był to jednak koniec wydarzeń, w czerwcu przyszła kolejna wiadomość.

REPREZENTACJA POLSKI U-19.

Debiut przeciwko Estonii, 90 minut, dwie bramki. Polska wygrała 4:0, a Szostak otrzymał ocenę 8,6. W następnym spotkaniu przeciwko Azerbejdżanowi ponownie rozegrał pełne 90 minut.

Jeszcze rok temu grał w Goczałkowicach, potem Wisła, teraz Bologna i reprezentacja. Jeżeli ktoś naprawdę pakował walizki w tym sezonie, to właśnie on.

SEZON:
Wisła U-19: 25 meczów | 2 gole | 5 asyst | 1 MVP | śr. 7,00
Wisła II: 1 mecz | 1 asysta | 1 MVP | śr. 7,80
Bologna U-18/20: 21 meczów | 1 gol | 4 asysty | 1 MVP | śr. 6,98 | 4 miejsce w lidze
Polska U-19: 2 mecze | 2 gole

OPL – KACPER TERLECKI

Podlasie Biała Podlaska → Raków Częstochowa

CA: 71 → 89 (+18)

Po ubiegłorocznych trzech występach w pierwszym zespole, siedmiu asystach i słynnej ocenie 10,0 było jasne, że w kolejnym sezonie Terlecki powinien dostać więcej seniorskiego futbolu i dostał. W barwach Podlasia rozegrał 17 spotkań ligowych. Zdobył cztery gole, dołożył cztery asysty, trzykrotnie został zawodnikiem meczu. W pucharze dorzucił kolejne trzy występy i dwa trafienia. Łącznie sześć seniorskich bramek. 24 lutego nastąpiła zmiana.

Raków Częstochowa.

Wolny transfer.

Tak jak w przypadku kilku innych naszych zawodników, przeprowadzka do większego klubu oznaczała jednak powrót na niższy szczebel wewnątrz klubowej hierarchii. Terlecki trafił przede wszystkim do klubowego zaplecza. W drugim zespole Rakowa zdążył rozegrać tylko dwa spotkania, ale w obu zaznaczył swoją obecność, dwie asysty, średnia 7,25. Znacznie częściej pojawiał się jednak w drużynie U-19 rywalizującej na poziomie Centralnej Ligi Juniorów.

11 spotkań.
2 gole.
3 asysty.
2 MVP.
Średnia 7,43.

Czyli po przeprowadzce do Częstochowy nie zniknął, po prostu zamiast regularnej seniorskiej piłki w Podlasiu dostał mieszankę rezerw i najwyższego poziomu rozgrywek juniorskich. Teraz przed Kacprem najtrudniejsze zadanie. Nie wystarczyło już wyróżniać się w Białej Podlaskiej, trzeba przekonać do siebie ludzi w klubie, który funkcjonuje na zupełnie innym poziomie.

SEZON:
Podlasie – liga: 17 meczów | 4 gole | 4 asysty | 3 MVP | śr. 7,05
Podlasie – puchar: 3 mecze | 2 gole | śr. 7,33
Raków II: 2 mecze | 2 asysty | śr. 7,25
Raków U-19: 11 meczów | 2 gole | 3 asysty | 2 MVP | śr. 7,43 | 12 miejsce w lidze

OPŚ – GRZEGORZ BRZĘCZYSZCZYKIEWICZ

Olimpia Elbląg → Rapid Wiedeń

CA: 79 → 93 (+14)

Rok temu to właśnie jego transfer był największym wydarzeniem końcówki sezonu, pierwszy zagraniczny wyjazd - Rapid Wiedeń. Dużo pytań i trochę obaw. Czy nie za wcześnie? Będzie grał czy przepadnie?

Po pierwszym sezonie w Austrii odpowiedź brzmi:

nie przepadł.

Ale też nie dostał jeszcze tego, na co część z nas liczyła. W pierwszej drużynie Rapidu nie pojawił się ani razu, w rezerwach dostał zaledwie jedno wejście z ławki, ale za to w U-19...

28 spotkań.
11 goli.
9 asyst.
5 MVP.
Średnia 7,36.

Grzegorz bardzo wyraźnie przerasta więc kolejny szczebel młodzieżowego futbolu. Tylko że teraz musi wydarzyć się to, co w przypadku takiego transferu najważniejsze. Trzeba przejść z piłki juniorskiej do dorosłej, bo 11 goli i 9 asyst w U-19 robi wrażenie, ale dopiero minuty z seniorami powiedzą nam, czy decyzja o tak szybkim wyjeździe była właściwa.

Jak mawiał Witek:

na razie zapisujemy nazwisko. Oceny zostawmy na później.

SEZON:
Rapid II: 1 mecz z ławki
Rapid U-19: 28 meczów | 11 goli | 9 asyst | 5 MVP | śr. 7,36 | 6 miejsce w lidze

OPP – HEITOR RAIO JOSE DE OLIVEIRA

GKS Bełchatów → Zagłębie Lubin

CA: 76 → 86 (+10)

Heitor również nie rozpoczął nowego sezonu w klubie, w którym kończył poprzedni. 6 lipca 2024 roku Zagłębie Lubin zapłaciło za niego 8 tysięcy euro. Do umowy wpisano jeszcze dodatkowe klauzule warte 1,75 tysiąca. Brazylijczyk trafił do nowego klubu, ale droga do pierwszego zespołu okazała się na razie zamknięta. Grał w rezerwach oraz U-19. W drugim zespole Zagłębia wystąpił siedem razy - 4 gole, 1 asysta, średnia 7,46. 

Bardzo przyzwoicie.
Jeszcze więcej grał w U-19, 35 spotkań, 12 goli, 5 asyst i 3 tytuły zawodnika meczu.

We wrześniu rozwój nieco zahamował uraz mięśnia czworogłowego uda, który wyłączył go na pięć tygodni. Po powrocie Brazylijczyk nadal regularnie zbierał minuty. Podobnie jak Brzęczyszczykiewicz, Terlecki czy Goikoetxea znalazł się więc obecnie w ciekawym miejscu.Zmienił klub na większy, ale przez to znów musi udowodnić, że zasługuje na seniorską piłkę.

SEZON:
Zagłębie II: 7 meczów | 4 gole | 1 asysta | śr. 7,46 | 5 miejsce w lidze
U-19: 35 meczów | 12 goli | 5 asyst | 3 MVP | śr. 7,19

N – THIERRY RAHARISOA

MKS Kluczbork

CA: 69 → 77 (+8)

Rok temu pisaliśmy o nim: za mocny na U-19, jeszcze bez stałego miejsca w pierwszym zespole. W tym sezonie trener MKS-u nie miał już większych wątpliwości. Thierry został pełnoprawnym seniorem.

22 ligowe występy.
12 bramek.
1 asysta.
3 MVP.
Średnia 7,35.

W pucharze było jeszcze lepiej.

5 spotkań i 5 goli.

Łącznie daje nam to:

17 BRAMEK W 27 SENIORSKICH MECZACH.

Takiego sezonu właśnie potrzebował, nie juniorzy, nie rezerwy - dorośli obrońcy, regularne minuty i regularne trafienia. Ustrzelił kilka dubletów, a jego trafienia często były decydujące w kontekście zdobycia punktów. Do pełni szczęścia zabrakło tylko sukcesu drużynowego. MKS Kluczbork przegrał w półfinale baraży o awans do II ligi. Thierry nadal pozostaje więc na tym samym poziomie. Pytanie tylko, jak długo.

Legia Warszawa aktywnie interesuje się napastnikiem.

W tle pojawiają się również Raków, Lech oraz Jagiellonia.

SEZON:
Liga: 22 mecze | 12 goli | 1 asysta | 3 MVP | śr. 7,35 | 2 miejsce w lidze
Puchar: 5 meczów | 5 goli | 2 MVP | śr. 7,60

JEDENASTU PO DWÓCH LATACH

Dwa sezony i zaczynamy już widzieć pierwsze różnice.
 
Goikoetxea jako pierwszy przekroczył 100 CA, 
Ogresson zrobił ogromny skok bez opuszczania Zielonej Góry, 
Rosiński trafił do Salzburga, Szostak kosztował Bolognę 750 tysięcy euro i zadebiutował w reprezentacji Polski U-19, 
Brzęczyszczykiewicz regularnie punktuje w austriackiej piłce młodzieżowej, 
Baresi awansował z Zawiszą do I ligi,
Makarski może w kolejnym sezonie znaleźć się w klubie Ekstraklasy,
Terlecki przeniósł się do Rakowa i dobrze rozpoczął przygodę z Centralną Ligą Juniorów,
Heitor trafił do Zagłębia,
Fabian zdążył już zadebiutować na zapleczu Ekstraklasy,
a Thierry po prostu strzela.

Coraz trudniej porównywać ich jedną miarą i chyba właśnie teraz zaczyna się najciekawsza część całego projektu.

A CO Z JAMESEM?

Rok temu sytuacja Jamesa Daly'ego była prosta. Carina Gubin, drugi zespół, 32 mecze, sześć goli i lista transferowa. W tym sezonie wreszcie dostał to, czego chciał.

DEBIUT W PIERWSZEJ DRUŻYNIE.

3 sierpnia Carina podejmowała MKS Kluczbork, James rozpoczął spotkanie na ławce, pojawił się na boisku po przerwie. Carina przegrała 0:2, ocena Daly'ego — 6,5. Nie był to debiut, o którym opowiada się później wnukom, ale był. W kolejnych miesiącach James zaliczył w pierwszym zespole Cariny jeszcze trzy ligowe występy oraz jeden w pucharze, ani gola, ani asysty. Zimą przyszła zmiana.

18 lutego 2025 roku Daly został zawodnikiem Floty Świnoujście.

Znowu wolny transfer, znowu nadzieja.1 marca dostał nawet szansę w pierwszej drużynie przeciwko Pomezanii Malbork. Flota wygrała 2:0, James rozegrał część spotkania, ocena 6,7. Potem zagrał jeszcze dwa razy w rezerwach i właściwie tyle.

6 kwietnia 2025 roku Flota rozwiązała z nim kontrakt.

Dwa miesiące, niecałe, James Daly kończy drugi sezon bez klubu. Ma 27 lat, CA nadal wynosi 60. Na stole nie leży oferta z Salzburga, nie ma Bologni, nie ma Rakowa. Jest zainteresowanie Gwardii Koszalin i Kluczevii Stargard, gdzieś w tle pojawia się Lechia Zielona Góra. Rok wcześniej pytaliśmy, czy 32 mecze w rezerwach Cariny były po coś. Dziś znamy część odpowiedzi, dały mu debiut w pierwszej drużynie, dały mu Flotę, ale nie dały stabilizacji.

22:41

Telefon zadzwonił, kiedy Witek był już w domu.
Gazeta leżała na biurku.
Obok niej otwarty notes.
Na jednej stronie:

Rosiński — Salzburg.

Szostak — Bologna.

Goikoetxea — Pogoń.

Terlecki — Raków.

Na drugiej tylko jedno nazwisko.

Daly.

Witek spojrzał na ekran.
James.
Odebrał.

— No?

— Mam pytanie.

— To pytaj.

— Ile można być bez klubu, zanim przestaje się być piłkarzem?

Witek odsunął gazetę.

— Skąd ci to przyszło do głowy?

— Tak tylko.

— James.

Cisza.

— No dobra. Od kwietnia nic. Dzwonią, pytają, potem cisza. Człowiek zaczyna się zastanawiać.

Witek zdjął okulary.

Przetarł szkła kawałkiem koszuli.

— Gwardia pytała?

— Podobno.

— Kluczevia?

— Też podobno.

— To znaczy, że jeszcze jesteś piłkarzem.

James zaśmiał się cicho.

— Taka jest definicja?

— Moja.

Przez chwilę żaden z nich się nie odzywał.
Witek spojrzał na gazetę.

Salzburg.

Bolonia.

Wiedeń.

Pogoń.

Raków.

Dwadzieścia kilka centymetrów dalej leżał notes z nazwiskiem 27-letniego bezrobotnego napastnika.

— Wiesz, co jest najgorsze? — odezwał się James.

— No?

— Rok temu myślałem, że jak tylko zagram w pierwszym zespole, wszystko ruszy.

Witek pokiwał głową, choć James nie mógł tego zobaczyć.

— Piłka tak nie działa.

— Już zauważyłem.

— Zadebiutowałeś.

— Zadebiutowałem.

— Dostałeś drugi klub.

— Na półtora miesiąca.

— Ale dostałeś.

— Optymista się znalazł.

Witek uśmiechnął się.

— Nie przesadzaj.

Znów zapadła cisza.

— Co mam robić? — zapytał James.

Witek sięgnął po długopis.
Przy nazwisku Daly napisał:

„27 lat. Bez klubu.”

Popatrzył na zdanie.
Po chwili postawił obok kropkę.

— To samo co rok temu.

— Czyli?

— Trenuj. Odbieraj telefon. I nie wyrzucaj butów.

James parsknął śmiechem.

Witek odłożył długopis.

— Reszta przyjdzie później.

Rozłączył się.
Przez chwilę patrzył na otwarty notes.
Potem wrócił do strony z całą jedenastką.
Przy nazwiskach były już miasta.
Kwoty.
Statystyki.
Strzałki.
Jedni jechali w górę szybciej.
Inni wolniej.
Niektórzy, żeby zrobić krok do przodu, musieli najpierw cofnąć się do rezerw.

Witek przewrócił stronę.
Na samej górze napisał:

2024/2025

Pod spodem:

„Walizki w ruch.”

Pomyślał chwilę.
Dopisał jeszcze jedno zdanie:

„Wyjechać jest łatwo. Trudniej znaleźć swoje miejsce.”

Zamknął notes.

Drugi sezon dobiegł końca. Jedni szykowali się do I ligi, inni do Ekstraklasy. Ktoś zostawał w Austrii, ktoś w Bolonii, a James Daly czekał na kolejny telefon.

Zostało osiemnaście sezonów.

GARŚĆ TABEL, WYNIKÓW I INNYCH