Football Manager 2017, Rozgrywka Mistrzów 3, Zadanie nr 2 (Ebbsfleet United FC), #5

Teoretycznie ostatnia prosta do ukończenia zadania, ale jak mnie przerażały ekipy w L1 to jak nazwać to, z kim mierzę się w Championship? Media nie dawały nam najmniejszych czas na pozostanie na zapleczu Premiership. O awansie to nawet nikt przy zdrowych zmysłach nie myślał, sam zarząd oczekiwał walki o utrzymanie - ja marzyłem o uniknięciu walko o spadek. Dlaczego mierzyłem tak nisko? Podjąłem decyzję o grze innym ustawieniem, koniec z frywolnym, ofensywnym i radosnym futbolem na tak. Miałem grać bardziej standardowo, ale moje plany zostały zweryfikowane przez życie zwane prezesem. Z hukiem opuściłem gabinet, kiedy okazało się, że na transfery nie dostanę NIC, a i z budżetem płac będzie krucho. W efekcie... nie mogłem praktycznie się wzmocnić.  Nie mogłem grać zatem bocznymi obrońcami, bo takich w zespole nie miałem, a nie mogłem ich ściągnąć, było zbyt wiele formacji do łatania... ostatecznie taktyka miała wyglądać następująco:

Niczym pocisk mieliśmy dzielnie bronić się przed spadkiem do czeluści L1. Latem doszło do nas tylko pięciu piłkarzy, dwóch jako wypożyczenie, a trzech z wolnego transferu. Najbardziej ucieszył mnie transfer Chrisa Planta, wychowanka Man United, ale skrzydłowy nie zabawił u nas za długo, 19-latek już w styczniu odszedł do Crystal Palace (a właściwie U-23), po dobrych występach w naszej drużynie sprzedałem go za 700 tysięcy euro, które może wzrosnąć do 900 tysięcy. Chyba mogłem więcej, bo od razu zaakceptowali moje żądania.

Phil Wood, kolejny talent przyszedł z City, wychowanek tej części Manchesteru miał być numerem jeden w naszej bramce, ale przegrał rywalizację z doświadczeniem Olejnika. Co nie zmienia faktu, że jego dwa występy w lidze były bardzo dobre. Były gracz Kilmarnock, Jack Whittaker miał wzmocnić lewe lub prawe skrzydło (tu rządził Plant), ale grał średnio, nie na miarę swojego talentu. Potem marudził, że gra mało, rozmyślał się i tak dalej. Ma 23 lata i liczę, że jeszcze się obudzi i na nim zarobimy. Wypożyczyłem natomiast 20-letniego stopera z Hibs, Davida McGregora, zagrał tylko 6 razy i nie zachwycił. Drugi wypożyczony, też stoper, ale dwa lata starszy przyszedł z Leeds, Alessandro Vogliacco zagrał w 37 meczach - co już musi świadczyć jak mu zaufałem, było nieźle.

Jeszcze w październiku w ramach rozpaczy ściągnąłem za darmo wychowanka Sunderlandu - Andrewa Nelsona, ale w 6 meczach nawet nie strzelił gola.  Kiedy musieliśmy jeszcze bardziej się starać o ligowe punkty, a więc zimą udało mi się wzmocnić skład trzema piłkarzami, a to dlatego, że sprzedaliśmy Planta. Przyszedł Les Carter z Bromley oraz J. Bradley-Green, ale to też melodie przyszłości, transferowym hitem miało być ściągnięcie piłkarza ze znanym nazwiskiem. Przynajmniej w Polsce - pozyskaliśmy Mateusza Zacharę!

Latem z klubu odeszło sześciu zawodników na wolny transfer, aż 9 udało się na wypożyczenia, później jeszcze czterech kolejnych zimą. Za gotówkę oddaliśmy tylko Chrisa Planta.

Transfery:

Mecze towarzyskie:

FA Cup:

EFL Cup:

Nie ma co tu dużo pisać, po raz kolejny puchary nie były dla nas priorytetem i jak widać - zakończyło się dość szybko, chociaż w EFL Cup dzielnie stawialiśmy czoła nawet Newcastle.

Liga, początek:

Jak widać połowa sezonu wyglądała całkiem przyjemnie jak na okoliczności rozpoczęcia, dalej skład funkcjonował, nie widać było problemów z rozumieniem nowej taktyki, piłkarze z L1 nie wydawali się o klasę słabsi od wszystkich. W pewnym momencie na wiosnę tabela układała się tak, że do strefy spadkowej mieliśmy równie blisko co do strefy barażowej... nawet jednak nie chciałem patrzeć w tamtym kierunku. Cały czas strzelał Lateef, a Zachara faktycznie okazał się w wzmocnieniem, grał zarówno na AMC jak i FC zastępując naszą legendę. W 15 meczach zdobył 2 gole i zaliczył 2 asysty. Lateef nieco obniżył loty, ale w ostatecznym rozrachunku 20 goli i 8 asyst nie jest złym wynikiem jak na Championshp. Ma ich na koncie klubowym już 140, śrubuje rekord, historyczny, legendarny rekord.

Cały czas kontrolowaliśmy sytuację w tabeli, wygrywaliśmy ważne spotkania, ale notowaliśmy też serię - 4 czy 3 porażek z rzędu, mieliśmy też pod koniec sezonu cztery remisy z rzędu, ale to właśnie te remisy dawały nam utrzymanie na bezpiecznej pozycji, zerkając tylko lekko w stronę strefy spadkowej. Utrzymanie zapewniliśmy sobie w 44. kolejce meczem z Sheff Wed, który wygraliśmy 2:1. W następnym meczu uznaliśmy wyższość Aston Villi - 0:3, a w ostatniej kolejce grali ci, co grali w sezonie najmniej, w efekcie porażka 0:3 z mającym już pewny awans do elity Bournemouth.

Tabela na koniec:

W Ebbsfleet United wszyscy odetchnęli, wszyscy byli też zadowoleni, był to wynik ponad normę. Tylko... czy stać nas na coś więcej?

Jak widać w powyższym wykresie - prawie cały sezon trzymaliśmy się na dość bezpieczną odległość od strefy spadkowej.

Podsumowanie klubowe, z którego doskonale widać, że najwięcej pieniędzy przychodzi nam z transmisji telewizyjnych, mamy nadzieję, że będzie jeszcze więcej, chociaż...

Więcej dostaliśmy w programu osłonowego:

Niestety zaraz po jego otrzymaniu klubowe finanse nie wyglądały imponująco, ale zawsze to były jakieś pieniądze i to nie na minusie:

Teraz trochę o piłkarzach, najpierw garść screenów:

Nasi najlepsi piłkarze:

No i perełka, którą sprzedaliśmy, żeby klub mógł dokończyć na plusie sezon:

Legenda i jego osiągi:

A takim ustawieniem graliśmy najczęściej:

Pora abyście nieco zapoznali się z moim dzielnym składem. Jak widzicie, nie zmieniamy całej jedenastki , więc ładniej się identyfikować z klubem.

Wśród bramkarzy miałem niezły wybór, bo aż czterech zawodników na tej pozycji. Whiteman zagrał dwa razy i dwa razy wszedł z ławki, Wood także 2 razy, a Schofield tylko raz  - zmienił w ostatnim meczu Wooda. Numerem jeden był doświadczony Bobby Olejnik, zagrał w 46. spotkaniach, ale liczę, że z biegiem czasu Phil Wood będzie zdecydowanym numerem jeden.

Na środku obrony miałem w taktyce trzech zawodników, jeden nieco cofnięty, a dwóch w linii. Najwięcej meczów zagrał Christian Maghoma i jestem zadowolony z jego występów w 49. meczach w ciągu sezonu, wypożyczony z Leeds Vogliacco zagrał aż 41 spotkań, ale raczej nie będzie nas stać na wykupienie. George Ray zaliczył 31 meczów, ale miewał problemy z kontuzjami. Pierwszym zmiennikiem był Jake McCarthy i zdołał zagrać w 20 meczach, McGregor ledwie w pięciu (narzekał jego trener, w końcu był u nas na wypożyczeniu), a Jamie Bardley Green ledwie w jednym, ale może w nim będzie przyszłość. Czasami luki w defensywie łatał Peter Murphy. Jak widać i w tej formacji musimy szukać wzmocnień, najwyższa średnia to ledwie 6.90 autorstwa Maghomy.

Na środku pomocy miałem do dyspozycji spory wybór, a miejsca dwa na defensywnym pomocniku i dwóch na ofensywnym, wielu miałem graczy wszechstronnych. Najlepiej zagrał James Dunne, średnia 7,25, ale w 21. spotkaniach. Najwięcej zagrał Olumide Durojaiye, najczęściej jako AMC - 9 goli i 15 asyst robi wrażenie. Idris Zmimer grał słabiej niż przed rokiem, ale też wystawiałem go jako AMC i musiał się dostosować, ale z 43. występów musi robić na nim wrażenie. Amine Lingazi to kolejny świetny gracz, kolejny sezon, tym razem rządził jako DMC. Razem z Dunnem grał Hughes na DMC i również radził sobie świetnie, miałem zatem trzech świetnych graczy na dwa miejsca - Dunne, Hughes i Lingazi, na AMC Zmimer oraz Durojaiye, a później także Zachara.

Na skrzydle zachwycał Broque Watson i chociaż liczby miał średnie - 6 goli, 7 asyst to byłem z niego zadowolony (lewa flanka), na prawej świetnie grał Plant, ale zimą musiałem się go pozbyć. Później najczęściej występował tam Atakayi i zdążył zebrać 7 asyst i 3 gole. Grał też Whittaker, ale w 13. meczach w których wystąpił nie zachwycił. Peter Murphy - łatał dziury, a zarabiał śmieszne niecały tysiąc euro miesięcznie. W nagrodę dałem mu kontrakt warty 6,5 tysiąca euro miesięcznie! Jack Powell, Alex Bray i Liam Brown mimo mizerii składu grali ogony albo w ogóle. I po co mi tacy?

Atak to jedynie Lateef Elford-Alliyu, przez 0,5 sezonu nie miał konkurencji. Nastukał  łącznie 21 goli i zaliczył 10 asyst. Później miał wsparcie Zachary i dzięki temu byliśmy spokojni o utrzymanie. Andrew Nelson zagrał w 3 meczach, w trzech jeszcze wszedł z ławki, ale gola nie zdobył, asysty też nie powąchał.

Musimy robić czystki w składzie - tych co nie grali albo grali słabo musimy usunąć, to znaczy nie przedłużać kontraktów, bo większość podpisujemy na rok. I... szukać okazji, wolnych kontraktów. Na pewno wzmocni nas kilku juniorów, których pozbyły się zespołu z Premiership po sezonie. Musimy jednak cały czas szanować i pilnować budżet, aby zbytnio go nie obciążyć. Mamy pod górkę z faktu, że przez większość roku... nie mogliśmy nikogo scoutować, bo nie było na to funduszy.

No, ale jak nie my to kto? Gramy dalej.