Football Manager 2017, Rozgrywka Mistrzów 3, Zadanie nr 2 (Ebbsfleet United FC), #7

- Zacznijmy może od początku, a więc od końca... zeszłego sezonu. Co Pan czuł, kiedy po całkiem niezłym pierwszym sezonie w Championship przyszedł taki fatalny?

- A o której porze będziecie puszczać ten wywiad?

- Jest Pan gwiazdą w naszej lokalnej społeczności, zaraz wiadomościach, ale dzieci mogą jeszcze nie spać...

- Chętnie powiedziałbym jak Radek Janukiewicz po meczu z Olimpią Elbląg... no tak, ale Wy nie znacie sytuacji. To jeszcze taka moja zaszłość z czasów sprzed emigracji. Wracając do tematu... byłem bardzo, bardzo mocno zdenerwowany.

- A czy utrzymanie w Championship to nie sukces dla Ebbsfleet?

- Być może, ale nasze ambicje są o wiele wyższe. Gdybyśmy cenili taki minimalizm to cały czas gralibyśmy na poziomie szóstej ligi, może czasem powalczylibyśmy o awans. Tu chodzi o coś innego, o mentalność zwycięzców.

- Wiemy już, że był Pan rozgoryczony tak słabą postawą, z czego to wynikało?

- Po części biorę winę na siebie, nie trafiłem zawsze z taktyką, z treningiem, popełniałem mnóstwo błędów, natomiast inna kwestia jest, jakie były okoliczności. Cały czas jesteśmy jak biedak na balu lordów. A do tego cały czas grający na wygnaniu. Jasne kibice jeżdżą za nami cały czas, ale to boli, gdy mecz u siebie jest wyjazdem.

- Jak wyglądały finanse po sezonie?

- Kiepsko. Z roku na rok tak samo, zarabiamy na koniec sezonu, a później przez sezon mamy straty. Ja dbam tylko o budżet płacowy - jest na plusie. Zawsze w dłuższej perspektywie. Koszty prowadzenia klubu jednak są wielkie, stąd brak pieniędzy na wzmocnienia, brak pieniędzy nawet na obserwację graczy...

- Może przypomnijmy... ile Pan wydał przed minionym sezonem na transfery?

- Czego można było oczekiwać? Zagraliśmy słabo, ledwo się utrzymaliśmy. Wydałem 75 euro. Siedemdziesiąt pięć euro. I to na gracza, który nawet nie zadebiutował, ale miał być alternatywą na lewą obronę. Nie oznacza to braku wzmocnień, coś zmienić musiałem i do października oprócz tego jednego transferu "gotówkowego" doszło osiemnastu graczy za darmo, w tym trzy wypożyczenia. Dwa od naszego patrona z Londynu i jeden z Sochaux.

- Wspomniał pan o rezerwowym lewym obrońcy. Po co, skoro do tej pory grał pan bez bocznych obrońców?

- To była rewolucja. Miałem tyle taktyk w głowie, tyle prób. W poprzednim sezonie też coś zmieniałem, próbowałem, ale bezskutecznie. Na nową taktykę wpadłem przypadkowo, będąc poza dostępem do internetu, więc musiałem biec szybko do domu i narysować schemat. Czwórka w obronie to nowość dla nas. Postanowiłem dominować w środku pola, niestety kosztem świetnego w zeszłym sezonie Diabiego czy chociażby Atakaia. Dwóch defensywnych pomocników miało być odpowiedzialnych za odbiór piłki i rozpoczynanie akcji. Przed nimi była trójka, ale ofensywnych środkowych pomocników, z jednym najbardziej wysuniętym, łącznikiem z lisem pola karnego.

- O tym lisie to jeszcze porozmawiamy. Taktykę już znamy to może teraz omówi pan wykonawców? Sporo się zmieniło tego lata i jesieni.

- Jak już pisałem przyszło wielu graczy. Ostatni zameldował się 10 października. Większość z nich stanowiła o sile zespołu w tym sezonie. Natomiast od 19 czerwca do 6 marca klub opuściło... 31 graczy. W tym po 7 listopada tylko trzech, którzy byli niezadowoleni  - Mendesa, wiekowy już snajper, Petigrew z rezerw czy Hartley, gwiazda ubiegłego sezonu, teraz nie potrafił pogodzić się z rolą zmiennika.

- I znowu pan na transferach zarobił.

- Tak, Jima Richardsona po całkiem niezłym sezonie u nas udało się sprzedać do QPR za gigantyczną dla nas sumę - 2,1 mln euro. Nie mogłem nie pozwolić mu odejść, tym bardziej za taką kwotę. Odszedł też Zachara, ale większość graczy to zawodnicy z juniorów, rezerw lub grający ogony w klubie.

- Sezon zaczęliśmy od sparingów i trzeba przyznać, że z renomowanymi klubami.

- Najpierw z Chelmsford wygraliśmy 2:0, a później świetny wynik 3:3 z Evertonem, ale i bolesna porażka z Arsenalem, aż 7:1. Górą był też Southend - 1:3. Zremisowaliśmy ze Sturmem Graz 0:0 i ulegliśmy naszym patronom z Tottenhamu - 0:2. Ogólnie byłem zadowolony z klubu. Wyćwiczyliśmy kondycję zgranie i poznaliśmy taktykę, wyniki nie były takie istotne.

- Co pan zatem powie o rozgrywkach EFL Cup oraz FA Cup?

- Dobrze wiecie jak nam idzie w tych pucharach... W EFL przeszliśmy ledwo, ledwo Barnet po rzutach karnych, z Brighton też graliśmy dłużej niż 90 minut, ale po 1:1 w regulaminowym czasie gry nasi rywale dali nam w kość - wygrali ostatecznie 1:4.

- A co z popularnym FA Cup?

- Tu pograliśmy jeszcze krócej, bo tylko jeden mecz. QPR dało nam lekcję futbolu. Zaczęliśmy rozgrywki późno, dopiero w styczniu, ale na 3 rundzie się zakończyło. Przegraliśmy 2:4.

- No to może porozmawiajmy o czymś przyjemniejszym, czyli o inauguracji Championship.

- Podejmowaliśmy jako gospodarze nie byle kogo, bo zespół Leeds United. Najazd fanów drużyny przeciwnej był tego dnia dość widoczny - było ich 2,5 tysiąca. Zaczęliśmy świetnie od trafienia w debiucie Jakuba Modera. Mojego rodaka, który zagrał kapitalny sezon. Tego dnia został wybrany graczem meczu, ale gole strzelali też Areias i Alessandro Vogliacco. Dla Leeds tylko Albrighton i zaczęliśmy kapitalnie rozgrywki.

 - A potem, przebudzenie? Powrót do rzeczywistości?

- Przegrywamy kolejno trzy mecze, a czwarty w EFL Cup. Lepsi od nas są Aston Villa, Ipswich i Barnsley. Dopiero z Brentford notujemy bezbramkowy remis. Zwycięstwo przychodzi nad zespołem Swansea, dwa gole Morgana Gibbsa-White'a, kolejnego świetnego zawodnika, nowego w klubie. Wygrywamy 3:2, trzeciego gola dorzucił Durojaiye, nasz weteran. Przypomnę, że Olumide jest w klubie od National League South. Tego dnia pokazali klasę, Moder za zbyt wielką ambicję musiał przedwcześnie zejść z boiska, natomiast reszta pokazała dalej pazur i zadziorność.

- I znowu rozczarowanie, porażka, bezbarwna porażka 0:3 na wyjeździe z Burnley. Jeszcze z samobójem Phila Wooda.

- Nasz bramkarz też miał świetny sezon, a ten samobój to przypadek. Mecz Burnley to był zimny prysznic. Wygrywamy z Blackburn, a potem notujemy wbrew pozorom ważną passę - najpierw cztery remisy z rzędu, wszystkie 1:1, ale później dwie wygrane - z Sheff Wed i Wolves. Przytrafia się nam też porażka z Nottm Forest, ale później kolejne dwie wygrane - z Hull i Reading. Grając w takim stosunku porażek do zwycięstw i remisów - byłem spokojny o dyspozycję drużyny.

- I udaje się, remis z Newcastle, ale porażka z Portsmouth, po której znowu dwie wygrane, nawet ze spadkowiczem z Premier League, Crystal Palace. I kolejna porażka.

- Istna sinusoida, co? Remisujemy jeszcze kolejny mecz i dostajemy niezłe wciry w rewanżu za początek sezonu - Leeds leje nas 1:4. Do końca roku jednak wygrywamy dwa mecze, najpierw z Ipswich i Aston Villą.

- Dawało to kibicom spokój, ale też emocje, mogliście wygrać i przegrać z każdym.

- Dawaliśmy naszym kibicom spokój, nie musieli drżeć ze strachu o utrzymanie. Niby gdzieś tam mieliśmy kontakt z czołówką, ale raczej okupowaliśmy środek tabeli. Przełom nastąpił dopiero w kwietniu, zaczęło się pięknym spotkaniem.

- 3:3  z Reading.

- Dwa gole Morgana Gibbsa-White'a, jedno trafienie Zmimera, kolejny zestawienie nowego gracza i członka starej ekipy. Ledwie cztery dni później daliśmy radę pokonać Newcastle i zanotowaliśmy kapitalną serię trzech zwycięstw z rzędu.

- Kibicom włączyła się zielona lampka, a może awans? A może baraże?

- Marzenia o awansie raczej prysły wraz z porażką22 kwietnia. Kapitalny gol Mbele, ale stracone też dwa. Przegrywamy z Crystal Palace, cały czas jednak mamy szansę na grę w barażach.

- Udaje się. Pokonujecie 2:1 Bristol City i 1:0 Middlesbrough.

- To było kapitalne uczucie. Piąte miejsce w Championship! To już był sukces. Ale czekało nas jeszcze sporo pracy. Pamiętacie o czym mówiłem na początku? Mentalność zwycięzcy!

- Dwumecz z Blackburn będziemy chyba wnukom opowiadać.

- Kapitalne spotkanie na własnym obiekcie, wygrywamy 1:0 po świetnie wykonanym rzucie wolnym Marka Bircha, drugiego z wypożyczonych z Tottenhamu.

- Rewanż był jednak jeszcze lepszy... gole Mbele były tylko wizytówką tego meczu.

- Mbele. Tylko tyle w temacie. Geniusz, ale o nim mieliśmy pomówić na koniec, w osobnym akapicie. Zasługuje na to.

- W każdym raz po dwóch golach Mbele wygrywamy dwumecz 3:0. W finale Burnley. Zespół, z którym jeszcze nie wygraliśmy.

- Wembley jest nam znane, ale zawsze robi wrażenie. Prawie 90 tysięcy widzów i wszyscy przeżywają. Nie tylko sympatyzują z danym klubem, ale po prostu żyją piłką. 38. minuta Mbele na 1:0 i na naszej ławce euforia, którą ciężko opisać. Ale zagalopowałem się, może najpierw skład: Wood - Thandi, Konyk, Maghoma, Krusnell - tylko bramkarz i Maghoma z ekipy z ubiegłego roku. W pomocy Mdjassiri i Nyambe (nominalny prawy defensor, w klubie od czasów Championship), przed nimi Birch, Gibbs-White oraz Zmimer, a więc znowu - tylko jeden gracz z ubiegłego sezonu. I w ataku świetny Mbele.

- Prowadzicie 1:0, jest przerwa, co powiedziałeś swoim graczom?

- Nie mówiłem o awansie. Skupialiśmy się na tym meczu. Nawrzeszczałem na nich, że grają słabo, bo mogliby wygrywać już więcej.

- Podziałało?

- Początkowo niezbyt, szybko straciliśmy gola, strzelcem Hassan i było 1:1. Nieciekawie. To Burnley było faworytem w takim meczu, byli na fali, ale wtedy właśnie zakiełkowała ta mentalność, którą próbowałem obudzić w przerwie.

- 83. minuta Mark Birch i nawet najpiękniejsze sny kibiców Ebbsfleet United sobie tego nie wyobrażały.

- Tak. To był gol, który dał nam awans. Dwa gole - dwóch graczy z Tottenhamu. 20 i 21-latka. I teraz muszę powiedzieć coś Mbele. Malusi Mbele, u nas ma miał ksywę - The Big Man, ale po sezonie został jednak The Great Man. Przyszedł za darmo, grał za darmo, a zostawił serducho jak mało kto. I swoje umiejętności, a ma je olbrzymie. 44 mecze, 32 gole, 9 asyst - rozumiecie to? Mark Birch - te samy zasady wypożyczenia, 44 mecze i 5 bramek, 7 asyst - od tych dwóch graczy zależało niemal wszystko w Ebbsfleet w tym sezonie. Bez nich nie byłoby tego sukcesu. I mówię to szczerze. Trzecim kapitalnym wzmocnieniem był Jakub Moder, gracz pochodzący z Poznania - 40 meczów, 2 gole, 8 asyst. Wychowanek Wolves, Morgan Gibbs-White, 40 meczów, 10 goli i 13 asyst, tak gra prawidzyw maestro, "10" w klubie. Juan Roman Riquelme Ebbsfleet.

To był najpiękniejszy dzień w moim życiu. Premiership, przecież to już brzmi dumnie.

I na koniec chciałbym ze specjalną dedykajcą umieścić utwór: