Football Manager 2018, Rozgrywka Mistrzów 4, Zadanie nr 2 (Chemik Bydgoszcz), #4

Dotychczasowe osiągnięcia

Link do poprzednich blogów

2017/2018

2018/2019

2019/2020

Chemicy 2020/2021

Jesień

Do kluby przybyłem 2 lata temu, lecz, dopiero w tym sezonie, manager postanowił wprowadzić mnie do pierwszego zespołu. Byłem zachwycony.

Nie zadebiutowałem w pierwszym meczu. Siedziałem na trybunach i patrzyłem jak moi koledzy się meczą się, w ramach Pucharu Polski,  z Finishparkiet Drwęca, która gra w III lidze. Wygraliśmy minimalnie.  Manager był zły, Nie takiej gry oczekiwał.

Postanowił, coś zmienić w zespole na mecz ze Stomilem. Posadził na rezerwę wszystkich zawodników, którzy się nie sprawdzili, a także Jakuba Nowaka, który, nominalnie, jest prawym obrońcą.  Tak dostałem szansę, którą nie zmarnowałem. Wygraliśmy 3-0, a na uwagę zasługują moi koledzy Sebastian Kruk, Dawid Polkowski i Wojciech Blyszko.

Trener wychodził z założenia, że dobrze grających zawodników nie zmienia, więc wystąpiłem w meczu na inauguracje ligi. Nie miałem tremy, nie stresowałem się. Chciałem zagrać jak najlepiej i wyszło. Pokonaliśmy Sandecje 4-2, a manager był ze mnie zadowolony.

Potem rozegrałem jeszcze trzy mecze w podstawowym składzie. Szczególnie byłem zadowolony po meczu z Piastem Gliwice, gdyż zatrzymałem szarżującego na prawym skrzydle Mateusza Maka (tego który grał razem z bratem w GKS Bełachatów).

Nie wyszedł mi jednak mecz w Łodzi z miejscowym Widzewem i po spotkaniu zlądowałem na ławce rezerwowych.

Nie wiedziałem, że tak długo nie będzie mnie w podstawowej jedenastce.  Dwa mecze siedziałem na rezerwie, by potem skręcić kolano podczas treningu. Wyeliminowało mnie to na dwa tygodnie. Tragedia, ponieważ jest ambitny. Chce się rozwijać i chce grać w każdym meczu, a musiałem czekać prawie miesiąc, żeby powąchać murawę podczas meczu! Dobrze, że chociaż drużyna wygrywała i byliśmy liderami.

Po prawie miesiącu byłem głodny gry. W końcu manager wystawił mnie na mecz ze Śląskiem i, według mnie, pokazałem się z dobrej strony.

Menago miał inne zdanie. Na mecz z Arką znów postawił na Jakuba Nowaka. Wygraliśmy ten mecz, a ja, siedząc na ławce rezerwowych, łapałem się za głową patrząc ja ten prawy obrońca popełnia proste błędy. 

Wiedziałem, że wystąpię w następnym spotkaniu, dlatego ze  zdwojoną siłą pracowałem na treningach by dobrze się zaprezentować. Udało się. Pomimo, że nie wygraliśmy z Ruchem Chorzów, ja zostałem zawodnikiem meczu i mogłem szykować się na występ w podstawowej jedenastce w następnej kolejce.

To wyróżnienie dało mi niezłego kopa. Wstąpiłem w 4 spotkaniach z rzędu, a moja drużyna zanotowała w tym czasie 3 zwycięstwa i 1 remis.

Wszystko się zmieniło w 82 minucie spotkania z GKS Tychy. Wyskoczyłem do górniej piłki i skręciłem staw kolanowy.

W tym czasie mieliśmy prawdziwy szpital. Aż 7 zawodników, nie licząc mnie, nie mogło grać. Odbiło się to na naszej postawie.  Przegraliśmy w Kielcach. Cztery dni później w Poznaniu z rezerwami Lecha w ramach Pucharu Polski. Zremisowaliśmy, u siebie, z ŁKS oraz przegraliśmy na własnym boisku z Sandecją. Tragedia. Na nasze szczęście, rywale, także grzeszyli formą, więc przez zimę liderowaliśmy.

Na ostatni mecz jesienny, wróciłem do składu. Wygraliśmy, lecz było to gorzkie zwycięstwo.

Wszystko zaczęło się dobrze. W 35 minucie spotkania. Marek Mizia, po dośrodkowaniu z lewej strony, wykańcza akcje. Dominujemy, próbujemy strzelić drugiego gola. Piłka jednak nie chce wpaść do bramki. Co gorsza. W 70 minucie spotkania przeciwnik wyrównuje. Nas stać jeszcze tylko jeszcze jedno trafienie. Odpadamy z rozgrywek.

Nasze morale po tym meczu były, w szatni, bliskie dna. Byliśmy tak blisko by doprowadzić do dogrywki albo wygrać, a przez jeden głupi błąd w kryciu w polu karnym pozbawił nas tego.

Wiosna

W pierwszym meczu, na wiosnę, manager wystawił mnie w podstawowym składzie na mecz z Widzewem. Ja odpłaciłem mu tragiczną grą w tym spotkaniu. Byłem na siebie zły. Nie mogłem znaleźć formy z rundy jesiennej. Nie wiem co było tego przyczyną. Starałem się na treningach.

Nie zdziwiło mnie to, że menager zaczął mnie wystawiać z konieczności. Jedynym plusem było to, że drużyna zanotowała tylko jedną porażkę.

Na cztery kolejki przed końcem byliśmy liderami. Mieliśmy cztery punkty przewagi nad Odrą Opole, pięć nad Śląskiem i sześć nad Koroną.

To co wydarzyło się w ostatnich czterech kolejkach ciężko mi opisać, a nawet uwierzyć. Mam łzy w oczach.  Sami zobaczcie!!!

Wygraliśmy cztery ostatnie mecze (ja wystąpiłem w nich od pierwszej minuty) i zostaliśmy mistrzami I ligi!!!

A zapomniałem się przedstawić. Nazywam się Marek Ciechanowski. Mam 18 lata i pochodzę z Bydgoszczy.

Gdy zadebiutowałem w drużynie wyglądałem tak:

Dzięki dużej ilości gry w podstawowym składzie, po sezonie wyglądam tak:

Manager obserwując mój rozwój stwierdził, że widzi mnie dalej w składzie. Chciałbym teraz napisać, że już nie mogę się doczekać debiutu w ekstraklasie, ale wiem, że kontynuacji tej kariery raczej nie będzie.

Status gry

Sejwy