Football Manager 2022, Eliminacje RM8, Kariera#2, Sezon#5 (Mainz - dwie minuty po "północy"!)

CZASY MINIONE
(linki)
1. 2021/22: Przejmuję klub bez sukcesów z miasta Gutenberga
2. 2022/23: Międzynarodówka z Moguncji
3. 2023/24: Jeden punkt znaczy wiele
4. 2024/25: Jak skruszyć potęgę z Monachium?

EKSTRASY
(linki)
Piękno i siła różnorodności - wszyscy zawodnicy i ich dorobek
(uzupełniane po każdym sezonie)
 

TRANSFERY
(uwzględniono tylko graczy pierwszej drużyny)

Justin ALMSICK (01.07.2025, rezerwy: wychowanek)

Tino LIVRAMENTO (01.07.2025, Southampton: 93 000 000 €uro)

Jerry ST. JUSTE (01.07.2025, RB Lipsk: 23 000 000 €uro)
Tyler ADAMS (09.07.2025, Aston Villa: 27 000 000 €uro)
Eduard SOBOL (04.08.2025, Hoffenheim: 3 500 000 €uro)
Jan Paul VAN HECKE (26.08.2025, Everton: 17 000 000 €uro)

BLOG

KADRA
(31.08.2025)

EKIPA

Po zeszłorocznym szaleństwie związnym głównie z wykupieniem Vidovicia i Moukoko, postanowiłem być wstrzemięźliwy. Wszystko z obawy, że za nieprzestrzeganie finansowego fair play mogą nas w końcu wyrzucić z europejskich pucharów. Latem 2025 Mainz wzmocnił więc tylko jeden piłkarz. Prawy obrońca Tino Livramento kupiony został z Southampton za rekordową kwotę w historii naszego klubu (93 mln euro). Jednak jego zakup został „zbilansowany“ (no prawie) poprzez sprzedaż czwórki: St. Juste, Adams, Sobol i Van Hecke.

Livramento zajął miejsce w podstawowej jedenastce kosztem St. Juste, a do kadry pierwszego zespołu awansowałem dodatkowo pierwszego newgena-wychowanka, Justina Almsicka.

Tak skromna aktywność transferowa sprawiła, że podstawowy skład wydawał się bardzo silny, natomiast rezerwowi byli zdecydowanie słabsi: Plizzari - Saliba, Stach, Tauer, Vagnoman - Ranocchia, Krejčí, Wanner, Nebel - Resende, Burkardt. Plus Papela i Almsick. Dobrą stroną tej sytuacji był fakt, że wszyscy dublerzy znali swoje miejsce w szeregu i nie narzekali z powodu niedostatecznej liczby otrzymywanych szans
 

ROZGRYWKI

Nigdy bym nie przypuszczał, że ten sezon potoczy się tak, jak się potoczył! Kilka wątków tej opowieści jest tak ekstraordynaryjnych, że nie mają one odpowiedników w moich wcześniejszych karierach, które opisuję przecież od lat. Posłuchajcie więc...

Początek wskazywał, że w Niemczech nadal panuje status quo. Przegraliśmy bowiem z Bayernem potyczkę o Superpuchar, a jednego z goli dla rywali znów strzelił Lewandowski.

Grupa w Lidze Mistrzów wyglądała na bardzo wyrównaną. Kiedy jednak pokonaliśmy Ajax 6:1 i przede wszystkim Porto 2:0 na wyjeździe, byłem przekonany, że awans z drugiego (w najgorszym przypadku) miejsca nas nie minie. Tymczasem przed ostatnią kolejką liderował Liverpool, a my mieliśmy punkt przewagi nad Porto. Wystarczyło z nimi zremisować - na własnym stadionie - i byłoby po sprawie. Tymczasem, nie wiem dlaczego, mój zespół zagrał fatalnie. Może ich źle zmotywowałem? Może być. Faktem jest, że przegraliśmy 0:3! I wiosną mogliśmy liczyć jedynie na zrehabilitowanie się w Lidze Europy...

Przygodę z Pucharem Niemiec rozpoczęliśmy rekordowym zwycięstwem. Półzawodowy SG Barockstadt Fulda-Lehnerz zainkasował od moich chłopaków aż 13 goli!

W kolejnych rundach eliminowaliśmy St. Pauli (1:0), Bayer Leverkusen (3:2) i Borussię M’Gladbach (2:0).

Grając o finał - musiałem wybierać. Czy stawiamy na ligę, czy na puchar. Z jednej strony dwa ciężkie boje w Bundeslidze (Borussia Dortmund i Bayer Leverkusen), z drugiej - Fortuna Düsseldorf.

Wystawiłem więc w pucharze dublerów i - niestety - nie udało się.

Wiosną bardzo chcieliśmy zrehabilitować się w Lidze Europy za wpadkę w Champions League. Na Karabach Agdam (2:2, 3:1) wystarczyli dublerzy, z kolei w następnej rundzie mieliśmy już rywala poważniejszego. Tymczasem domowe 5:1 z Villarreal pozwoliło w rewanżu ponownie dać szansę rezerwowym, którzy mimo wysokiej porażki (1:4) nie zmarnowali jednak wysiłku kolegów.

Z kolei pierwsza potyczka ze Standardem Liège pozwoliła mi w wielkim stylu świętować przypadające na 9 kwietnia urodziny (7:1). W rewanżu fenomenalnie bronił rezerwowy bramkarz Alessandro Plizzari.

W pierwszym meczu półfinałowym wysoko pokonaliśmy VfL Wolfsburg, choć gole zaczęły padać dopiero po 60. minucie. W rewanżu dublerzy przegrali, lecz nie na tyle wysoko, aby zaprzepaścić szanse awansu do wielkiego finału.

I wreszcie decydujący pojedynek, rozegrany w Wiedniu. Przeciwnikiem niezwykle silna (przynajmniej na papierze) Chelsea prowadzona od ponad roku przez... samego Jürgena Kloppa! Klub z Londynu zdawał się być w fantastycznej dyspozycji. Nie przegrali meczu od 1 kwietnia, a w ostatniej kolejce ligowej rozbili Manchester United 5:0. W Premier League zajęli 3. miejsce. Tymczasem na stadionie im. Ernsta Happela niemalże nie istnieli!

Prowadzenie już w 9. minucie uzyskał Benjamin Šeško, po podaniu Moukoko. Na drugie trafienie czekaliśmy aż do 61. minuty - Diomandé odnalazł Kostasa Tsimikasa, a nasz lewy obrońca z zimną krwią wykorzystał okazję. Wreszcie w 80. minucie lewą stroną pognał Moukoko i zagrał piłkę na ósmy metr. Bramkarz Edouard Mendy fatalnie wyszedł do dośrodkowania, uprzedził go rezerwowy, Jonathan Burkardt, który głową ustalił wynik meczu! Świętujemy!

W Bundeslidze wszystko szło dobrze aż do końca listopada. Wisienką na torcie pewne zwycięstwo nad Bayernem i popisowa (skuteczna!) gra Moukoko.

Natomiast w grudniu - dosłownie kilka dni po wspomnianym wyżej meczu - zostaliśmy rozbici przez Borussię Dortmund 4:0! Potem wygraliśmy wysoko z Bayerem Leverksuen (4:0), by następny mecz przegrać z Freiburgiem 0:3. To był z kolei najgorszy występ Moukoko w tym sezonie - zmarnował kilka setek. Może powinienem zrobić z tego filmik i zamieścić w ekstrasach?...

Zła passa (cztery mecze bez wygranej) przeciągnęła się do połowy stycznia i gdy wydawało się, że kryzys jest opanowany, przyszły porażki 0:2 z Borussią M’Gladbach i 0:1 z VfB Stuttgart u siebie...

Wszystko wskazywało na to, że obejdziemy się smakiem i Bayern po raz drugi z rzędu zostanie mistrzem Niemiec. Tymczasem...

W przedostatniej kolejce wznosimy się na wyżyny i przywozimy z Bawarii trzy punkty! Bohaterem Iworyjczyk Mohammed Diomandé, który w tym sezonie strzelił zaledwie dwa gole. Ale ten okazał się niezwykle cenny.

To jednak nie koniec emocji!!! Sytuacja ułożyła się w ten sposób, że aby zdobyć tytuł musimy co najmniej zremisować z Eintrachtem Frankfurt. Eintracht nie walczy już o nic, ale jest (ponoć) bardzo zmotywowany premiami, które obiecano im... w Monachium.

I męczymy się... W 24. minucie tracimy gola, którego strzela Djibril Sow. Robi się coraz tragiczniej... Czas upływa, a my nie możemy zdobyć bramki... Rozpacz... Bezsilność... Walenie głową w mur...

Wreszcie... Druga minuta doliczonego czasu gry... Druga minuta „po północy“, która oznacza koniec sezonu... W Monachium strzelają pierwsze korki od szampanów.. Tytuł jest niemal w ich rękach... Tymczasem... Piłkę z autu wyrzuca Livramento, podaje do Šeško, ten odgrywa do tyłu, do rezerwowego, Filippo Ranocchii. Ranocchia miękko dośrodkowuje w pole karne...

A tam Gabriel Vidović wybija się w powietrze, wygrywa walkę o pozycję ze stoperami, Kossounou i Starkiem...

Choć akcja trwa dosłownie kilka sekund, widzę wszystko jakby w zwolnionym tempie... Wpadnij piłeczko do siatki, wpadnij....

JEST!

JEST!!

JEST!!!

Tak właśnie zdobyliśmy tytuł! Kopciuszek spóźnił się na bal, ale pojawił się na nim w końcu dwie minuty po północy i zamienił w piękną królewnę!

Wow!

To były niesamowite emocje, wierzcie mi! Gdy opadły, zdałem sobie sprawę, że to Bayern bardziej przegrał ten tytuł, niż my go zdobyliśmy. Ale w końcu - co z tego?!

W Monachium sprzedano przed sezonem Karima Adeyemi za 123 mln euro do PSG, sprzedano też stoperów (Milenković i Kana). Do tego Robert Lewandowski ma już 37 lat i mimo że strzelił 22 ligowe gole, to jednak dwójka moich młodych wilczków (Moukoko i Šeško) widnieje tym razem na czele listy snajperów! Warto przy okazji zobaczyć, ile obydwaj mają asyst. Nie tylko strzelają, ale także kreują. A jest jeszcze przecież grający na „dziesiątce“ Gabriel Vidović, który zdobył w lidze aż 16 goli! Do tego Nicolò Rovella, jeden z najlepszych asystentów Bundesligi (szesnaście podań zamienionych przez kolegów na bramki). Jest moc!

Tytuł wywalczony w taki sposób smakuje wyśmienicie. Nie brakowało momentów trudnych, zawirowań. Trzeba było czasami wybierać (liga czy puchar, liga czy Liga Europy), ale ostatecznie udało się zdobyć dwa cenne trofea. Wpadka w Lidze Mistrzów, zamiast ten zespół rozbić - skonsolidowała go. Od teraz już wiemy, że nie ma rzeczy niemożliwych.

Benjamin Šeško najlepszym zawodnikiem nie tylko wg. kibiców Mainz, ale też wg. wszystkich graczy Bundesligi. Youssoufa Moukoko o krok za nim.

STATYSTYKA

SUPERPUCHAR NIEMIEC

 

Zawodnicy:

---

LIGA

Zawodnicy:

 

---

PUCHAR NIEMIEC

 

Zawodnicy:

---

LIGA MISTRZÓW

 

Zawodnicy:

---

LIGA EUROPY

 

Zawodnicy:

---

 

STATYSTKI ZAWODNIKÓW

 

WSZYSTKIE OFICJALNE ROZGRYWKI
(zawodnicy posegregowani według liczby występów w pierwszym składzie)
 

ZAWODNIK ROKU WG. KIBICÓW

 

 

ŚWIAT GRY
najważniejsze wyniki rywalizacji klubowej

MAINZ - sezon po sezonie

ZDOBYWCY GŁÓWNYCH TROFEÓW W NIEMCZECH
(w nawiasach - liczba triumfów w danych rozgrywkach; liczy się tylko mój świat gry, a nie historia realna)

ZDOBYWCY NAJPOWAŻNIEJSZYCH TROFEÓW
(w nawiasach - liczba triumfów w danych rozgrywkach; liczy się tylko mój świat gry, a nie historia realna)

 

 NOTKA ORGANIZACYJNA

Blog spełnia wszystkie wymagania regulaminowe.

Linki przydatne dla potencjalnych uczestników eliminacji 8. Mistrzostw Polski Wirtualnych Menedżerów:

SAMOUCZEK

REGULAMIN ROZGRYWKI MISTRZÓW

Polecane dodatki do gry: