RM11. Legendäre Bayern #4. 2026/27.

WSTĘP i PREZENTACJA - LINK

Kliknięcie w poniższą fotkę przenosi do poprzednich części serii:

Od lewej: Franz Beckenbauer, Franz Roth i Hans-Georg Schwarzenbeck.

Ograniczenia:

1. Przez pierwsze dwa sezony (23/24 i 24/25) - bez transferów.

2. Sprowadzam wyłącznie białych Niemców urodzonych w Niemczech. Zapewniam, że nie ma w tym żadnego podtekstu rasistowskiego. To po prostu utrudnienie rozgrywki. Siedem lat temu zaproponowałem karierę „Synowie Czarnej Afryki w starciu z resztą świata“ (LINK). Teraz czas na coś odwrotnego! Nie będę więc zatrudniał piłkarzy, którzy mają drugie obywatelstwo jakiegokolwiek kraju afrykańskiego czy azjatyckiego. Nawet wtedy, gdy urodzili się w Niemczech. Po długim namyśle wyłączyłem też graczy z rodzin tureckich lub turecko-niemieckich. 

Do Legendäre Bayern mogą trafiać natomiast zawodnicy z mieszanych rodzin europejskich, jeżeli spełnią cztery warunki:

a/ będą biali
b/ urodzeni w Niemczech
c/ co najmniej jedno z rodziców jest narodowości niemieckiej
d/ zadeklarują grę dla reprezentacji Niemiec.

Dzieląc się tą karierą, tym razem drastycznie ograniczę ilość tekstu, szczegółów i screenów. Po założeniu kanału „Grzejąc Ławę“ moje obowiązki bowiem wzrosły. Niemal każdą wolną chwilę poświęcam na pisanie skryptów do pojawiających się tam podkastów historycznych. A jest jeszcze praca zawodowa, zarówno etatowa, jak i pozaetatowa. 

2026/27
 

Transfery
 

Odeszli:
(Skróty: L=Liga, PN=Puchar Niemiec, LM=Liga Mistrzów, LE=Liga Europy, R=Razem, [lata gry dla klubu])

Karl-Heinz Borutta (Augsburg; 1 000 000 euro)
Mecze / gole dla klubu: L: 69 / 0, PN: 5 / 0, LE: 10 / 0, LM: 8 / 0, R: 92 / 0  [2023-26]

Dieter Danzberg (Westerlo; 500 000 euro)
Mecze / gole dla klubu: L: 32 / 0, PN: 5 / 0, LE: 10 / 0, LM: 2 / 0, R: 49 / 0  [2023-26]

Fritz Kosar (Montpellier; 1 000 000 euro)
Mecze / gole dla klubu: L: 6 / 0, PN: 4 / 0, LE: 10 / 0, LM: 2 / 0, R: 22 / 0  [2023-26]

Adolf Kunstwadl (St. Pauli; 400 000 euro)
Mecze / gole dla klubu: L: 25 / 0, PN: 7 / 1, LE: 10 / 1, LM: 5 / 0, R: 47 / 2  [2023-26]
 

Przybyli:

Fiete Arp (Holstein Kiel; prawo Bosmana)

 

Max Christiansen (Sandhausen; 1 300 000 euro)

 

Frederik Jäkel (St. Pauli; 3 200 000 euro)

 

Aleksandar Pavlović (Bayern; 46 000 000 euro)

 

Max Schmitt (Eintracht Frankfurt; 1 800 000 euro)

 

Aaron Zehnter (Paderborn; 2 200 000 euro)

Kadra (screen zawsze zrzucany 31 sierpnia):

Do niezwykłej sytuacji doszło podczas MŚ 2026. Otóż w trakcie imprezy absolutne debiuty w drużynie narodowej zaliczyli Hans-Georg Schwarzenbeck (13 czerwca 2026 przeciwko Nigerii) oraz Eric Martel i Tom Rothe (21 czerwca 2026 przeciwko Szwecji)! Poza tym grali Franz Beckenbauer i Gerd Müller, a Sepp Maier przesiedział turniej na ławce rezerwowych (bronił Ter Stegen). Naprawdę niezwykle rzadko się zdarza, aby podczas turnieju tej rangi trzech zawodników - i to z jednego klubu - debiutowało w reprezentacji. Niestety, Niemcy odpadli już w 1/8 finału, przegrywając po dogrywce 1:2 z Holandią.

Z drużyną pożegnali się zawodnicy, których umiejętności nie gwarantowały poziomu, jakiego oczekuję. Przybyli gracze, którzy mieli być nie sprawiającymi kłopotu, jakościowymi dublerami. Z jednym wyjątkiem. Wraz z kierownictwem klubu zdecydowaliśmy o wydaniu aż 46 mln euro na Aleksandra Pavlovicia.  Piłkarz ten - mimo powołań do reprezentacji - był marginalizowany w Bayernie. U nas będzie graczem pierwszego wyboru.

Podjąłem też trzy ryzykowne decyzje.

1. Werner Olk został przesunięty na funkcję wicekapitana, a Franz Beckenbauer został nowym kapitanem drużyny. Dotychczas było na odwrót. Na szczęście Olk w prywatnej rozmowie ze mną, odniósł się do tej zmiany ze zrozumieniem.

2. Środkowym obrońcą pierwszego wyboru w miejsce Olka został Schwarzenbeck. 

3. Decyzją mającą kolosalne znaczenie, było ustalenie nowej taktyki, a właściwie ustawienia na boisku. Postanowiłem grać tradycyjnym 1-4-3-3 z szóstką i dwiema ósemkami w środku pomocy. Gwarantuje to odpowiedni balans pomiędzy działaniami obronnymi, a defensywnymi. A tego brakowało w poprzednich latach.

Największym przegranym tej ostatniej zmiany był Rainer Ohlhauser. Pierwszym wyborem w środku ataku był bowiem oczywiście Gerd Müller, a jego dublerem Nick Woltemade. Postanowiłem nauczyć więc Ohlhausera gry na „ósemce“ do czego miał predyspozycje.

Tak przemeblowana i przedefiniowana drużyna zaliczyła sezon marzeń! 

W lidze przegraliśmy tylko jeden mecz: 12 lutego 2027 roku z RB Leipzig 0:2 na wyjeździe. Tym samym passę meczów bez porażki (rozpoczętą jeszcze pod koniec zeszłego sezonu) wyśrubowaliśmy do 30 spotkań. A licząc tylko ten sezon - przez pierwszych 21 meczów nie znalazł się nikt, kto potrafiłby z nami w Bundeslidze wygrać!

Cóż z tego?! Okazało się jednak, że tym razem to wszystko za mało, by zdobyć tytuł. Do samego końca szliśmy łeb w łeb z Bayernem, by na finiszu okazać się gorszymi o dwa oczka.

Najbardziej zawiódł chyba Gerd Müller. Ten doskonały napastnik, już pewniak w reprezentacji, strzelił w Bundeslidze zaledwie 14 goli. Rozegrał mnóstwo przeciętnych spotkań i pewnie gdyby był w lepszej formie, to ze dwa remisy mogły być zamienione na zwycięstwa. A taki obrót sprawy oznaczałby mistrzostwo. Niestety, nie udało się.
 

W Pucharze Niemiec eliminowaliśmy kolejno Arminię Bielefeld (4:0), Holstein Kiel (2:1), Kaiserslautern (5:3) i St. Pauli (3:1). Wydawało się, że zakończymy przygodę na półfinale. Otóż Augsburg prowadził do przerwy 2:0, a my graliśmy fatalnie. Jednak w drugiej części jak maszyny dążyliśmy do wyrównania i się udało! W 73. minucie kontaktową bramkę strzelił Frederik Jäkel, a w 85 wyrównał Nick Woltemade. Dogrywka nie przyniosła rozstrzygnięcia, a w rzutach karnych bohaterem okazał się nasz rezerwowy bramkarz, Max Schmitt! Po raz pierwszy znaleźliśmy się w finale DFB-Pokal!

Pod uwagę nie mógł być brany kontuzjowany Koulmann, oraz dochodzący do siebie po urazie Pavlović, który usiadł na ławce rezerwowych. Parę „ósemek“ stworzyli więc dublerzy: Ohlhauser i Roth. 

Szło nam jak po grudzie. W 24. minucie straciliśmy gola i długo, długo nie potrafiliśmy odpowiedzieć. Błogosławieństwem okazali się rezerwowi! Szczególnie prawoskrzydłowy Fabian Reese, który zastąpił Nafizgera. W 83. minucie dośrodkował na głowę Müllera, który w końcu pokonał Pavlenkę. A w trzeciej minucie doliczonego czasu znalazł Pavlovicia, który celnym strzałem wykończył znakomitą akcję całej drużyny. Tym sposobem umieściliśmy pierwsze trofeum w klubowej gablocie!

Przygoda z Ligą Mistrzów była początkowo niezwykle trudnym doświadczeniem. W fazie ligowej przegraliśmy aż cztery spotkania: Z Marsylią, Chelsea, Salzburgiem i Realem. Najcenniejszymi wynikami było 3:1 z Borussią Dortmund (dom) i 3:1 z Liverpoolem (wyjazd). Wszystkie sześć goli w tych meczach zdobył Gerd Müller! Ten zawodzący w lidze napastnik, przeistaczał się z żebraka w księcia podczas występów w Champions League! Bello di notte!

Uciułaliśmy dziesięć punkcików, co ledwo, ledwo dało awans do baraży.

Wszystko zmieniło się wiosną. Drużyna złapała właściwy rytm, zgrała się ze sobą i rozpoczął się nasz niesamowity marsz. Żaba przemieniła się księcia!

Najpierw Milan: zaledwie 2:2 u siebie, ale 1:0 na wyjeździe. Wszystkie trzy gole strzelił Gerd Müller! Z Atalantą poszło jeszcze łatwiej: 3:2 na własnym stadionie i aż 5:2 w delegacji! 

W ćwierćfinale czekał przeciwnik, który w fazie ligowej bez trudu ograł nas w Monachium 4:2. Real Madryt. Tym razem na Olympiastadion było 1:1. Bramki strzelili Pavlović i Mbappé. Nikt nam nie dawał szans w meczu rewanżowym. Tymczasem na gola Mbappé z rzutu karnego odpowiedzieli Brenninger i rezerwowy, Woltemade w 78. minucie! Nick zaledwie trzy minuty wcześniej zastąpił Müllera i wykorzystał piękne podanie innego rezerwowego, Ohlhausera.

Po tym dwumeczu przestaliśmy się bać kogokolwiek! 27 kwietnia 2027 roku rozegraliśmy w półfinale wspaniały mecz przeciwko Arsenalowi. 3:0 po dwóch golach Müllera i jednym trafieniu Brenningera! Byliśmy o krok od finału! Należało tylko nie przegrać zbyt wysoko w Londynie. Tymczasem... udało się znów wygrać!!! 2:1 po dwóch trafieniach niezawodnego Gerda Müllera! Jeszcze raz powtórzę - ten zawodnik, zwykle bardzo przeciętny w lidze, zmieniał się jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki w Champions League!
 

W finale chodziło oczywiście o to, kto zdobędzie trofeum, ale był to również pojedynek dwóch wspaniałych napastników. Obydwaj mieli na koncie po 15 goli w tej edycji i obydwaj chcieli nie tylko wznieść trofeum z kolegami, ale również wygrać klasyfikację strzelców. Który lepszy? Sami oceńcie:

Moja ekipa tydzień wcześniej sięgnęła po Puchar Niemiec umieszczając tym samym w gablocie pierwsze trofeum. Nastroje były więc szampańskie. W kadrze meczowej nie znalazł się kontuzjowany Dieter Koulamnn, a Aleksandar Pavlović usiadł na ławce, gdyż wciąż odczuwał skutki urazu. Ale w finale Pucharu Niemiec wszedł i zdobył bezcenną, zwycięską bramkę, więc może teraz....

Zdecydowałem się nagrać ten mecz, zatem kto chce, sam się może przekonać, jak prowadziłem drużynę:

Powiem tak: zagraliśmy niemal bezbłędnie. Przez cały mecz dopuściliśmy drużynę Guardioli do zaledwie jednego celnego strzału! Potrzebna była dogrywka. 0:0. Cały czas 0:0.

Kiedy w konkursie karnych jako pierwszy do piłki podszedł Haaland i walnął w poprzeczkę, poczułem, że może być pięknie. I było!!!

A królem strzelców został ostatecznie Gerd Müller, który zdobył tyle samo goli co Haaland, ale rozegrał o jeden mecz mniej.

Zapisaliśmy pierwszą stronę wspaniałej księgi, która - mam nadzieję - właśnie zaczyna powstawać. 

Zdobywcy Pucharu Europy:

Statystyki: