RM11. Legendäre Bayern #6. 2028/29.

WSTĘP i PREZENTACJA - LINK

Kliknięcie w poniższą fotkę przenosi do poprzednich części serii:

Od lewej: Franz Beckenbauer, Franz Roth i Hans-Georg Schwarzenbeck.

Ograniczenia:

1. Przez pierwsze dwa sezony (23/24 i 24/25) - bez transferów.

2. Sprowadzam wyłącznie białych Niemców urodzonych w Niemczech. Zapewniam, że nie ma w tym żadnego podtekstu rasistowskiego. To po prostu utrudnienie rozgrywki. Siedem lat temu zaproponowałem karierę „Synowie Czarnej Afryki w starciu z resztą świata“ (LINK). Teraz czas na coś odwrotnego! Nie będę więc zatrudniał piłkarzy, którzy mają drugie obywatelstwo jakiegokolwiek kraju afrykańskiego czy azjatyckiego. Nawet wtedy, gdy urodzili się w Niemczech. Po długim namyśle wyłączyłem też graczy z rodzin tureckich lub turecko-niemieckich. 

Do Legendäre Bayern mogą trafiać natomiast zawodnicy z mieszanych rodzin europejskich, jeżeli spełnią cztery warunki:

a/ będą biali
b/ urodzeni w Niemczech
c/ co najmniej jedno z rodziców jest narodowości niemieckiej
d/ zadeklarują grę dla reprezentacji Niemiec.

Dzieląc się tą karierą, tym razem drastycznie ograniczę ilość tekstu, szczegółów i screenów. Po założeniu kanału „Grzejąc Ławę“ moje obowiązki bowiem wzrosły. Niemal każdą wolną chwilę poświęcam na pisanie skryptów do pojawiających się tam podkastów historycznych. A jest jeszcze praca zawodowa, zarówno etatowa, jak i pozaetatowa. 

Trofea

2028/29
 

Transfery
 

Odeszli:
 

Nikt.
 

Przybył:

Simon Hartmann (Borussia Dortmund; wypożyczenie)

 

Kadra (screen zawsze zrzucany 31 sierpnia):

Postawiłem na stabilizację. Nikt nie odszedł, a jedyny transfer przychodzący to dwuletnie wypożyczenie Simona Hartmanna z BVB. Kosztowało nas to 3,2 mln euro. Niby dużo, ale za transfer definitywny Borussia życzy sobie 47 mln euro, bo tyle wynosi klauzula odstępnego. Hartmann wygląda na bardzo utalentowanego prawego obrońcę i w wyjściowym składzie zastąpi starzejącego się Nowaka. Jeżeli będzie się rozwijał tak, jak sobie wymarzyłem, to po dwóch latach wykupimy go na stałe. Choć zdaję sobie sprawę, że wtedy mogę zapłacić więcej niż owe 47 mln euro.

Sezon rozpoczął się wyjątkowo pechowo. Nie tylko zremisowaliśmy 2:2 z drugoligowym Hannoverem, przegraliśmy konkurs karnych i odpadliśmy z Pucharu Niemiec, ale też straciliśmy na miesiąc Gerda Müllera.

Müller nie mógł pozbierać się przez całą rundę jesienną; strzelił zaledwie osiem goli (sześć w lidze i dwie w Champions League).

Przełamanie przyszło wiosną. Drużyna przez cały czas zajmowała drugie miejsce w Bundeslidze, nie mogąc nawet zbliżyć się do Bayernu. Nasi lokalni rywale nie przegrali pierwszych 22 meczów! Ale potem wszystko się zmieniło. Prawdziwym „gamechangerem“ było nasze zwycięstwo 3:1 na niezwykle trudnym terenie Borussii Dortmund. Miało ono miejsce 3 marca 2029. Wszystkie trzy gole zdobył mało skuteczny jesienią Gerd Müller! Potem wygraliśmy z Bayernem u siebie, też 3:1 i już do końca sezonu nie straciliśmy choćby punktu. Natomiast FC Hollywood słabł. I w końcu, na cztery kolejki przed końcem, dopadliśmy ich! I NARESZCIE wygraliśmy ligę!

Gerd Müller został w końcu najlepszym snajperem, a jego dubler - Nick Woltemade - był w tej klasyfikacji drugi. 

W fazie ligowej Ligi Mistrzów radziliśmy sobie dość dobrze, jednak nie udało się zająć miejsca w pierwszej ósemce. 14 puntów dało tylko 15. miejsce i o awans do 1/8 musieliśmy powalczyć z Juventusem. Uporaliśmy się z nimi dość gładko: 1:0 na wyjeździe po golu Reese i 3:1 u siebie (Müller-2, Koulmann).

W 1/8 finału wylosowaliśmy Manchester City, który pałał żądzą rewanżu za przegrany karnymi finał LM z roku 2027. Mieliśmy ogromne szczęście, że kontuzjowany był Haaland i nie mógł wystąpić w pierwszym meczu. Na Olympiastadion w Monachium rozegraliśmy fantastyczne zawody, szczególnie drugą połowę. Wygraliśmy 3:0, a bramki zdobyli Pavlović 61 i rezerwowi: Burkardt 89, Woltemade 90+3. W rewanżu wystąpił już Haaland ale miał mało praktyki meczowej i gola nam nie strzelił. Zremisowaliśmy 1:1 (Reese) i mogliśmy cieszyć się z awansu do ćwierćfinału.

Przeciwnik - Real Sociedad - nie wydawał się bardzo groźny. Tymczasem u siebie wygraliśmy tylko 2:1 (Koulmann, Burkardt) i rewanż nie zapowiadał się na spacerek.

W San Sebastian działy się rzeczy dramatyczne. Na 12 minut przed końcem przegrywaliśmy 0:2 po golach Zubimendiego i Olise. W 89. minucie bezcenną bramkę strzelił Burkardt i mogliśmy liczyć na szczęście w dogrywce. Tymczasem.... Rozpoczął się show Rainera Ohlhausera, który w tym meczu zastępował odsuniętego za kartki Pavlovicia. Ohlhauser w pierwszej połowie dogrywki strzelił trzy gole, a w drugiej dorzucił jeszcze jednego!!!

W pierwszym meczu półfinałowym rozbiliśmy Liverpool 4:0! Bramki strzelili Nafizger 15, 76 i Reese 70, 89. Znów moja drużyna zachowała więcej sił od rywala, gdyż trzy gole padły w końcowej fazie meczu. A Reese (zazwyczaj prawoskrzydłowy) zastąpił w 68. minucie Hartmanna na prawej obronie i był dla obrońców The Reds nieuchwytny! Zgrzytem była kontuzja Müllera, który wypadł z gry na dwa tygodnie.

W rewanżu niemal doszło do katastrofy! W 58. minucie przegrywaliśmy 0:4, a i tak najlepszy w naszej drużynie był bramkarz, Sepp Maier (nota: 7,9)! Uratował nas znów Rainer Ohlhauser, który w 64. minucie zastąpił słabo grającego Woltemade. Gol zdobyty przez Ohlhausera w 73. minucie dał mojej drużynie awans do finału!

A zatem po raz trzeci z rzędu zagramy w finale Ligi Mistrzów! Tym razem z Barceloną.

Nie wystawiłem w pierwszym składzie Toma Rothe, który w lutym doznał poważnej kontuzji i dopiero wracał do zdrowia. Zastąpił go na lewej obronie Kupferschmidt.

Kto ma ochotę zerknąć, jak kierowałem zespołem, proszę, oto filmik:

Mecz był tym razem wyjątkowo... jednostronny. Już do przerwy prowadziliśmy 2:0! Najpierw (21 minuta) Dieter Koulmann wpadł w pole karne i mocno uderzył wprost do bramki. W 29. minucie Lamine Yamal zdecydował się wspomóc zespół w obronie i zrobił to tak niefortunnie, że piłka dotarła do Müllera, który okazji nie zmarnował. 

W 78. minucie rozpoczął się show Nicka Woltemade, który zaledwie cztery minuty wcześnie zastąpił Müllera. Najpierw strzelił głową na 3:0 po rzucie rożnym wykonywanym przez Brenningera. Chwilę potem Pedri zmniejszył rozmiary porażki. Ale w 90. minucie Woltemade przeprowadził fantastyczną akcję lewą stroną ośmieszając wręcz goniącego go Araujo. W końcowej fazie zagrał przepięknie piętą do wbiegającego w pole karne Franza Rotha, który ustalił wynik meczu na 4:1! Takiego zagrania nie powstydziliby się wszyscy brylantowi technicy z ligi hiszpańskiej! To było piękne, polecam obejrzeć filmik.

Zdobywcy Pucharu Europy:

Sezon został przedłużony o nikomu niepotrzebne Klubowe MŚ. Moi zawodnicy nie mieli praktycznie żadnej przerwy, gdyż w czerwcu wielu z nich grało w różnych reprezentacjach Niemiec. Turniej rozpoczęliśmy od zwycięstwa z katarskim Al-Duhail 2:0 (Brenninger, Roth). Ofiarą tej potyczki był Woltemade, który doznał urazu mięśnia czworogłowego uda.

Statystyki: