RM 11 - Sen o Warszawiance - część 23 (2045/46) Mam dość

Wyłącznie polscy piłkarze i polscy sztabowcy - pierwsza flaga 

Nie będę ukrywał, że projekt, który zapoczątkował Łukasz, a który mam przyjemność prowadzić nie będzie długo prowadzony. Spodziewałem się prowadzić Warszawiankę 2, maksymalnie 3 sezony, bo mniej więcej tyle spędzam przeciętnie w klubie, gdy prowadzę go w FM, zwłaszcza gdy klub nie za bardzo daje wyzwania. Warszawianka daje emocje tylko i wyłącznie grając w fazie ligowej Ligi Mistrzów.

Dlaczego zatem podjąłem się tego wyzwania?

Po pierwsze dlatego, że Łukasz nie oczekiwał 5 czy 10 sezonów.  Gdy podejmowałem pracę kontynuacji nie było mowy o żadnych ograniczeniach, a jedynym wymaganiem było trzymanie się ograniczeń, które Łukasz sam narzucił. I to się zmieniło, gdy po opisie sezonu nr 2, Łukasz nakazał mi zmianę taktyki na taką jaką on grał. Może gdybym dowiedział się o tym wcześniej, a nie w momencie, gdy byłem już po meczach sparingowych i szans na przetestowanie nowego ustawienia, a przede wszystkim sprowadzenie odpowiednich zawodników były bardzo utrudnione, być może bym się na to zdecydował. Więc dziękuje, nie skorzystam. Powiecie, że uciekam i dotychczasowe wyniki uzyskuje dzięki błędowi w grze – trudno, jakoś będę musiał z tym sobie poradzić. 

Po drugie dlatego, że byłem niezmiernie ciekawy jak wygląda sytuacja Warszawianki pod względem zawodników, którzy są w kadrze, ale nie mieszczą się w planach meczowych Łukasza. Mamy zupełnie inne podejście do prowadzenia klubów, do budowanie składów, pozyskiwania zawodników, słowem niemalże każdego aspektu, który dotyczy budowania drużyny.

Moim ogromny problemem jest zbudowanie dobrego sztabu szkoleniowego, z czym Łukasz radzi sobie fantastycznie, dlatego liczyłem też na to, że uda mi się zdobyć z tego sejwa nieco know – how. 

Trzecim powodem to chęć sprawdzenia się w korespondencyjnym pojedynku – czy uda się poprawić wyniki Łukasza. Pierwsze dwa sezony pokazały, że mogę osiągnąć wyniki takie same jak on, a przy pewnej dozie szczęścia, będzie można ten wynik poprawić. Jest to spowodowane ograniczeniami, które sobie Łukasz narzucił – przez trzy lata nie znalazłem żadnego środkowego obrońcy, o którym można by powiedzieć, że stanowi poziom europejskiego topu. Ba, spotkałem tylko jednego Polaka na lewej obronie, który chyba już na ten poziom wszedł – Kamil Maślanka, bo o nim mowa został przeze mnie sprzedany – w myśl zasady – z niewolnika nie ma pracownika, a lepiej pozbyć się jednego zgniłego jabłka, niż pozwolić, by zgniła reszta w koszyku.

Jeżeli nie uda mi się awansować do 1/8 finału, wówczas przerobię kadrę pod grę ze skrzydłowymi i zostanę – nie wiem, czy będzie to taktyka, o która prosi Łukasz – ja raczej preferuję dwójkę napastników, a korzystając z tego, że mamy 3 napastników w klasie European Top, a dwóch kolejnych tam zmierza, granie jednym napastnikiem byłoby marnowaniem potencjału. W przypadku awansu do 1/8 lub wyżej, będzie to mój ostatni sezon za sterami Warszawianki.

Mateusz Bartczak – przeszedł na emeryturę.

Dawid Wicik (LASK Linz – £350 tys)  – zawodnik przegrał rywalizację o pozycję zmiennika dla Sebastiana Lewandowskiego. Był poprawny, ale za słabo radził sobie w obronie, więc w Lidze Mistrzów wolałem stawiać na Jodłowca, a jako zawodnik pomagający w rozgrywaniu lepiej radzili sobie nowi zawodnicy.

Oliwier Cieślik (Young Boys Berno – £95 tys)  – dokładnie taka sama sytuacja jak w przypadku Wicika, tylko tutaj jeszcze dochodził aspekt wieku. 33 lata, więc postanowiłem dać szanse młodszym, a 7 zawodników do obsadzenia 3 pozycji, to zdecydowanie tłok.

Ponadto wypożyczyłem również dwóch zawodników do klubów Ekstraklasy. Tomasz Skowronek trafił do Ruchu Chorzów, zaś Damian Lenarcik do beniaminka – Arki Gdynia. U nas na razie nie mają szans na większe minuty, dlatego liczę, że uda się im przebić do podstawowych składów swoich nowych drużyn.

Niestety nie udało się sprowadzić Kajetana Batora, który wystąpił w meczu o Superpuchar Niemiec. W jego miejsce sprowadziłem najlepszego bramkarza poprzedniego sezonu w Ekstraklasie – Mateusza Czychowskiego.

Pozostali zawodnicy to:

Wojciech Leciejewski – kolejny młody środkowy obrońca, co do którego mam nadzieję, że rozwinie się w solidnego środkowego obrońcy na poziomie fazy pucharowej Ligi Mistrzów.

Kacper Wieczorek – zawodnik sprowadzony na dwa sezony, chyba, że utrzyma dobre parametry fizyczne. Solidny zawodnik na teraz, nie grymaszący, że nie gra. Bardzo dobre uzupełnienie składu.

Kacper Ostrowski – zawodnik, na którego chrapkę miał już Łukasz. Ja chcę zrobić z niego bocznego obrońcę, a z konieczności grania na lewej stronie, wydaje się, że właśnie tam może zadomowić się na dłużej w składzie Warszawianki.

Jacek Siudak – kolejny zawodnik na przyszłość. Docelowo ma zastąpić Marcela Babiarza.

Filip Zając – wielki powrót zawodnika, który odszedł co prawda do Mistrza Belgii i grał tam nawet sporo, jednak dał się skusić do powrotu sporą podwyżką.

Rundę jesienną zaczynamy standardowo – czyli meczem o Superpuchar. Tym razem jednak, mnie zdobywamy pucharu. Przegrywamy w rzutach karnych, a pechowcami okazują się Kasperkiewicz i Lewandowski, którzy nie wykorzystują karnych, oraz Leśniak, który w idiotyczny sposób łapie czerwoną kartkę.

Dobre wyniki w poprzednich sezonach sprawiły, że eliminacje do Ligi Mistrzów zaczynamy od ostatniej fazy eliminacyjnej. Mistrz Danii FC Nordsjaelland podobnie jak my, zaczynał eliminację od fazy barażowej i okazał się trudnym przeciwnikiem.

Pierwszy mecz rozgrywamy u siebie i nie udaje nam się zdobyć bramki, co jest drugą taką sytuacją, od czasu, gdy prowadzimy Warszawiankę. Troszkę się przeraziłem, bo początek sezonu nie tak miał wyglądać. Co prawda wygrywałem kolejne pojedynki, jednak trafiały się wpadki – jak remis z Wisłą Płock, między oboma spotkaniami Ligi Mistrzów. Na szczęście zawodnicy stanęli na wysokości zadania i po wygranej 3:1 awansujemy do fazy Ligowej.

Tam możemy trafić na następujące zespoły.

Ostatecznie naszymi rywalami są:

Pamiętając ostatnią bardzo dobrą kampanię, teraz podobnie chciałbym awansować bezpośrednio do 1/8 finału. 3 pierwsze mecze to 5 punktów. O ile remis z Realem przyjąłem z ulga, tak remis z portugalską Vizelą, jest dla mnie porażką.

Sprawy mocno się skomplikowały po kontuzji Rakowieckiego, która mogła go wyeliminować nawet na 4 miesięcy.

Porażkę z Tottenhamem brałem pod uwagę, a remis z RB Lipsk też nie był zły. Wygrana z Dortmundem dawała nadzieję, ale układ spotkań, składający się na 2 mecze wyjazdowe, sprawiał, że o awans będzie niezwykle ciężko. Ba, sam awans nie był do końca pewny i trzeba było zmienić plany – awans w ogóle do kolejnej fazy.

W Lidze planowo. Co prawda w ostatnim meczu roku z Zagłębiem Lubin przegrywamy, ale poza tym 15 wygranych i dwukrotnie remisujemy.

Rundę rewanżową zaczynamy od remisów w Lidze Mistrzów – z Valenicą i Ajaxem. Ważnym wydarzeniem w meczu z Ajaxem jest bramka naszego wychowanka Tomasz Wójcika, który zagrał tylko i wyłącznie dlatego, że inni napastnicy byli kontuzjowani. Sam zawodnik nie został nawet zgłoszony do Ligi Mistrzów, ale że przed ukończeniem 21 roku życia, trenował u nas minimum 3 lat mógł wystąpić jako wychowanek.  Bramka warta rozstawienia. Dzięki temu i odpowiedniemu ułożeniu wyników udało się zająć 16 miejsce, ostatnie dające rozstawienie w spotkaniach 1/16 finału.

Zresztą kontuzje w tym sezonie były naszą zmorą – 64 z zeszłego sezonu, do 74 w obecnym, a patrząc na liczbę kontuzji poważnych 4 do 11 na korzyść zeszłego sezonu widać, że był popełniony jakiś błąd w przygotowaniu do obecnego sezonu.

Zanim jednak przejdziemy do meczów pucharowych szybkie podsumowanie Ekstraklasy i Pucharu Polski.

Chyba nikogo nie zdziwi fakt, że Ekstraklasę wygraliśmy w cuglach – tj. już na początku kwietnie świętowaliśmy kolejną obronę tytułu.

Królem strzelców został nasz młodziutki napastnik Paweł Orzeł, który nie został nawet zgłoszony do Ligi Mistrzów. 4 miejsce w klasyfikacji zajął Rafał Kasperkiewicz z 14 golami, z 12 golami na miejscu 7 uplasowali się Grzegorz Piotrowski i Marcel Babiarz, a na 13 miejscu z 9 bramkami Rafał Kopaniecki.

Marcel Babiarz trafieniem w meczu z Legią Warszawa wszedł do klubu 100 – czyli zawodników, którzy mają co najmniej 100 bramek w Ekstraklasie.

Puchar Polski też planowo.

Po pokonaniu w ćwierćfinale ŁKS Łódź, a w półfinale płockiej Wisły, w finale mierzymy się z Lechem Poznań.

I tam, niespodziewanie dla mnie, przegrywamy z Lechem Poznań i jest to dla mnie gorzka pigułka do przełknięcia.

Puchar Polski zdobyli: 

W Lidze Mistrzów aansujemy do fazy barażowej, czyli 1/16 finału. Tu nie miałem żadnych obaw – każdy klub był w naszym zasięgu, a jedyną obawą mógł stanowić Atletico Madryt. Los sparował nas z Mistrzem Belgii - Gentem, klubem, w który nie tak dawno grał Filip Zając.

Pewna wygrana 5:1 w pierwszym meczu wyjazdowym pokazał, kto jest lepszy.

Rewanż to formalność.

1/8 finału to już nie przelewki. Obawiałem się angielskich klubów – Liverpool, Manchesteru City i Tottenham, a także klubów włoskich – Interu i Romy. Niestety, wylosowaliśmy klub z Wiecznego Miasta. Wiedziałem, że taktyka z trzema napastnikami akurat przeciwko Romie się sprawdzi.

W pierwszym meczu wygrałem 2:1, drugi mecz to remis 2:2 i tym samym awansujemy do ćwierćfinału.

Tam czekają na nas: Napoli, Newcastle, Inter, Tottenham – tych czterech zespołów chciałem uniknąć oraz Atletico Madryt, RB Lipsk i Rennes, których chętnie przywitałbym jako naszych rywali.

Niestety, trafiamy na klub z Londynu – klub chyba najmocniejszy pod względem personalnym składem. Jeśli mamy gdzieś upatrywać swoich szans to w tym, że pierwszy mecz gramy na wyjeździe.

11 strzałów, 7 celnych, dwa obramowania bramki pokazują, że kto był stroną przeważającą. My co prawda nie podziwialiśmy tylko gry rywali, ale staraliśmy się groźnie odgryzać. 1 słupek, 2 strzały niecelne oraz 3 celne, z których jeden znalazł drogę do siatki. Karny w 93 minucie, wykorzystany przez Babiarza, dał nam duże szanse na patrzenie z optymizmem na rewanż.

W Warszawie staraliśmy się zaczopować dostęp do naszej bramki. Efekt? 7 strzałów, 3 celne, 2 niecelne (jedno obramowanie) i tylko jeden stracony gol. My niewiele lepiej. Oddaliśmy zaledwie trzy strzały, ale jeden z nich pokonał bramkarza i tym samym, mamy największy sukces w historii Warszawianki. Półfinał Ligi Mistrzów.

Tam wcześniej wylosowano nam zwycięzcę pary RB Lipsk – Rennes. Chciałbym trafić na zespół Blaszkiewicza (Maślanka przeszedł dalej – do Wolfsburga), by ponownie kibice mogli go zobaczyć biegającego po Luxemburg Arenie, niestety jego klub nie sprostał Mistrzowi Niemiec.

Gramy z rywalem znanym, w naszym zasięgu, więc wychodzimy odważnie – 4 – 3 – 3. My oddajemy 9 strzałów, z których 2 zatrzymują się w siatce, klub z Lipska, oddaje ich zaledwie 7, ale są na tyle nie groźne, że bramkarz Czychowski zachowuje czyste konto.

W rewanżu Lipsk bardzo chce odrobić stratę z pierwszego spotkania. Udaje mu się to połowicznie – jedyna bramka młodziutkiego Hiszpana Roberta Salavedry to za mało by awansować do finału.

A więc finał, Graal tak poszukiwany przez wielu, a znajdowany jedynie przez nielicznych.

W finale Inter Mediolan – rywal trudny i bardzo niepasujący nam stylem. Tym razem dostępnych mamy wszystkich najlepszych zawodników. Gramy mniej ryzykancko – wystawiamy Włodarka jako ofensywnego pomocnika, by pomagał nie tylko utrudniać rozgrywanie piłki rywalowi, ale też pomagał ją rozgrywać.

Jak mi poszło, jaki wynik?

Tego dowiecie się oglądając filmik z tego jakże ważnego dla mnie i dla całej społeczności skupionej wokół Warszawianki wydarzenia.

Uwaga – filmik jest bez jakichkolwiek cięć, edycji, czy późniejszej obróbki, więc proszę nie gniewać się za mało profesjonalny komentarz i emocję, które były słyszalne podczas nagrywania filmu.

W Lidze Mistrzów grali: 

Koniec sezonu to także zmiany w strukturach klubu.

Na emeryturę odchodzi Kajetan Rduch, który po 12 latach spędzonych w Warszawiance stwierdził, że woli zakończyć karierę, niż grać gdzieś indziej.

Na emeryturę odchodzi wieloletni asystent Łukasza oraz mój Marcin Dorna.

Najważniejsza zmiana nastąpiła jednak na samej górze – prezes Bogusław Leśniodorski oddał władzę w klubie, który przejął w ramach wewnątrz klubowego awansu Portugalczyk Nuno Marques – były siatkarz.

Trzy lata minęły jak jeden dzień – chciałoby się zaśpiewać zmienioną wersję piosenki Andrzeja Rosiewicza.

Trzy lata owocnej pracy i dostosowywania składu do swojego stylu gry sprawiło, że jesteśmy tu, gdzie jesteśmy. Czy była to moja zasługa? Tak, ale ogromną niesprawiedliwością byłoby powiedzenie, że była ona tylko i wyłącznie moim udziałem. Fundamenty, które położył Łukasz są ogromne i to one stanowią 80% obecnego sukcesu. Ja tylko chuchnąłem w paru miejscach, przemalowałem ściany i pozwoliłem na nieco więcej domownikom. To w końcu on zapewnił taki poziom finansów, że nie musiałem się o nic martwić.

Czy coś bym zrobił inaczej?

Z pewnością zostawił Kamila Maślankę – z perspektywy trzech lat widzę, jak dobrym był on zawodnikiem. Nawet kosztem buntu, obniżonych morale w zespole i przegranych ostatnich dwóch meczów w Lidze Mistrzów w swoim pierwszym sezonie. Następca rośnie – Rafał Leśniak – oczywiście, jest jeszcze zbyt słaby, ale w wieku 19 lat zdradza, że może być równie dobry co Kamil, może nie w ataku, ale obrońca ma przede wszystkim bronić. A już mam zakontraktowanego kolejnego lewego obrońcę, który tez liczę, że będzie się rozwijał – Dawid Laskowski

Co z Błaszkiewiczem? Wydaje się, że jego odejście, mimo tak wielu głosów sprzeciwu wyszło obu stronom na dobre. Tomasz dostał dużą podwyżkę, możliwość walczenia o większe cele niż z Warszawiance, a my, że nie graliśmy skrzydłowymi nie mogliśmy wykorzystać pełni jego umiejętności. Jako jeden z trójki atakujących nie radził sobie tak jakby tego oczekiwał, a przez to, że nie było go w klubie szansę dostali inni – i tę szansę wykorzystali rozwijając się spokojnie – a co najważniejsze systematycznie. Kopaniecki, Piotrowski, Kasperkiewicz czy Orzeł pokazują, że na szpicy grać potrafią. Z graczem, który te minut by im zabierał, mogliby stanąć gdzieś w miejscu.

Dokładnie taka sama sytuacja ze Świtajem – mój imiennik, ale niestety, słabo radzący sobie na pozycji napastnika.

Inny reprezentant, który się z nami pożegnał to Jakub Tataj. I tu jego odejście mogę skwitować słowa, że odszedł w idealnym momencie. Przyszedł na jego miejsce Piotr Markowski, a po okresie przejściowym, gdzie Markowski pełnił rolę dublera Piątka, tak w tym, jego atrybutu na tyle podskoczyły, że jest już na równi z niektórymi aspektami z Tatajem. Różnica między nimi to 12 lat, więc Markowski podejrzewam przerośnie umiejętnościami byłego etatowego reprezentanta Polski. 

Kwestia bramkarza – Bartkowski jak sam przyznał Łukasz jest bramkarzem słabym. Najlepszym polskim bramkarzem jest Kajetan Bator, który nie chciał do nas przejść, bo uznał, że większe szanse na rozwój będzie mieć w RB Lipsk. Ściągnąłem go na wypożyczenie za kwotę, która w okienku transferowym okazała się astronomiczna – 40 mln funtów. Taką kwotę zapłaciłbym, gdyby nie zagrał u mnie ani razu w czasie całego wypożyczenia. Kwota, gdy grał wynosiła dużo – bo aż 900 tysięcy funtów miesięcznie, więc koszt całego tego transferu to 9 mln. Liczyłem, że uda mi się go przekonać do transferu, tym razem jednak to RB Lipsk nie chciał go sprzedawać. Zagrał nawet u nich mecz o Superpuchar Niemiec, więc spodziewałem się, że dostanie od nich realną szansę na grę. Tymczasem okazało się, że Byki nie zgłosiły go nawet do rozgrywek Ligi Mistrzów. W okolicach zimowego okienka transferowego Bator tym razem z chęcią by z nami podpisał kontrakt – czyli coś na czym zależało mi od dwóch sezonów, co prawda pensja jakiej oczekuje jest astronomiczna, ale to i tak spory postęp, że chce w ogóle rozmawiać o przyjściu do Warszawianki.

Pytanie tylko, czy jest nam potrzebny numer jeden, skoro w klubie mamy numer dwa spośród polskich bramkarzy – Mateusza Czychowskiego. Ten sezon pokazał, że da radę nawet w najważniejszych momentach.

Taktyka – czy rezygnacja z grania skrzydłowymi była słuszna?

W moim odczucia tak. Jak staram się ustawić swój zespół by zdobywał bramki? Napastnicy, którzy mają nos do ich zdobywania – możesz nie być szybki, możesz nie być silny, może być totalny analfabetą technicznym, ale jeżeli z pół sytuacji zdobędziesz jedną bramkę to jesteś napastnikiem w moim stylu. Aby taki napastnik miał te pół sytuacji, muszą być zawodnicy, którzy dostarczą mu piłkę w okolice pola bramkowego.

Nie lubię skrzydłowych schodzących do środka, by straszyli strzałem – bardzo łatwo taka taktykę zatrzymać poprzez zagęszczenie środka pola – sam to wykorzystuje w obecnej taktyce. Więc jak skrzydłowy, to tylko taki, który potrafi nieźle dośrodkowywać – i mówiąc nieźle mam na myśli poziom 1/8 Ligi Mistrzów – czyli jakieś 15 dośrodkowanie/technika i więcej. Takie dośrodkowania oferował Babiarz i Błaszkiewicz. A napastnik, który mógłby te dośrodkowania zamieniać w bramki był wchodzący do dorosłej piłki Kasperkiewicz. Dlaczego nie Rakowiecki – bo słaba gra głową, siła i agresja sprawiały, że większość dośrodkowań wybijali by obrońcy, którzy są i silniejsi, i agresywniejsi. Dlatego pierwszym kogo sprowadziłem był Kopaniecki, który miał te dośrodkowania wykańczać.

Oczywiście każda taktyka ma swoje plusy jak i minusy. Minusem mojej było to, że bokami można było nas załatwić, a dośrodkowania potrafiły być zabójcze. Tu ogromne pytania do Łukasza jak ustawiasz zawodników, czy też polecenia drużynowe, że tracisz stosunkowo niewiele bramek?  To jest kolejna rzecz, której nie potrafię zrobić, a jak się uczyć to od najlepszych.

Czy mam jakieś sugestie i porady co do mojego ewentualnego następcy w Warszawiance?

Z mojej perspektywy kadra jest kompletna. Ma doświadczonych zawodników, którzy nawet jeśli odejdą, to już czekają na nich następcy. Ewentualnie czekają w innych klubach. Wspominałem, że gdyby zdecydował się odejść Nowak, to mam już upatrzonego Kwiatkowskiego z Bayernu Monachium, czy młodziutkiego Przystalskiego z Górnika Zabrze. Na miejsce Lewandowskiego czai się Mateusz Wróblewski z Legii, lub Przemek Hryszko z Jagielloni. A gdyby ktoś chciał wrócić do gry skrzydłowymi to polecić z całego serca mogę Fabiana Świderskiego z Augsburga, Filipa Czajora z Bayernu Monachium (chociaż to melodia przyszłości), Dawida Giczela z Gentu (przeszedł w okienku transferowym z Lecha ) czy Kamila Imiołka.

Najtrudniejszym zadaniem będzie jednak zdecydowanie co dalej z dwójką Babiarz – Rakowiecki. Ich atrybuty są w dalszym ciągu na dobrym poziomie, ale sami przebąkują o tym, że chcą odejść by poszukać nowych wyzwań. Zatrzymać ich z sentymentu, czy pozwolić grać gdzieś indziej. Ciekaw jestem jak z tym problemem poradzi sobie mój następca.

Pamiętajcie o odpowiednim szukaniu młodzików. Ustawcie scoutów by szukali zawodników, którzy mają minimum 2,5 gwiazdki pewnego potencjału – podczas gdy ich obecne umiejętności, mogą być nawet na poziomie połowy gwiazdki. Dzięki temu możecie złapać zawodników z dużym potencjałem, zanim zainteresują się nimi giganci piłki.  

W drużynie juniorskiej mam dwóch pewniaków do spróbowania w pierwszej drużynie, za dwa, może za trzy lata. Są to środkowy pomocnik Adrian Żyro o ile poprawi szybkość oraz prawy obrońca Dariusz Frończyk. Może nie wyrosną z nich gwiazdy światowego formatu, ale jeżeli będą z nich solidni ligowcy to warto w ich zainwestować.

Oczywiście są też inni warci obserwowania – Marcin Korkuć chociażby – być może pójdzie drogą Paszkowskiego – czyli weryfikacji negatywnej (ale na poziomie Ekstraklasy raczej zostanie) – ot, przegrał rywalizację z innymi graczami, a może będzie kimś w stylu Tomka Wójcika – niby epizodyczne występy, a jednak zapisujące się w historii.