RM11. Legendäre Bayern #10. 2032/33.

WSTĘP i PREZENTACJA - LINK

Kliknięcie w poniższą fotkę przenosi do poprzednich części serii:

Od lewej: Franz Beckenbauer, Franz Roth i Hans-Georg Schwarzenbeck.

Ograniczenia:

1. Przez pierwsze dwa sezony (23/24 i 24/25) - bez transferów.

2. Sprowadzam wyłącznie białych Niemców urodzonych w Niemczech. Zapewniam, że nie ma w tym żadnego podtekstu rasistowskiego. To po prostu utrudnienie rozgrywki. Siedem lat temu zaproponowałem karierę „Synowie Czarnej Afryki w starciu z resztą świata“ (LINK). Teraz czas na coś odwrotnego! Nie będę więc zatrudniał piłkarzy, którzy mają drugie obywatelstwo jakiegokolwiek kraju afrykańskiego czy azjatyckiego. Nawet wtedy, gdy urodzili się w Niemczech. Po długim namyśle wyłączyłem też graczy z rodzin tureckich lub turecko-niemieckich. 

Do Legendäre Bayern mogą trafiać natomiast zawodnicy z mieszanych rodzin europejskich, jeżeli spełnią cztery warunki:

a/ będą biali
b/ urodzeni w Niemczech
c/ co najmniej jedno z rodziców jest narodowości niemieckiej
d/ zadeklarują grę dla reprezentacji Niemiec.

Dzieląc się tą karierą, tym razem drastycznie ograniczę ilość tekstu, szczegółów i screenów. Po założeniu kanału „Grzejąc Ławę“ moje obowiązki bowiem wzrosły. Niemal każdą wolną chwilę poświęcam na pisanie skryptów do pojawiających się tam podkastów historycznych. A jest jeszcze praca zawodowa, zarówno etatowa, jak i pozaetatowa. 

Trofea

2032/33

Transfery
 

Odeszli:

Nikt.

Przybył:

Julian Hamann (Bayer Leverkusen; 34 500 000 euro)

 

Kadra (screen zawsze zrzucany 31 sierpnia):

Drużynę wzmocnił świeżo upieczony reprezentant Niemiec i uczestnik EURO 2032, Julian Hamann. Piłkarz ten może grać praktycznie na wszystkich pozycjach w ofensywie. Nikt nie odszedł. Wyjściowa jedenastka bez zmian:

W Pucharze Niemiec po rozbiciu TeBe Berlin (7:1), eliminowaliśmy mocne zespoły Bundesligi: Bayer Leverkusen (2:1) i RB Leipzig (3:0). W ćwierćfinale lepszy okazał się jednak Bayern, który na naszym stadionie wygrał 1:0 po golu Mathysa Tela. I potem sięgnął po trofeum.

Z lokalnymi rywalami toczyliśmy też zaciętą walkę o zwycięstwo w lidze. Trwała ona do ostatniej kolejki! 

W bezpośrednich pojedynkach byliśmy gorsi: 2:3, 2:2. Ale ostatecznie zdobyliśmy o trzy punkty więcej niż Bayern i po dwóch latach przerwy ponownie zasiedliśmy na mistrzowskim tronie.

Gerd Müller odzyskał koronę króla strzelców (to jego czwarty triumf w tej klasyfikacji), ale niespodziewanie najlepszą średnią not uzyskał Nick Woltemade, nasz pierwszy rezerwowy.

W Champions League nie wylosowaliśmy zbyt mocnych rywali. Doszło do tego, że mogliśmy sobie pozwolić na dwie porażki w „wiosennych“ meczach, a i tak awans do 1/8 finału (bez konieczności rozgrywania barażu) mieliśmy w kieszeni. Zajęliśmy bowiem w grupie 7. miejsce.

Pierwszy poważny mecz przyniósł fantastyczne zwycięstwo na stadionie Borussii Dortmund. 3:0 po golach, które strzelili Müller, Pavlović i Woltemade! To robiło wrażenie! W rewanżu 0:0 (grali dublerzy).

Niestety, w ćwierćfinale dwukrotnie przegraliśmy z PSG 1:2.

Po krótkich urlopach i wypełnieniu reprezentacyjnych obowiązków, polecieliśmy do Algierii na Klubowe MŚ. Moja drużyna broni trofeum wywalczonego w 2029 roku. Co ciekawe nasz pierwszy rywal, to - identycznie jak przed czterema laty - katarski Al-Duhail. Wtedy było 2:0, teraz rozbiliśmy rywali 5:0. Trzy bramki zdobył Gerd Müller, dwie - Christian Albelt. Poza tym w grupie mamy Lazio i Atletico Mineiro.

Statystyki: