RM11. Legendäre Bayern #12. 2034/35.

WSTĘP i PREZENTACJA - LINK

Kliknięcie w poniższą fotkę przenosi do poprzednich części serii:

Od lewej: Franz Beckenbauer, Franz Roth i Hans-Georg Schwarzenbeck.

Ograniczenia:

1. Przez pierwsze dwa sezony (23/24 i 24/25) - bez transferów.

2. Sprowadzam wyłącznie białych Niemców urodzonych w Niemczech. Zapewniam, że nie ma w tym żadnego podtekstu rasistowskiego. To po prostu utrudnienie rozgrywki. Siedem lat temu zaproponowałem karierę „Synowie Czarnej Afryki w starciu z resztą świata“ (LINK). Teraz czas na coś odwrotnego! Nie będę więc zatrudniał piłkarzy, którzy mają drugie obywatelstwo jakiegokolwiek kraju afrykańskiego czy azjatyckiego. Nawet wtedy, gdy urodzili się w Niemczech. Po długim namyśle wyłączyłem też graczy z rodzin tureckich lub turecko-niemieckich. 

Do Legendäre Bayern mogą trafiać natomiast zawodnicy z mieszanych rodzin europejskich, jeżeli spełnią cztery warunki:

a/ będą biali
b/ urodzeni w Niemczech
c/ co najmniej jedno z rodziców jest narodowości niemieckiej
d/ zadeklarują grę dla reprezentacji Niemiec.

Trofea i sukcesy:

2034/35

Transfery
 

Odeszli:
(Skróty: L=Liga, PN=Puchar Niemiec, SPN=Superpuchar Niemiec, LM=Liga Mistrzów, LE=Liga Europy, SPE=Superpuchar Europy, KMŚ=Klubowe Mistrzostwa Świata, R=Razem, [lata gry dla klubu])

Sven Allritz (Monaco; 30 000 000 euro)
Mecze / gole dla klubu: L: 88 / 8, PN: 8 / 4, SPN: 1 / 0,  LM: 35 / 4, SPE: 1 / 0, KMŚ: 2 / 0, R: 135 / 16  [2030-34]
Triumfy: SPE (2030), L (2033, 2034), SPN (2033), LM (2034)

Aljoscha Kemlein (Werder Bremen; 10 000 000 euro)
Mecze / gole dla klubu: L: 10 / 0, PN: 3 / 0, LM: 6 / 0, R: 19 / 0  [2033-34]
Triumfy: L (2034), LM (2034)

Tom Osmers (Almere City; wypożyczenie)
Mecze / gole dla klubu: L: 8 / 3, PN: 1 / 0, LM: 3 / 2, R: 12 / 5  [2034]
Triumfy: L (2034), LM (2034)

Max Schmitt (Nantes; 7 500 000 euro)
Mecze / gole dla klubu: L: 21 / 0, PN: 15 / 0, LM: 22 / 0, KMŚ: 2 / 0, R: 60 / 0  [2026-34]
Triumfy: PN (2027), LM (2027, 2029, 2030, 2034), L (2029, 2030, 2033, 2034), KMŚ (2029)

Nick Woltemade (Al-Hilal; 45 000 000)
Mecze / gole dla klubu: L: 211 / 77, PN: 21 / 21, SPN: 2 / 0, LM: 88 / 27, LE: 11 / 12, SPE: 2 / 0, KMŚ: 8 / 4, R: 343 / 141  [2025-29 i 2030-34]
Triumfy: PN (2027), LM (2027, 2029, 2034), SPE (2027, 2030), L (2029, 2033, 2034), KMŚ (2029), SPN (2033)

Przybyli:

Kevin Freyer (Rangers; 6 000 000 euro)

 

Ralf Keckeisen (Ulm; prawo Bosmana)

Tjark Kehr (Schalke; 80 000 000 euro)

Benjamin Ostrowski (Viktoria Köln; 100 000 euro)

Leonard Schneider (Werder Bremen; 75 000 000 euro)

Kadra (screen zawsze zrzucany 31 sierpnia):

Reprezentacja Niemiec zajęła 3. miejsce w finałach MŚ. Niby nieźle, ale mogło być znacznie lepiej, gdyby nie kontuzja Gerda Müllera. Mój znakomity napastnik opuścił dwa spotkania, mimo to został królem strzelców:

Letnie okienko transferowe przyniosło kilka ciekawych ruchów z naszej strony. Do Arabii Saudyjskiej wyjechał ogromnie zasłużony Nick Woltemade, a Sven Allritz udał się do Monaco. Za tę dwójkę zgarnęliśmy najwięcej pieniędzy. Pożegnaliśmy też m.in. długoletniego drugiego bramkarza, Maxa Schmitta.

Wydawaliśmy sporo. Najwięcej, bo aż 80 mln euro kosztował Tjark Kehr z Schalke. Piłkarz ten najlepiej czuje się na prawym skrzydle, ale poradzi też sobie na „ósemce“. Niewiele mniej, bo 75 mln euro, kosztował zaledwie 18-letni Leonard Schneider z Werderu Brema. Zawodnik równie dobrze grający na środku obrony, jak i na pozycji defensywnego pomocnika. To inwestycja w przyszłość.

Inne ruchy transferowe były dosyć dziwne i nieoczywiste. Choćby sprowadzenie bramkarza Benjamina Ostrowskiego, który kiedyś już był w naszym klubie (bez debiutu w oficjalnym meczu) i którego kariera wyglądała tak:

W podstawowym składzie zaplanowałem jedną zmianę: Kehr za Hamanna, który jednak nadal pozostaje ważną częścią drużyny, jak jeden z pierwszych rezerwowych.

Sezon rozpoczęliśmy od dwóch błyskotliwych zwycięstw, których efektem były dwa kolejne trofea do naszej gabloty. Najpierw w potyczce o Superpuchar Niemiec Tjark Kehr potrzebował zaledwie dwóch minut, by zdobyć swoją pierwszą bramkę dla nowej drużyny. RB Leipzig stanowiło dla nas blade tło:

Zwycięzcy Ligi Europy, Newcastle United, byli bardziej wymagającym rywalem, ale to dla nas gra Gerd Müller!

Ligę wygraliśmy po raz trzeci z rzędu i był to nasz najbłyskotliwszy triumf. 15 punktów przewagi nad drugą Borussią Dortmund, a do tego 88 punktów i 105 strzelonych goli. To wszystko rekordy Bundesligi, piszę oczywiście o moim świecie gry.

Gerd Müller po raz trzeci z rzędu (a szósty ogółem) został królem strzelców. Swoje 32 gole zdobył występując zaledwie w 27 meczach. Resztę zabrała mu kontuzja, o czym będzie później.

Absolutną dominację na krajowym podwórku potwierdziły występy w Pucharze Niemiec. Do ćwierćfinału włącznie były to rozgrywki dla dublerów. I pięknie się odpłacali za zaufanie. Hat-trickami popisali się Kevin Freyer (mecz przeciwko ‭Eimsbüttel) i Ralf Keckeisen (potyczki z Fortuną Düsseldorf i Heidenheim). Trudno uwierzyć, że ten ostatni spędził całą swoją dotychczasową karierę grając w lidze regionalnej dla Ulm... Wyciągnąłem go z tego bagna i pozwoliłem posmakować wielkiego futbolu.

‭W półfinale ograliśmy Borussię Dortmund 4:1, a w finale, który był dla nas ostatnim akordem sezonu, nie pozostawiliśmy cienia złudzeń Bayernowi.

To był nasz dopiero drugi triumf s DFB-Pokal, a pierwszy od 2027 roku. Każdemu przeciwnikowi aplikowaliśmy minimum cztery gole:

Tym samym po raz pierwszy Legendäre Bayern wywalczył wszystkie trzy niemieckie trofea w jednym sezonie.

Najważniejsza była jednak Liga Mistrzów. Fazę ligową przebrnęliśmy śpiewająco zajmując 5. miejsce. Zdarzyło się co prawda przegrać 0:5 z Chelsea, ale tylko dlatego, że miałem ważny mecz w lidze i zagrali dublerzy.  Z drugiej strony potrafiliśmy roznieść Malmö 10:0, co jest naszym rekordem, jeśli chodzi o Champions League.

W 1/8 finału odprawiliśmy z kwitkiem Real Sociedad wygrywając na wyjeździe 1:0 (Albelt 73) i u siebie 3:2 (samobój, Pavlović 34, Danninger 43).

Niestety; trzy dni później, 17 marca 2035, w meczu ligowym przeciwko 1. FC Köln poważnej kontuzji doznał Gerd Müller.

Müller osiągnął życiową formę. Za swoją postawę w poprzednim sezonie i finałach MŚ absolutnie zasłużenie dostał Złotą Piłkę:

W tym sezonie Müller wydawał się znów nie do zatrzymania. Możecie sobie więc wyobrazić, jakie było moje rozczarowanie, gdy doznał kontuzji, a my wylosowaliśmy Arsenal.

U siebie zaledwie 0:0. W rewanżu udało się nawet objąć prowadzenie (Kehr 6), ale potem bramki strzelali tylko Kanonierzy - weterani boisk: Martinelli 16, Mbappé 57 i Havertz 82. 

Statystyki: