RM11. Legendäre Bayern #13. 2035/36.

WSTĘP i PREZENTACJA - LINK

Kliknięcie w poniższą fotkę przenosi do poprzednich części serii:

Od lewej: Franz Beckenbauer, Franz Roth i Hans-Georg Schwarzenbeck.

Ograniczenia:

1. Przez pierwsze dwa sezony (23/24 i 24/25) - bez transferów.

2. Sprowadzam wyłącznie białych Niemców urodzonych w Niemczech. Zapewniam, że nie ma w tym żadnego podtekstu rasistowskiego. To po prostu utrudnienie rozgrywki. Siedem lat temu zaproponowałem karierę „Synowie Czarnej Afryki w starciu z resztą świata“ (LINK). Teraz czas na coś odwrotnego! Nie będę więc zatrudniał piłkarzy, którzy mają drugie obywatelstwo jakiegokolwiek kraju afrykańskiego czy azjatyckiego. Nawet wtedy, gdy urodzili się w Niemczech. Po długim namyśle wyłączyłem też graczy z rodzin tureckich lub turecko-niemieckich. 

Do Legendäre Bayern mogą trafiać natomiast zawodnicy z mieszanych rodzin europejskich, jeżeli spełnią cztery warunki:

a/ będą biali
b/ urodzeni w Niemczech
c/ co najmniej jedno z rodziców jest narodowości niemieckiej
d/ zadeklarują grę dla reprezentacji Niemiec.

Trofea i sukcesy:

2035/36

Transfery
 

Odeszli:
(Skróty: L=Liga, PN=Puchar Niemiec, SPN=Superpuchar Niemiec, LM=Liga Mistrzów, LE=Liga Europy, SPE=Superpuchar Europy, KMŚ=Klubowe Mistrzostwa Świata, R=Razem, [lata gry dla klubu])

Reiner Busche (Manchester United: 70 000 000 euro)
Mecze / gole dla klubu: L: 179 / 3, PN: 24 / 1, SPN: 3 / 0,  LM: 69 / 2, SPE: 1 / 0, KMŚ: 7 / 0, R: 283 / 6  [2029-35]
Triumfy: L (2030, 2033, 2034, 2035), LM (2030, 2034), SPN (2030, 2033, 2034), SPE (2034). PN (2035)

Kevin Freyer (Al-Chalidż: 11 750 000 euro)
Mecze / gole dla klubu: L: 13 / 6, PN: 4 / 5, LM: 10 / 4, R: 27 / 15  [2034-35]
Triumfy: PN (2035), L (2035)

Ralf Keckeisen (Wisła Płock: 375 000 euro)
Mecze / gole dla klubu: L: 6 / 5, PN: 5 / 4, LM: 7 / 0, R: 18 / 9  [2034-35]
Triumfy: PN (2035), L (2035)

Colin Kleine-Bekel (Schalke: 3 000 000 euro)
Mecze / gole dla klubu: L: 10 / 0, PN: 7 / 1, LM: 11 / 1, R: 28 / 2  [2033-35]
Triumfy: L (2034, 2035), LM (2034), PN (2035)

Aleksandar Pavlović (Paris SG;: 45 000 000 euro)
Mecze / gole dla klubu: L: 256 / 31, PN: 23 / 3, SPN: 5 / 0,  LM: 102 / 8, SPE: 4 / 3, KMŚ: 12 / 1, R: 402 / 46  [2026-35]
Triumfy: PN (2027, 2035), LM (2027, 2029, 2030, 2034), SPE (2027, 2029, 2030, 2034). L (2029, 2030, 2033, 2034, 2035), KMŚ (2029), SPN (2029, 2030, 2033, 2034)

Przybyli:

Martin Egerer (Heidenheim; 800 000 euro)

 

Jonah Haile (Hoffenheim; 2 400 000 euro)

Danill Masyutin (Benfica; 15 250 000 euro)

Tom Osmers (Almere City; powrót z wypożyczenia)

Mirko Preetz (Villarreal; 46 500 000 euro)

Kadra (screen zawsze zrzucany 31 sierpnia):

Klub ma na swoim koncie 20 trofeów - Aleksander Pavlović tyle samo! Jednak kiedy do końca umowy pozostał tylko rok, a Pavlović zasygnalizował, że będzie chciał skorzystać z Prawa Bosmana - sprzedałem go do PSG. Wspaniały zawodnik; dla klubu rozegrał 402 oficjalne spotkania, strzelając 46 goli, notując 57 asyst. Będziemy zawsze o nim pamiętać! 

Pavlović „poszedł“ za 45 mln euro, ale bank rozbił Reiner Busche. Ten uniwersalny piłkarz (prawy obrońca lub defensywny / środkowy pomocnik) przeszedł do Manchesteru United za 70 mln. Sytuacja podobna do Pavlovicia - pozostał jeszcze rok kontraktu i brak zainteresowania jego przedłużeniem. Reszta rozstań to zawodnicy drugoplanowi, którzy w klubie byli tylko „przejazdem“.

Nie szalałem z zakupami. Najważniejsze transfery „przychodzące“ to lewoskrzydłowy Villarreal Mirko Preetz, który kosztował 46,5 mln euro oraz Danill Masyutin z Benfiki (15,25 mln). Ten ostatni zastąpi Busche w roli dublera podstawowego prawego obrońcy, Hartmanna.

W „galowym“ ustawieniu jedna roszada. W związku z odejściem Pavlovicia na pozycję numer „osiem“ powraca Albelt, a jego miejsce na lewym skrzydle zajmie nowicjusz Preetz.

Simon Hartmann jest etatowym reprezentantem Niemiec, a w naszym klubie występuje na prawej obronie już ósmy sezon. To świetny piłkarz, ale gole strzela bardzo rzadko. Jednak tym razem w meczu o Superpuchar Niemiec to właśnie on pogrążył zespół, którego jest wychowankiem. Na słowa uznania zasłużył też Sepp Maier, który w ostatniej minucie doliczonego czasu obronił rzut karny egzekwowany przez Moukoko.

Nie obroniliśmy Pucharu Niemiec: po rozgromieniu 1. FC Bocholt (8:0) i pokonaniu Freiburga (4:2) przegraliśmy niespodziewanie z drugoligowym Eintrachtem Braunschweig (1:2).
 

Postawę w lidze można określić jednym słowem: KAPITALNA! Drużyna odniosła 20 zwycięstw w pierwszych dwudziestu meczach!

Doliczając dwa spotkania z końcówki poprzedniego sezonu wygraliśmy 22 mecze z rzędu, co stanowi nowy rekord Bundesligi.

Ustanowiliśmy też własny rekord meczów bez porażki w lidze, który wynosi 35 i pracowaliśmy na na to prawie rok:

Nasza passa została przerwana przez VfB Stuttgart. Rezerwowi (w perspektywie był ważny mecz w LM) ulegli gościom 2:3.

Drużyna spisała się fenomenalnie! 30 zwycięstw, tylko dwie porażki, rekordowe 92 punkty i rekordowe 111 goli. Spustoszenie siał ofensywny kwintet: dwie ofensywne ósemki (Albelt, Abschlag), skrzydłowi (Kehr, Preetz) i środkowy napastnik Müller, który drugi raz z rzędu zdobył Złotą Piłkę. Do tego dołożył siódmą już koronę króla strzelców. 

Na szczególne wyróżnienie zasługuje postawa Christiana Albelta. 18 goli i 12 asyst to osiągnięcia wyjątkowe. Albelt strzelił m.in. pięć goli i zanotował trzy asysty w wygranym aż 11:2 meczu z Arminią Bielefeld. Setki piłkarzy nie potrafią dokonać czegoś takiego przez cały sezon, a on zrobił to w jednym spotkaniu!

Wydawało się, że tak skonstruowana i będąca w takiej formie drużyna ma wszystko, by wrócić na tron w Europie. I rzeczywiście: mecze grupowe potwierdziły naszą siłę. Po raz pierwszy w historii zajęliśmy 1. miejsce w fazie ligowej!

W 1/8 finału łatwo uporaliśmy się z Benfiką (1:1 wyjazd, gol: Hamann) i 4:0 u siebie (Kehr, Hamann, Abschlag, Preetz).

W ćwierćfinale doszło do lokalnych derbów z Bayernem. Daliśmy im srogą lekcję na ich stadionie, wygrywając 3:0 (Albelt, Müller, Abschlag). W meczu rewanżowym zagrało kilku dublerów i zwycięstwo było skromniejsze, 2:1 (Masyutin, Egerer).

Niestety, w półfinale dwa razy lepszy okazał się Real Madryt. Porażki 1:2 na wyjeździe (Müller) i rozczarowujące 1:2 u siebie (Baumann) sprawiły, że marzenia o powrocie na tron trzeba odłożyć.

Dwunastu piłkarzy mojej ekipy otrzymało powołania na EURO 2036. Brak nominacji dla Mirko Preetza, najlepszego asystenta Bundesligi, uważam za kompletne nieporozumienie.

Statystyki: