RM11- RC Vasco Da Gama #7.1- Streszczenie 7 lat w Rio

Witam was serdecznie menadżerowie. Dziś podsumowanie statystyczne mojej ery w Vasco Da Gamie. Przejdziemy szybko przez trofea i rozgrywki, transfery, wychowanków, występy i ewolucję zespołu z roku na rok. Zapraszam

Poprzednie części:

Folder z blogami z kariery

1. Rozgrywki i trofea

Zacznijmy od Mistrzostw Stanowych. Z pewnością rozgrywki, które nie należały do koników mojego zespołu. W tym polu zdecydowanie przegraliśmy z Flamengo 5:2. Dodatkowo nasz największy rywal zawsze był w finale, a moja Vasco Da Gama trzykrotnie schodziła pokonana po półfinale

Superpuchar Brazylii wyglądał już o wiele lepiej. Dalej nie wiem czemu nie zagraliśmy w edycji 2024 (wystąpiły kluby, które w rzeczywistości w nim wystąpiły, a nie zwycięzcy z sezonu 2023). W każdym razie na cztery nasze udziały, aż trzy razy kończyło się to konkursem jedenastek. Ostatecznie trzykrotnie podnieśliśmy to trofeum i w ostatnim takim meczu, Sao Paulo okazało się lepsze w rzutach karnych

Puchar Brazylii to moje pierwsze trofeum z klubem z Rio oraz jak się okazało przepustka do Copa Libertadores. Potem w finale zagraliśmy jeszcze trzy razy, dwa razy zwyciężając i raz ulegając po rzutach karnych z Atletico Parnanense

W Serie A poza pierwszym sezonem nie spadaliśmy z podium. Na nasze cztery tytuły raz zdominowaliśmy stawkę, dwa razy wygrywaliśmy z przewagą kilku oczek i raz walka z Sao Paulo doprowadziła nas do takiego samego wyniku punktowego (94). Zadecydował bilans bramkowy. Był to rewanż za sezon 2024, gdzie zabrakło nam do nich 4 punktów, a także za sezon 2027, gdzie my mieliśmy słabszą formę, a nasz rywal był nieosiągalny

Przejdźmy do rozgrywek kontynentalnych. Z dziennikarskiego obowiązku wspomnę o wygranych z Copa Sudamericana. W tych rozgrywkach nigdy nie zagraliśmy

W Superpucharze Ameryki Południowej graliśmy dwukrotnie I dwa razy podnosiliśmy do trofeum

No i perła w koronie, czyli Copa Libertadores. Sześć startów, i nasz najsłabszy wynik to półfinał. Trzykrotnie zwyciężaliśmy to trofeum pokonując w finale po kolei River Plate, Sao Paulo i Boca Juniors. Jedyny przegrany finał to skuteczny rewanż Sao Paulo za zeszłoroczną przegraną

W KMŚ zagraliśmy raz i doszliśmy do ćwierćfinału. Pierwsze edycję rozgrywek w nowym formacie zwyciężali Barcelona i Bayern

Tak wyglądała gablotka, kiedy obejmowałem Vasco Da Game

A tak na koniec przygody z zespołem, powiększona o 16 trofeów

2. Transfery

Wychodzące

W ciągu kariery z VDG odeszło 48 piłkarzy pierwszego zespołu (42 transfery gotówkowe, 5 brak przedłużenia umowy, 1 zakończenie kariery). Z transferowych zarobiono 337 milionów i 795 tysięcy Euro. Oto zawodnicy, których sprzedałem najdrożej:

Najdroższym był mój nastoletni gwiazdor Bilinha, który odszedł do Fiorentiny za 40 mln Euro. Potem boczny obrońca Paulo Thiago za 29 mln Euro do Realu Sociedadu, i dopiero trzeci jest pierwszy transfer na Bliski Wschód, czyli Giancarlo do Al-Gharafy. Najdroższe transfery rozkładają się mniej więcej po równo między Europe, a Bliski Wschód. Zaskakująco wśród najdroższych odejść, nie ma żadnego transferu do krajowego rywala

Przychodzące

Do klubu za mojej kadencji przybyło 49 piłkarzy (33 transfery gotówkowe, 5 z wolnego transferu, 11 wychowanków). Na wzmocnienia wydałem 266 milionów i 675 tysięcy Euro. Zawodnicy kupieni najdrożej:

Najdroższym transferem, był ten od naszego największego karierowego rywala, czyli Caua Tarr z Sao Paulo za 33 mln Euro. Na kolejnych miejscach są zawodnicy, których udało mi się przekonać do powrotu do kraju z Europy, oraz dwóch zawodników z Argentyny, prosto z ich rodzimej ligi. Stawkę uzupełniają transfery z rodzimej ligi

Największe zyski

Łączny zysk transferowy w naszym klubie wyniósł 71 milionów i 120 tysięcy Euro. Wśród odejść było 22 zawodników, których sam sprowadziłem do klubu. Na 18 z nich udało się zyskać, względem kwoty jaką za nich zapłaciliśmy, z jednym wyszliśmy na zero, a przy trzech straciliśmy. Jednak nasza największa strata to milion Euro. Z zawodników, którzy przybyli i odeszli za mojej kadencji sporządziłem tabele zawodników, na których zyskałem najwięcej:

Najwięcej zyskaliśmy z transferu Paulo Thiago. Ten transfer to był sukces finansowy, ale także i sportowy (trzecia największa liczba występów za mojej kadencji). Ten jak i 4 inne transfery były związane z naszymi derbowymi rywalami. Za 4 zawodników zyskaliśmy ponad 10 mln Euro. Na koniec zestawienia znalazło się dwóch wychowanków, którzy odeszli za 6 i 5 mln Euro:

Wychowankowie

W trakcie mojej kadencji w pierwszym zespole zadebiutowało 11 klubowych wychowanków (około 22% piłkarzy debiutujących za mojej kadencji w klubie). Każdy z nich był Brazylijczykiem. Niektórzy byli uzupełnieniem składu i ostatecznie odeszli do innych drużyn, a inni zadomowili się w wyjściowej jedenastce. Z pewnością najjaśniejszą perłą z akademii był Samuel. Zawodnik grający na ósemce, który jest specjalistą w strzałach z dystansu. Dużym talentem również jest Peterson. Dodałem go do składu na kampanie 2028, a w sezonie 2029 wystąpił w 61 meczach, z czego w ponad połowie od pierwszej minuty. Z tych dwóch piłkarzy Canarinhios mogą mieć pociechę w przyszłych latach. Tabela wszystkich wychowanków, którzy zagrali w pierwszym zespole:

3. Występy

W ciągu mojej kadencji w pierwszym zespole zaprezentowało się 77 piłkarzy. Spośród nich 59 to byli Brazylijczycy, 17 obywateli innych państw Ameryki Południowej i rodzynek z Włoch. 30 piłkarzy zaliczyło 100 występów, natomiast dwóch z nich przetrwało całą moją kadencje. Są to Vivaldo i Manzini. Nie dziwne że są to dwaj piłkarze z największą liczbą występów, którzy byli blisko przebicia bariery 400 spotkań. Podium uzupełnił Paulo Thiago. Najwyżej sklasyfikowanym wychowankiem jest Samuel, który znalazł się na ósmej lokacie

Wśród strzelców zdecydowanie najlepiej radził sobie Deco. Jego 224 trafienia stanowią nieco poniżej 17% trafień dla mojego zespołu. Na podium znalazł się grający od początku do końca Vivaldo, oraz poprzedni podstawowy napastnik, czyli Adriano. W tabeli strzelców pojawiali się głównie ofensywni zawodnicy, choć jest rodzynek w postaci Samuela, który grał w środkowej strefie boiska

W asystach zdecydowanie wygrał Manzini. Drugi jak w strzelcach był również Vivaldo, a podium zamknął drugi boczny obrońca Paulo Thiago. Na końcu czołowych asystentów znalazła się dwójka wychowanków

4. Jedenastki

Sezon 2023

W tym sezonie wygraliśmy w Pucharze Brazylii. Z tej jedenastki w zespole utrzymają się Manzini, oraz Vivaldo, który będzie rzucany po ofensywnych pozycjach

Sezon 2024

W tym sezonie nie udało się nic większego wygrać. W drużynie z ważnych wzmocnień pojawili się Perez, Araujo i Adriano. Segovia zaliczył genialny sezon, który pomógł mi go sprzedać za dobre pieniądze

Sezon 2025

Pierwszy raz wygraliśmy ligę oraz Copa Libertadores. Również zrezygnowałem z ŚPD i wprowadziłem do składu ŚPO. Pajaro i Deco okazali się genialnymi wzmocnieniami. Szkoda, że Kolumbijczyk nie chciał przedłużyć kontraktu, i sprzedałem go rok przed jego zakończeniem. W linii obrony również bardzo dobrym ruchem było sprowadzenie Gustavo

Sezon 2026

Udało nam się obronić ligę. W środku pola na stałe miejsce zagrzał nasz wychowanek Samuel. Pojawił się również Paulo Marcos, jednak szybko temu zawodnikowi gdzieś uleci forma i nie dotrwa do końca przygody

Sezon 2027

Puchar i Copa Libertadores zostały wygrane, jednak w lidze byliśmy daleko od nawiązania walki z Sao Paulo. Pereyra i Pedro Henrique będą grać do końca kariery, jak i Cortez. Choć w pierwszym sezonie nie byłem zadowolony z postawy Ekwadorczyka

Sezon 2028

Liga odzyskana, jednak innych pucharów nie wygraliśmy. Bruno Gabriel okazał się świetnym transferem i z Pereyrą stworzył najlepszy duet na kontynencie. Zresztą Brazylijczyk w dwa lata zdobył aż 25 goli, w tym 2 w finale Copa Libertadores. W końcu lepszy rok zanotował Caua Tarr za którego zapłaciliśmy najwięcej pieniędzy, a także debiutujący Peterson wyjaśnił Paulo Marcosa na prawym skrzydle

Sezon 2029

I to ostatnia jedenastka w sezonie, w którym wygraliśmy potrójną koronę. Duże zmiany na prawej stronie, gdyż Thiago nie dograł sezonu i zastąpił go Simonei. Z prawej strony Peterson dalej radził sobie najlepiej, choć gdyby nie kontuzje Lugo, myślę, że on by był bardziej doceniony. Manu w końcu uwolnił drzemiący w sobie potencjał, a Wanderson był genialnym dwunastym zawodnikiem, który zdobył wiele bramek w tym sezonie wchodząc z ławki. No i zaimponował Manzini, który po złamaniu piszczela, wrócił do gry w czerwcu i dalej szefował z lewej strony boiska

I tak oto zakończyła się moja era w Vasco Da Gamie. Jak widać udało się wiele zmienić w klubie i z pewnością Vasco Da Gama to obecnie największy i najsilniejszy klub na kontynencie. Chciałoby się powiedzieć, że to koniec mojej podróży. W pewnym sensie tak. Rozdział Vasco Da Gama jest już zamknięty, jednak historia tego zapisu nie jest zakończona. Pierwotnie chciałem jeszcze dograć w Brazylii sezon czy dwa, jednak w przerwie między sezonowej w kraju pojawiła się ciekawa posada na horyzoncie, z której skorzystałem. Z jakiego klubu pojawi się kolejny blog? Tego wam nie powiem, ale mogę dać wam wskazówkę, że mógłbym wysłać wam pocztówkę znad Morza Śródziemnego. Ktoś zgadnie :)? Do zobaczenia menadżerowie