RM11. Legendäre Bayern #16. 2038/39.

WSTĘP i PREZENTACJA - LINK

Kliknięcie w poniższą fotkę przenosi do poprzednich części serii:

Od lewej: Franz Beckenbauer, Franz Roth i Hans-Georg Schwarzenbeck.

Ograniczenia:

1. Przez pierwsze dwa sezony (23/24 i 24/25) - bez transferów.

2. Sprowadzam wyłącznie białych Niemców urodzonych w Niemczech. Zapewniam, że nie ma w tym żadnego podtekstu rasistowskiego. To po prostu utrudnienie rozgrywki. Siedem lat temu zaproponowałem karierę „Synowie Czarnej Afryki w starciu z resztą świata“ (LINK). Teraz czas na coś odwrotnego! Nie będę więc zatrudniał piłkarzy, którzy mają drugie obywatelstwo jakiegokolwiek kraju afrykańskiego czy azjatyckiego. Nawet wtedy, gdy urodzili się w Niemczech. Po długim namyśle wyłączyłem też graczy z rodzin tureckich lub turecko-niemieckich. 

Do Legendäre Bayern mogą trafiać natomiast zawodnicy z mieszanych rodzin europejskich, jeżeli spełnią cztery warunki:

a/ będą biali
b/ urodzeni w Niemczech
c/ co najmniej jedno z rodziców jest narodowości niemieckiej
d/ zadeklarują grę dla reprezentacji Niemiec.

Trofea i sukcesy:

2038/39

Transfery
 

Odeszli:
(Skróty: L=Liga, PN=Puchar Niemiec, SPN=Superpuchar Niemiec, LM=Liga Mistrzów, LE=Liga Europy, SPE=Superpuchar Europy, KMŚ=Klubowe Mistrzostwa Świata, R=Razem, [lata gry dla klubu])

Marvin Böhmer (Bayer Leverkusen; 5 000 000 euro)
Mecze / gole dla klubu: L: 17 / 2, PN: 5 / 0, LM: 8 / 0, KMŚ: 1 / 0, R: 21 / 0  [2036-38]
Triumfy: PN (2037), L (2037, 2038), LM (2038)

Lukas Buchner (Werder Bremen; wypożyczenie)
Mecze / gole dla klubu: L: 17 / 2, PN: 2 / 0, LM: 9 / 0, R: 29 / 2  [2037-38]
Triumfy: L (2038), LM (2038)

Tjark Kehr (Atlético Madryt; 60 000 000 euro)
Mecze / gole dla klubu: L: 110 / 39, PN: 16 / 5, SPN: 4 / 1, LM: 45 / 12, SPE: 1 / 0, KMŚ: 5 / 2, R: 181 / 59  [2034-38]
Triumfy: SPN (2034, 2035, 2036, 2037), SPE (2034), PN (2035, 2037), L (2035, 2036, 2037, 2038), LM (2038)

Franz Roth (zakończył karierę)
Mecze / gole dla klubu: L: 369 / 24, PN: 50 / 10, SPN: 3 / 0, LM: 140 / 13, LE: 12 / 1, SPE: 3 / 0, KMŚ: 18 / 1, R: 595 / 49  [2023-38]
Triumfy: PN (2027, 2035, 2037), L (2029, 2030, 2033, 2034, 2035, 2036, 2037, 2038), LM (2027, 2029, 2030, 2034, 2038), KMŚ (2029), SPN (2029, 2030), SPE (2027, 2029, 2030)

Ramiz Rieckhof (Wolfsburg; 15 000 000 euro)
Mecze / gole dla klubu: L: 99 / 15, PN: 20 / 3, SPN: 2 / 0, LM: 52 / 9, KMŚ: 6 / 0, R: 179 / 27  [2031-38]
Triumfy: L (2033, 2034, 2035, 2036, 2037, 2038), LM (2034, 2038), PN (2035, 2037), SPN (2036, 2037)

Eric Volland (Hamburger SV; 2 900 000 euro)
Mecze / gole dla klubu: L: 29 / 3, PN: 6 / 1, LM: 10 / 0, KMŚ: 1 / 0, R: 46 / 4  [2036-38]
Triumfy: PN (2037), L (2037, 2038), LM (2038)

Przybyli:

Tobias Braam (Darmstadt; 2 600 000 euro)

Robin Götz (Newcastle; prawo Bosmana)

Markus Hanf (Newcastle; 90 000 000 euro)

Wojciech Kasprzak (Hamburger SV; 34 000 000 euro)

Benjamin Ostrowski (Freiburg; prawo Bosmana)

Robin Stiefler (wolny transfer)

Kadra (screen zawsze zrzucany 31 sierpnia):

Mistrzowie Europy z 2036 roku, Niemcy, lecieli do RPA na MŚ 2038 z wielkimi ambicjami. I z 12 zawodnikami Legendäre Bayern w składzie. Plus z dwoma „byłymi" (Busche, Danninger) i kilkoma... przyszłymi.

Tymczasem selekcjoner Matthias Jaissle popełnił harakiri kompletnie marginalizując Gerda Müllera. Legendarny napastnik w pierwszym meczu wbił dwa gole Zjednoczonym Emiratom Arabskim, a potem zagrał jeszcze w jednym spotkaniu grupowym notując asystę. Na ławie spędził mecz 1/8 finału z Belgią i przegrany 0:2 ćwierćfinał z Anglią. W efekcie Jaissle wyleciał z posady. A Müller, Schwarzenbeck i Maier (który w kadrze jest już tylko rezerwowym znakomitego Tuzyny) nadal nie zrezygnowali z występów w drużynie narodowej.

Jaissle podczas MŚ dał zadebiutować Wojciechowi Kasprzakowi, synowi Polaka i Niemki, o którym napisałem kilka zdań w poprzednim blogu. Tym samym nic już nie stało na przeszkodzie, abym sprowadził go do naszego klubu. 34 mln euro (klauzula odstępnego) wydają się w przypadku tego gracza ceną promocyjną.

Najpierw jednak o odejściach. Tjark Kehr był jednym z moich ulubionych piłkarzy w ostatnich latach. Ale całą sympatię stracił wskutek braku lojalności. Kiedy odrzuciłem w poprzednim sezonie ofertę Barcelony, to się na mnie obraził i poinformował, że odejdzie za darmo po wygaśnięciu kontraktu. Nie mogłem do tego dopuścić, gdyż do końca umowy pozostał tylko rok, a zapłaciliśmy przecież za niego 80 mln euro. Ciężko go było sprzedać za godne pieniądze, w końcu udało się: Atlético Madryt wyłożyło 60 mln.

Pożegnaliśmy też dwóch „żelaznych“ dublerów-rezerwowych. Legendarny Franz Roth zakończył karierę, a Ramiz Rieckhof przeszedł do Wolfsburga. Böhmer i Buchner stwierdzili, że są z starzy, by siedzieć na ławie, a Volland okazał się graczem bez potencjału wymaganego przez nasz klub.

Kto przybył? O Kasprzaku już było - wygląda na idealnego zastępcę i następcę Albelta bądź Abschlaga. Szybko zdecydowałem też, kto zajmie miejsce Kehra na prawym skrzydle - otóż będzie to Markus Hanf z Newcastle. Kosztował aż 90 mln euro.

Trzecim zawodnikiem - reprezentantem Niemiec i członkiem kadry na MŚ 2038 - którego sprowadziłem do Legendäre Bayern był Robin Götz. To ciekawy gracz, wychowanek... Realu Madryt! Defensywny bądź środkowy pomocnik nie przebił się w Newcastle skąd rzucano go na wypożyczenia. Ostatni sezon spędził w Reims. Przyszedł do nas za darmo, po wygaśnięciu kontraktu. Dobry interes.

Kadrę uzupełnił Tobias Braam; mimo ledwie 22 lat prawdziwa gwiazda drugoligowego Darmstadt. Swoją pierwszą bramkę strzelił dla tego klubu w 2032, kiedy miał raptem 16 lat i 351 dni. 

Do tego ofensywny pomocnik Robin Stiefler, który nie przebił się w VfB Stuttgart oraz stary znajomy, Benjamin Ostrowski - dla niego to już trzecia przygoda z klubem. Ktoś musi być rezerwowym Seppa Maiera, a młodych, zdolnych, „białych“ Niemców na tej pozycji brakuje.

W wyjściowym, "galowym" składzie jedna zmiana - Hanf za Kehra.

Pierwsze dwa mecze nowego sezonu wskazywały na to, że Gerd Müller nadal jest jednym z najlepszych napastników świata. W meczu o Superpuchar Niemiec przeciwko VfB Stuttgart dwukrotnie trafił do siatki, choć chwalony był przede wszystkim debiutant Markus Hanf, który zaliczył dwie asysty.

W potyczce o Superpuchar Europy Celtic ograniczył się do czekania na jak najniższy wymiar kary i ponownie na liście strzelców widzimy Müllera.

W tym miejscu odejdę od tradycji wedle której Ligę Mistrzów opisywałem na końcu. Otóż w fazie ligowej zaliczyliśmy m.in. klęskę w Lizbonie (aż 0:4 z Benfiką) i zajęliśmy odległe, 14. miejsce. Musieliśmy grać więc baraż o wejście do 1/8 finału. Wypadło nam mierzyć się z  Milanem i wtedy właśnie doszło do nieszczęścia.
 

Drużyna jednak się nie poddała. W rewanżu ograliśmy Milan 3:1, mimo że w 74. minucie było 0:1. Gole strzelili Albelt 55, Osmers 86 i Hamann 90 + 2.

W 1/8 finału trafiliśmy na Barcelonę i oto zastępujący Müllera Tom Osmers strzelił dwa gole w 27. i 58. minucie, a Schneider 34 i Albelt 49 dopełnili dzieła zniszczenia. 4:0! W rewanżu również okazaliśmy się lepsi od Dumy Katalonii (2:0: Osmers 33, Abschlag 59).

Wydawało się więc, że Tom Osmers idealnie wszedł w buty Müllera, jednak w ćwierćfinale nie potwierdził tych opinii. Przegraliśmy z Manchesterem United dwukrotnie (0:1, 0:2), a były gracz rezerw Mainz otrzymał nie najwyższe noty, dwukrotnie 6,2.

W lidze marzenia o pobiciu rekordu Bayernu Monachium (53 mecze bez porażki) diabli wzięli już w czwartej potyczce. Przegraliśmy z VfB Stuttgart 2:4. Tym samym nasza passa zakończyła się na liczbie 46:

Toczyliśmy zacięte boje z Bayernem i Borussią Dortmund, wyprzedzając ostatecznie tę ostatnią o cztery punkty, a lokalnych rywali o pięć.

W Pucharze Niemiec prawdziwy pazur pokazaliśmy w decydujących fazach. W ćwierćfinale rozbiliśmy Bayern (5:1), w półfinale Eintracht Frankfurt (również 5:1), a w finale nie daliśmy szans Wolfsburgowi (4:0). Błyszczał Hanf, który potrafi grać w ważnych meczach. Dobrze wiedzieć.

To trzeci sezon w historii (wcześniej 2034/35 i 2036/37) w którym zdobyliśmy wszystkie trzy krajowe trofea.

Statystyki: