RM11. Legendäre Bayern #19. 2041/42.

WSTĘP i PREZENTACJA - LINK

Kliknięcie w poniższą fotkę przenosi do poprzednich części serii:

Od lewej:
Hans-Georg Schwarzenbeck i Franz Beckenbauer.

Ograniczenia:

1. Przez pierwsze dwa sezony (23/24 i 24/25) - bez transferów.

2. Sprowadzam wyłącznie białych Niemców urodzonych w Niemczech. Zapewniam, że nie ma w tym żadnego podtekstu rasistowskiego. To po prostu utrudnienie rozgrywki. Siedem lat temu zaproponowałem karierę „Synowie Czarnej Afryki w starciu z resztą świata“ (LINK). Teraz czas na coś odwrotnego! Nie będę więc zatrudniał piłkarzy, którzy mają drugie obywatelstwo jakiegokolwiek kraju afrykańskiego czy azjatyckiego. Nawet wtedy, gdy urodzili się w Niemczech. Po długim namyśle wyłączyłem też graczy z rodzin tureckich lub turecko-niemieckich. 

Do Legendäre Bayern mogą trafiać natomiast zawodnicy z mieszanych rodzin europejskich, jeżeli spełnią cztery warunki:

a/ będą biali
b/ urodzeni w Niemczech
c/ co najmniej jedno z rodziców jest narodowości niemieckiej
d/ zadeklarują grę dla reprezentacji Niemiec.

Trofea i sukcesy:

2041/42

Przełom czerwca i lipca 2041: zamiast wypoczywać, musieliśmy udać się do Norwegii na KMŚ.

Mecze grupowe to jeden arcyciekawy pojedynek, z Interem Mediolan. Do przerwy przegrywaliśmy 0:1. Dopiero w drugiej połowie pokazał co potrafi nasz młody gwiazdor, Peter Petersen. Tym samym utwierdził mnie w przekonaniu, że dobrze zrobiłem dając mu nowy kontrakt i znaczną podwyżkę.

Pokonanie dwóch pozostałych rywali w grupie nie sprawiło nam żadnych problemów.

1 lipca odchodzi z klubu Noel Geiger, „porwany" przez Arabów do Al-Ittihad. Nie zamierzamy rozpaczać. W 1/8 finału rozbijamy brazylijski Corinthians 5:0 (Petersen 29, 44-k, 73, Abschlag 35, 52), a w 1/4 finału nie dajemy szans AZ Alkmaar 4:1 (Abschlag 37, Preetz 52, Albelt 55, Osmers 79). Pecha ma Jonah Haile, który już w 5. minucie musiał zejść z boiska odnosząc poważną kontuzję (3 miesiące absencji).

Tymczasem drużyna w półfinale ogrywa Borussię Dortmund 1:0 po „złotej“ bramce strzelonej przez Petersena w 37. minucie.

Wreszcie finał. Naprzeciwko Benfica, która w ćwierćfinale wygrała z Barceloną 1:0, a w półfinale wyeliminowała po konkursie karnych Manchester City.

Z nami jednak nie mają najmniejszych szans. W 8. minucie Abschlag, po wymianie podań z Albeltem jest najsprytniejszy i najszybszy w polu karnym, 1:0! W 44. minucie Abschlag jest faulowany w polu karnym przez Gabriela, a Petersen zamienia rzut karny na gola. Wreszcie w 48. minucie Abschlag dostaje podanie od Hanfa, w swoim stylu „nawija“ obrońcę i lewą nogą trafia na 3:0.

Po 12 latach przerwy znów zostajemy Klubowymi Mistrzami Świata!

Królem strzelców turnieju zostaje ofensywny pomocnik, Leo Abschlag. Zdobył tyle samo goli co Peter Petersen (siedem), ale grał o jeden mecz mniej.

Transfery
 

Odeszli:
(Skróty: L=Liga, PN=Puchar Niemiec, SPN=Superpuchar Niemiec, LM=Liga Mistrzów, LE=Liga Europy, SPE=Superpuchar Europy, KMŚ=Klubowe Mistrzostwa Świata, R=Razem, [lata gry dla klubu])
 

Frank Fery (Wolverhampton; 16 000 000 euro)
Mecze / gole dla klubu: L: 90 / 16, PN: 19 / 5, SPN: 2 / 0, LM: 38 / 5, SPE: 1 / 0, KMŚ: 4 / 1, R: 154 / 27  [2037-41]
Triumfy: SPN (2037, 2039), L (2038 ,2039, 2040, 2041), LM (2038), SPE (2038), PN (2039, 2040. 2041), KMŚ (2041)

Simon Fischbach (Parma; wypożyczenie)
Mecze / gole dla klubu: L: 23 / 7, PN: 7 / 6, LM: 10 / 5, KMŚ: 2 / 0, R: 42 / 18  [2039-41]
Triumfy: PN (2040, 2041), L (2040, 2041), KMŚ (2041)

Noel Geiger (Al-Ittihad; prawo Bosmana)
Mecze / gole dla klubu: L: 239 / 9, PN: 33 / 0, SPN: 8 / 0, LM: 95 / 0, SPE: 2 / 0, KMŚ: 8 / 1, R: 385 / 10  [2033-41]
Triumfy: SPN (2033, 2034, 2035, 2036, 2037, 2038, 2039, 2040), L (2034, 2035, 2036, 2037, 2038, 2039, 2040, 2041), LM (2034, 2038), SPE (2034, 2038), PN (2035, 2037, 2039, 2040, 2041), KMŚ (2041)

Max Schmitt (Tenerife; 3 000 000 euro)
Mecze / gole dla klubu: L: 27 / 0, PN: 18 / 0, LM: 25 / 0, KMŚ: 3 / 0, R: 73 / 0  [2026-34 i 2040-41]
Triumfy: PN (2027, 2041), LM (2027, 2029, 2030, 2034), L (2029, 2030, 2033, 2034, 2041), KMŚ (2029, 2041)

Przybyli:

Reiner Busche (Real Madryt; prawo Bosmana)

 

Michael Janke (St. Pauli; 9 000 000 euro)

Chris Krause (Stuttgart; 5 000 000 euro)

Willi Kruse (Freiburg; 12 000 000 euro)

Kadra (screen zawsze zrzucany 31 sierpnia):

Jak już sygnalizowałem wcześniej, z klubu odszedł wieloletni lewy obrońca, Noel Geiger. Kończył mu się kontrakt, a z taką ofertą zarobków, jaką otrzymał od Arabów, nie mieliśmy szans konkurować:

Poza Geigerem żegnaliśmy się z zawodnickami drugoplanowymi.

Wśród nabytków najciekawszy jest powrót uniwersalnego Reinera Busche po wielu latach spędzonych na obczyźnie. To ponad stukrotny reprezentant Niemiec. Kiedyś odchodził do Manchesteru United jako najdroższy piłkarz, którego kiedykolwiek sprzedaliśmy. Wraca za darmo, wykorzystujemy prawo Bosmana.

W galowym, wyjściowym składzie jedna zmiana. Geigera na lewej obronie zastępuje doświadczony Hartmann, który wcześniej przez kilkanaście lat był podstawowym prawym obrońcą.

Sezon rozpoczynamy od tradycyjnego już zwycięstwa w meczu o Superpuchar Niemiec. VfB Stuttgart pozbawiony swojego największego asa, leczącego kontuzję Glebio, nie miał nic do powiedzenia. MVP spotkania uznano Petera Petersena.

Drużyna ze Stuttgartu zrewanżowała się nam na... zakończenie sezonu. Otóż po raz czwarty z rzędu dotarliśmy do ścisłego finału Pucharu Niemiec i liczyliśmy oczywiście na zwycięstwo. Tymczasem spotkał nas zimny prysznic i dwa ciosy w końcówce meczu, które zadał Japończyk Otake.

Mogę zdradzić, że ten mecz był ostatnim w karierze Franza Beckenbauera, który ogłosił zakończenie swojej wielkiej przygody z futbolem.

Drużyna po raz dziesiąty (!) z rzędu triumfowała w Bundeslidze! A w tabeli wszech czasów wspięła się na drugą pozycję, wyprzedzając Borussię Dortmund.

O sile zespołu decydowała fantastyczna ofensywna piątka: Abschlag i Albelt w roli ofensywnych „ósemek“, na skrzydłach Hanf i Preetz oraz Petersen w roli środkowego napastnika. Kiedy dodam, że rezerwowe „ósemki“ (Neumann i Kasprzak) byli również powoływani do reprezentacji, oto macie pełny obraz naszej mocy.

Peter Petersen został po raz drugi z rzędu królem strzelców, jesienią 2041 zadebiutował w reprezentacji Niemiec i coraz głośniej się mówi, że to drugi Gerd Müller.

Fazę ligową Champions League zakończyliśmy na 8. miejscu, co pozwoliło bez barażu wejść do 1/8 finału. Tam jednak wylosowaliśmy Real Madryt. W wyjazdowym meczu byliśmy bezsilni. Przegraliśmy 0:2, a oba gole strzelił 33-letni Joan Ramón, ponad 80-krotny reprezentant Hiszpanii.

Rewanż przyniósł mnóstwo emocji. W 40. minucie bramkę strzelił głową Schneider po dośrodkowaniu Hanfa z rzutu wolnego. Wreszcie w doliczonym czasie (95. minuta!) przeprowadziliśmy fantastyczny kontratak. W końcowej fazie Hanf podał do rezerwowego, Wojtka Kasprzaka i mogliśmy przystąpić do dogrywki. Uff!

Tam nie padły już żadne gole, a potem, niestety, przegraliśmy konkurs rzutów karnych...

Na MŚ 2042 powołania otrzymało aż 15 zawodników mojej drużyny:

Statystyki:

Plus piłkarze, którzy opuścili Legendäre Bayern po KMŚ: