RM11. Legendäre Bayern #20. 2042/43. KONIEC.

WSTĘP i PREZENTACJA - LINK

Kliknięcie w poniższą fotkę przenosi do poprzednich części serii:

Powyżej:
Hans-Georg Schwarzenbeck

Ograniczenia:

1. Przez pierwsze dwa sezony (23/24 i 24/25) - bez transferów.

2. Sprowadzam wyłącznie białych Niemców urodzonych w Niemczech. Zapewniam, że nie ma w tym żadnego podtekstu rasistowskiego. To po prostu utrudnienie rozgrywki. Siedem lat temu zaproponowałem karierę „Synowie Czarnej Afryki w starciu z resztą świata“ (LINK). Teraz czas na coś odwrotnego! Nie będę więc zatrudniał piłkarzy, którzy mają drugie obywatelstwo jakiegokolwiek kraju afrykańskiego czy azjatyckiego. Nawet wtedy, gdy urodzili się w Niemczech. Po długim namyśle wyłączyłem też graczy z rodzin tureckich lub turecko-niemieckich. 

Do Legendäre Bayern mogą trafiać natomiast zawodnicy z mieszanych rodzin europejskich, jeżeli spełnią cztery warunki:

a/ będą biali
b/ urodzeni w Niemczech
c/ co najmniej jedno z rodziców jest narodowości niemieckiej
d/ zadeklarują grę dla reprezentacji Niemiec.

Trofea i sukcesy:

2042/43

Transfery

 

Odeszli:
(Skróty: L=Liga, PN=Puchar Niemiec, SPN=Superpuchar Niemiec, LM=Liga Mistrzów, LE=Liga Europy, SPE=Superpuchar Europy, KMŚ=Klubowe Mistrzostwa Świata, R=Razem, [lata gry dla klubu])
 

Franz Beckenbauer.
Klubowa ikona, zakończył karierę: 

Joshua Baumann (Al-Ahli; 65 000 000 euro)
Mecze / gole dla klubu: L: 309 / 23, PN: 23 / 0, SPN: 9 / 0,  LM: 102 / 4, SPE: 2 / 0, KMŚ: 17 / 0, R: 462 / 27  [2031-42]
Triumfy: L (2033, 2034, 2035, 2036, 2037, 2038, 2039, 2040, 2041, 2042), SPN (2033, 2034, 2035, 2036, 2037, 2038, 2039, 2040, 2041), LM (2034, 2038), SPE (2034, 2038), PN (2035, 2037, 2039, 2040, 2041), KMŚ (2041)

Jonah Haile (VfB Stuttgart; 49 500 000 euro)
Mecze / gole dla klubu: L: 59 / 2, PN: 18 / 3, LM: 21 / 0, KMŚ: 4 / 0, R: 102 / 5  [2035-39 i 2040-42]
Triumfy: L (2036, 2037, 2038, 2039, 2041, 2042), PN (2037, 2039, 2041), LM (2038), KMŚ (2041)

Simon Hartmann (Al-Hilal; prawo Bosmana)
Mecze / gole dla klubu: L: 402 / 5, PN: 54 / 1, SPN: 11 / 2,  LM: 151 / 1, SPE: 4 / 0, KMŚ: 24 / 1, R: 646 / 10  [2028-42]
Triumfy: L (2029, 2030, 2033, 2034, 2035, 2036, 2037, 2038, 2039, 2040, 2041, 2042), LM (2029, 2030, 2034, 2038), KMŚ (2029, 2041), SPN (2029, 2030, 2033, 2034, 2035, 2036, 2037, 2038, 2039, 2040, 2041), SPE (2029, 2030, 2034, 2038), PN (2035, 2037, 2039, 2040, 2041)

Tom Osmers (Zuite Waregem; 6 500 000 euro)
Mecze / gole dla klubu: L: 139 / 40, PN: 35 / 23, SPN: 3 / 0, LM: 65 / 27, KMŚ: 8 / 4, R: 250 / 94  [2034 i 2035-42]
Triumfy: L (2034, 2036, 2037, 2038, 2039, 2040, 2041, 2042), LM (2034, 2038), PN (2037, 2039, 2040, 2041), SPN (2039, 2040, 2041), KMŚ (2041)

Przybyli:

Tobias Edlinger (wolny transfer)

 

Marc Kaiser (Borussia Dortmund; wypożyczenie)

Edip Kartal (RB Leipzig; prawo Bosmana)

Silas Matk (RB Leipzig; 575 000 euro)

Rico Schlöffel (Borussia Dortmund; 20 000 000 euro)

Kadra (screen zawsze zrzucany 31 sierpnia):

W składzie reprezentacji Niemiec na MŚ 2042 znalazło się aż 15 zawodników Legendäre Bayern (screen pod koniec blogu opisującego poprzedni sezon). Wystąpiło 13 z nich, w tym dwudziestoletnie talenty: Neumann i Petersen. Niemcy odpadli jednak dość szybko, przegrywając w 1/8 finału z Hiszpanią.

Po zakończeniu MŚ musiałem zmierzyć się z finiszem pewnej epoki. Karierę zakończył Franz Beckenbauer, kapitan i jeden z symboli mojego klubu. Odeszli też legendarni obrońcy - Joshua Baumann i Simon Hartmann; obydwaj zdecydowali się zarabiać miliony w Arabii Saudyjskiej. Pozwoliłem odejść też Haile i Osmersowi; zaczynali mieć już dość roli rezerwowych.

Moim zadaniem było zbudowanie praktycznie nowej formacji defensywnej. Pierwszą decyzją było przesunięcie Schneidera, jednego z najlepszych środkowych obrońców świata, na pozycję defensywnego pomocnika. Z kolei parę podstawowych środkowych obrońców tworzyć będą Luts i Strieder, obydwaj ocierający się o reprezentację, choć Luts jeszcze nie zdołał w niej zadebiutować. Piłkarze ci przez kilka lat byli dublerami, teraz otrzymają szansę jako gracze pierwszego wyboru. Na lewą obronę sprowadziłem zawodnika, który nie miał jeszcze 18 lat! To Rico Schlöffel z Borussii Dortmund. Kosztował 20 mln euro, jest szybki i świetny technicznie, a skauci rekomendowali go jako ogromny talent. Na pozycji jednej z „ósemek“ też zmiana. Obok Abschlaga (nowy kapitan zespołu) grał będzie Neumann, który zluzuje Albelta. 34-letni Christian Albelt, po wielu, wielu latach będzie się musiał zadowolić rolą dublera. A Neumann dojrzał do rzeczy naprawdę wielkich.

Podsumowując w skrócie - zmian w „galowej“ jedenastce było sporo.

1. Schneider przesunięty ze środka obrony na pozycję defensywnego pomocnika za Beckenbauera (koniec kariery).
2. Schlöffel za Hartmanna (odszedł z klubu) na lewej obronie.
3. Luts za Baumanna (odszedł) na środku obrony.
4. Strieder za Schneidera (zmiana pozycji) na środku obrony.
5. Neumann za Albelta (dubler) w środku pomocy.

Wielu kibiców było niezadowolonych z faktu, że pozwoliłem na odejście takich graczy jak Baumann, Hartmann czy dobry rezerwowy i - było nie było - reprezentant kraju, Haile. Złośliwości nasiliły się, kiedy po dziewięciu (!) kolejnych zwycięstwach w meczu o Superpuchar, tym razem ulegliśmy VfB Stuttgart. Co prawda dopiero po karnych, ale jednak... Wśród rywali zagrał Haile...

Nie powiodło się nam także w Pucharze Niemiec. Po rozgromieniu półamatorskiego zespołu z Lubeki (Dornbreite) 10:0 i ograniu Borussii M’G 3:2, przegraliśmy w 1/8 finału z Eintrachtem Frankfurt 2:3.

W Bundeslidze tym razem musieliśmy się mocno napracować, aby odnieść kolejne zwycięstwo. Ostatecznie się to udało, ale drugą w tabeli Borussię Dortmund wyprzedziliśmy zaledwie o dwa punkty, a VfB Stuttgart o trzy. 

Gwiazdą pierwszej wielkości był Peter Petersen, który po raz trzeci został królem strzelców. Ten 21-letni napastnik w meczu z Bayernem wygranym 2:1 strzelił swoją 99 i 100. bramkę w lidze!

A po zakończeniu sezonu, jego dorobek w potyczkach ligowych wyglądał tak:

Łącznie rozegrał on dla naszego klubu 178 spotkań, w których strzelił 140 bramek! Czy miałby szansę przez następne 15 sezonów pobić osiągnięcia wielkiego Gerda Müllera (775 spotkań i 571 goli we wszystkich rozgrywkach)? Tego już nie sprawdzimy....

W fazie ligowej Champions League szło nam całkiem dobrze i z trzeciego miejsca awansowaliśmy do wiosennej części rozgrywek. W styczniu doszło jednak do małej katastrofy:

Schneidera musiał więc zastępować na „szóstce“ 33-letni weteran Reiner Busche i trzeba przyznać, że spisywał się dobrze. Drużyna najpierw wyeliminowała Borussię Dortmund, wygrywając 1:0 na wyjeździe (Hanf 47) i 2:1 u siebie (Petersen 22, 52).

W ćwierćfinale przywieźliśmy 0:0 z Mediolanu, by u siebie rozbić Inter 4:1 (Schaaf 11, Busche 29, Petersen 37-k, Preetz 64).

Wreszcie w półfinale rozegraliśmy dwie popisowe partie przeciwko Man City! 2:0 na wyjeździe właściwie przesądziło sprawę (Schneider 5, Janke 66). U siebie potwierdziliśmy klasę wygrywając 1:0 po golu Petersena 90 + 1.

Wreszcie finał. Tym razem nie zrobiłem filmiku z tego meczu, ponieważ i tak prawie nikt tego nie oglądał. A wierzcie mi, było warto! Przeciwko Man Utd mogłem wystawić najlepszy, galowy skład:

Mecz rozpoczął się dla nas źle, ponieważ już w 6. minucie wspaniałego gola precyzyjnym strzałem z szesnastu metrów zdobył Brazylijczyk Buru. Na szczęście nasza odpowiedź przyszła niemal natychmiast. Kapitan drużyny, Leo Abschlag, otrzymał podanie od Hanfa i równie pięknym uderzeniem sprzed pola karnego doprowadził do wyrównania.

Decydująca o losach meczu okazał się 28. minuta. Abschlag wykonał rzut rożny lewą nogą na krótki słupek, a Carl Luts (193 cm) przeskoczył jeszcze wyższego (195 cm) 20-letniego Hiszpana Andrésa i głową skierował piłkę do siatki!

To był moment prawdziwego triumfu 23-letniego Lutsa, który przyszedł do klubu jako 17-letni dzieciak i przez pięć lat pokornie znosił rolę dublera. W tym sezonie został graczem pierwszego wyboru i strzelił jednego z najważniejszych goli w naszej historii.

Warto jeszcze wspomnieć, że w 90. minucie za 18-letniego Schlöffela wszedł 37-letni weteran Hans-Georg Schwarzenbeck. To jedyny zawodnik, który był ze mną przez te wszystkie sezony, czyli aż 20 wirtualnych lat! I jedyny, który sześć razy wygrał wraz z klubem Ligę Mistrzów. Dokonaliśmy tego po pięciu latach przerwy.

Zdobywcy Pucharu Europy:

Droga:

Statystyki:

I to już jest koniec. Hans-Georg Schwarzenbeck zapowiedział zakończenie kariery, więc i na mnie już czas....

Dziękuję wszystkim za śledzenie tej kariery, a ja bawiłem się naprawdę dobrze. Za jakiś czas wrzucę jeszcze jakiś blog z podsumowaniem i różnymi statystykami.