RM11. Inni niż wszyscy #7 31/32

Sezon 2031/2032 – czas zrobić kolejny krok

Po udanym sezonie zakończonym triumfem w Copa del Rey i kolejnym miejscem na podium La Liga, w Athletic Club nikt nie zamierza się zatrzymywać. Wręcz przeciwnie – nadchodzące rozgrywki mogą okazać się kluczowe dla dalszego rozwoju drużyny.

„Mariolismo” na dobre zakorzeniło się w zespole, a zawodnicy coraz lepiej rozumieją założenia taktyczne. Drużyna potrafi dominować rywali, grać odważnie i skutecznie, ale wciąż brakuje tego jednego elementu – pełnej regularności, która pozwoliłaby włączyć się do walki o mistrzostwo.

Kibice zgromadzeni na San Mamés mają powody do optymizmu. Zespół nie tylko zdobywa trofea, ale też rozwija młodych zawodników, którzy coraz śmielej biorą na siebie odpowiedzialność za wyniki.

Największe nadzieje ponownie wiązane są z Álexem Herrero, który po znakomitym sezonie i zdobyciu prestiżowych nagród wchodzi na jeszcze wyższy poziom. To właśnie on ma być liderem nowej ery Athleticu i poprowadzić drużynę do kolejnych sukcesów.

Celem na sezon 2031/2032 jest nie tylko utrzymanie miejsca w czołówce, ale przede wszystkim realna walka o mistrzostwo La Liga oraz kolejny krok naprzód w Lidze Mistrzów UEFA.

Jedno jest pewne – Athletic nie jest już tylko zespołem, który potrafi zaskoczyć. To drużyna, która chce dominować. A sezon 2031/2032 może być momentem, w którym marzenia zamienią się w rzeczywistość.

Transfery – stabilizacja zamiast rewolucji

W sezonie 2031/2032 w Athletic Club postawiono na pełną stabilizację. Zarówno w letnim, jak i zimowym okienku transferowym klub nie dokonał żadnych ruchów – nikt nie przyszedł i nikt nie odszedł.

To jednak nie był przypadek, a świadoma decyzja. Po udanym poprzednim sezonie, zakończonym triumfem w Copa del Rey oraz miejscem na podium La Liga, uznano, że obecna kadra ma wystarczającą jakość, by dalej się rozwijać bez konieczności zmian.

Trzon zespołu pozostał nienaruszony, co pozwoliło jeszcze lepiej wdrażać założenia „Mariolismo”. Zawodnicy znają swoje role, a zgranie drużyny może okazać się jednym z kluczowych atutów w walce o najwyższe cele.

Dodatkowo brak transferów to również sygnał, że klub ufa swoim zawodnikom oraz pracy wykonywanej w Lezamie, która regularnie dostarcza nowych talentów.

Czas pokaże, czy taka strategia okaże się słuszna, ale jedno jest pewne – Athletic stawia na ciągłość i rozwój, a nie na gwałtowne zmiany.

Skład

Mocne otwarcie sezonu

Przygotowania do sezonu 2031/2032 w Athletic Club upłynęły pod znakiem wymagających sparingów. Drużyna zmierzyła się z takimi rywalami jak Bayern Monachium, Paris Saint-Germain, PSV Eindhoven, Schalke 04 oraz AEK Ateny.

Wyniki nie były najlepsze – jedyny remis padł w spotkaniu z Schalke 04, a pozostałe mecze zakończyły się porażkami. Nie to było jednak najważniejsze. Celem było sprawdzenie młodych zawodników i przetestowanie różnych wariantów „Mariolismo”.

Po zakończeniu przygotowań przyszedł czas na start La Liga – i tutaj wszystko zaczęło wyglądać zupełnie inaczej. Athletic rozpoczął sezon od zwycięstwa na wyjeździe z Celtą Vigo, a następnie złapał świetną serię meczów bez porażki. Jedynym wyjątkiem był remis w Madrycie z Atlético Madryt.

Równie dobrze wyglądał start w Lidze Mistrzów UEFA. Athletic odniósł dwa zwycięstwa – z Benficą oraz Stade Brestois 29, co dało bardzo solidne otwarcie europejskiej kampanii.

Pierwsze tygodnie sezonu pokazują jedno – mimo słabszych wyników w sparingach, drużyna jest dobrze przygotowana, a „Mariolismo” zaczyna działać dokładnie tak, jak powinno.

Jesienny test charakteru

Dobra passa Athletic Club trwała również w kolejnych miesiącach sezonu. Drużyna potwierdziła swoją siłę na San Mamés, gdzie pokonała Real Madryt 2:0 oraz w efektownym stylu wygrała 5:3 z FC Barceloną.

Nie obyło się jednak bez niespodzianek. Athletic zanotował nieoczekiwane porażki z Girona FC oraz Realem Betis, które pokazały, że drużynie wciąż brakuje pełnej stabilności. W derbach Kraju Basków z Realem Sociedad padł remis, który pozostawił lekki niedosyt.

W Lidze Mistrzów UEFA rywalizacja była jeszcze trudniejsza. W starciach z Arsenalem FC oraz AC Milan Athletic musiał uznać wyższość rywali. Z kolei mecze z LOSC Lille oraz Qarabağ FK zakończyły się remisami.

Jesień była więc mieszanką świetnych występów i niespodziewanych potknięć. Athletic pokazał, że potrafi grać na najwyższym poziomie, ale jednocześnie wciąż musi pracować nad regularnością, jeśli chce sięgnąć po coś więcej.

Zima pod znakiem walki o trofea

Nowy rok tradycyjnie przyniósł walkę o Supercopa de España. W półfinale Athletic Club zmierzył się z Levante UD i po dogrywce wygrał 1:0.

Finał okazał się jednak brutalnym zderzeniem z rzeczywistością – starcie z Realem Madryt zakończyło się wysoką porażką 2:7. Ten wynik jasno pokazał, że „Królewscy” wciąż pozostają poza zasięgiem większości drużyn.

W Copa del Rey Athletic przystępował do rywalizacji jako obrońca trofeum. W 3. rundzie pewnie pokonał Real Avilés 4:0, a w kolejnej fazie wygrał 3:0 na wyjeździe z Recreativo Huelva.

Ćwierćfinał przyniósł kolejne starcie z Levante UD. Tym razem mecz był znacznie bardziej wyrównany, ale po 90 minutach to Athletic cieszył się z awansu do półfinału.

Tam na drodze stanęła FC Barcelona – i był to bolesny dwumecz. Najpierw na San Mamés porażka aż 0:5, a w rewanżu kolejna przegrana 0:3. Tym samym marzenia o obronie pucharu zakończyły się bardzo szybko.

W La Liga drużyna wciąż prezentowała dobrą formę. Większość spotkań kończyła się zwycięstwami, a jedynymi potknięciami były remisy z Valencią CF oraz Atlético Madryt, a także porażka z CA Osasuną.

Największe problemy pojawiły się jednak w Lidze Mistrzów UEFA. W decydującej fazie sezonu Athletic nie potrafił wygrać z SSC Napoli ani z Bayernem Monachium. Szczególnie bolesna była porażka z niemieckim zespołem, który rozbił Athletic aż 6:0. Ostatecznie zajęliśmy 25 miejsce.

Zima przyniosła więc mieszane odczucia – solidna forma w lidze, ale jednocześnie bolesne lekcje w pucharach i Europie.

Decydująca faza sezonu

Po odpadnięciu z Ligi Mistrzów UEFA oraz Copa del Rey, Athletic Club mógł w pełni skupić się na walce w La Liga.

I to był strzał w dziesiątkę. Drużyna złapała wiatr w żagle i zaczęła seryjnie wygrywać kolejne spotkania, konsekwentnie goniąc lidera tabeli – Real Madryt.

Najtrudniejszym momentem tej fazy była porażka 0:2 właśnie z „Królewskimi”, która mogła przekreślić marzenia o mistrzostwie. Mimo to Athletic nie odpuścił i do samego końca pozostawał w grze.

Przed ostatnią kolejką strata wynosiła zaledwie 3 punkty. Scenariusz był prosty – trzeba było wygrać swój mecz i liczyć na potknięcie rywala. Athletic zmierzył się z Racingiem Santander i wykonał swoje zadanie, sięgając po zwycięstwo.

W tym samym czasie Real Madryt rozgrywał El Clásico przeciwko FC Barcelonie – i niespodziewanie przegrał.

Obie drużyny zakończyły sezon z taką samą liczbą punktów. Niestety, to Real mógł świętować mistrzostwo dzięki lepszemu bilansowi bezpośrednich spotkań.

Dla Athleticu pozostał ogromny niedosyt… ale też duma. Walka o tytuł trwała do ostatniej kolejki, a drużyna pokazała, że jest gotowa, by w przyszłości sięgnąć po najwyższe cele.

Lezama – dominacja młodych lwów

Akademia Lezama po raz kolejny udowodniła swoją wartość w sezonie 2031/2032.

W División de Honor Juvenil młodzież Athletic Club zajęła 1. miejsce, co dało awans do dalszej fazy rozgrywek. W ćwierćfinale młodzi zawodnicy pokonali Villarreal U-19, a w półfinale okazali się lepsi od Girony U-19.

Finał z Realem Valladolid U-19 był niezwykle wyrównany – po 90 minutach na tablicy widniał wynik 1:1. O wszystkim zdecydowały rzuty karne, w których lepsi okazali się zawodnicy Athleticu, wygrywając 4:2 i sięgając po tytuł.

W Copa del Rey Juvenil przygoda zakończyła się szybciej – odpadnięcie w 2. rundzie po porażce z Celtą Vigo U-19 było jedyną większą wpadką.

Za to w Młodzieżowej Lidze Mistrzów UEFA młodzi pokazali pełnię swojego potencjału. W fazie ligowej zajęli 1. miejsce, a następnie rozpoczęli marsz po trofeum:

• zwycięstwo z Partizanem U-19
• wygrana z Benficą U-19
• triumf nad Villarrealem U-19

W finale rywalem było Bodø/Glimt U-19 i tym razem również górą był Athletic, wygrywając 2:1 i zdobywając kolejne europejskie trofeum.

Na wyróżnienie zasługuje także Joseba Montero, który w prestiżowym rankingu NXGN 2032 zajął 26. miejsce, potwierdzając swój ogromny potencjał.

Jak co roku, w marcu zaprezentowano nowy nabór młodych talentów:

• Aritz Etxebeste
• Koldo Alba
• Egoitz Herrero
• Fernando Arana
• Eneko Satrustegui
• Jon Etxarte
• Mikel Etxebarria
• Andoni Villanueva
• Eneko Morcillo
• Andoni Kortina
• Javier Fernandez

​

Podsumowanie sezonu 2031/2032 – o krok od wielkości

Sezon 2031/2032 dla Athletic Club był jednym z najbardziej emocjonujących w historii Twojej kariery. Drużyna zrobiła ogromny krok naprzód i do samego końca walczyła o mistrzostwo La Liga.

Ostatecznie Athletic zakończył rozgrywki na 2. miejscu, z taką samą liczbą punktów co Real Madryt. O tytule zdecydowały detale – bezpośrednie mecze, które przechyliły szalę na korzyść „Królewskich”. Niedosyt jest ogromny, ale jednocześnie to jasny sygnał, że drużyna jest gotowa, by wkrótce sięgnąć po mistrzostwo.

W Lidze Mistrzów UEFA Athletic nie odegrał większej roli w decydującej fazie, a także nie udało się obronić Copa del Rey. Mimo to cały sezon należy ocenić bardzo pozytywnie – przede wszystkim ze względu na rozwój zespołu i walkę do samego końca.

Indywidualnie był to rok wielkich osiągnięć. Między słupkami kapitalny sezon zanotował Unai Simón, który sięgnął po prestiżowe trofeum Trofeo Zamora dla najlepszego bramkarza ligi.

W ofensywie błyszczał Álex Herrero, który zdobył 28 bramek i został najlepszym hiszpańskim strzelcem ligi, sięgając po nagrodę Trofeo Pichichi.

Nie można też zapomnieć o Lezamie, która ponownie dostarczyła powodów do dumy, zdobywając kolejne trofea i rozwijając przyszłe gwiazdy pierwszej drużyny.

Sezon 2031/2032 to historia niedosytu, ale i ogromnego progresu. Athletic jest coraz bliżej spełnienia marzeń swoich kibiców.

Pytanie nie brzmi już „czy”, tylko „kiedy”.

Bohaterami rozgrywek zostali:

•  Najlepszy strzelec i gwiazda drużyny: Álex Herrero – 34 bramki
•  Młody zawodnik sezonu: Unai Gil
•  Zaskoczenie sezonu: Joseba Montero

​