RM11- RCD Espanyol #Odcinek Specjalny 1- Poznajmy wychowanków, którzy dali pierwszy tytuł mistrza Hiszpanii dla Espanyolu

Witam was serdecznie menadżerowie. Dziś będzie odcinek specjalny, w którym przedstawię wam sylwetki świeżo upieczonych mistrzów Hiszpanii z sezonu 2034/35, którzy jednocześnie są wychowankami naszego klubu. Jest to dominująca grupa w moim zespole, która miała dłuży wkład w pierwszy tytuł mistrzowski dla ekipy z Espanyolu

Poprzednie części:

Folder z blogami z tego zapisu

Na wstępie zaznaczę, że liczą się tylko piłkarze pozyskani z naboru juniorów tych za mojej kadencji, ale i tych którzy przybyli przede mną. To, że Kurminowski czy Ojo otrzymali status wychowanka dla mnie się nie liczy. Zostali kupieni jako 18-latkowie, a nie ukształtowani w Espanyolu w swoich pierwszych nastoletnich latach. Natomiast będę uwzględniał takie nazwiska jak Nimaga, Oscar i Cano. Screen pochodzi z 4 czerwca 2035, natomiast ci trzej panowie status wychowanka otrzymają na koniec czerwca. No i jeszcze wspomnę o dwóch zawodnikach, którzy nie do końca się kwalifikują, ale zasługują na wyróżnienie. Zapraszam

Podstawowi piłkarze

Nie mogę nie zacząć od honorowej wzmianki na temat Davida Haro. Jest to jeden z trzech pionierów wychowankowej myśli szkoleniowej podczas mojej kadencji, który od początku mej drogi w Espanyolu, był wyjściowym zawodnikiem. Nasze barwy reprezentował do sezonu 2033/34, po czym sprzedałem go do Lazio. Szkoda, że nie załapał się na tytuł mistrzowski w Espanyolu, jednak był ważnym elementem zespołu, który z roku na rok stawał się ważniejszym klubem na krajowej, i nawet Europejskiej mapie. Bez niego nasz rozwój mógłby być sporo wolniejszy

Warto wspomnieć, że Lazio które od 11 lat nie stanęło na podium niespodziewanie w sezonie 2034/35 zdobyło mistrzostwo Włoch.

Duża w tym zasługa naszego wychowanka, który zdobył złote rękawice. Jak widać zmiana otoczenia przez Haro, wyszła obu stronom na dobre i on także mógł się cieszyć z pierwszego tytułu mistrza kraju w tym samym czasie co Espanyol

Przejdźmy od razu do drugiego wychowanka, który od początku był ważnym ogniwem, czyli Genar. Kapitan, świetny i wszechstronny piłkarz. Prawe skrzydło? Bardzo proszę. Może cofniesz się na prawą obronę? Spoko. A może pomożesz kreować akcje w pomocy? W porządku. Człowiek orkiestra. Zbliża się do 30. tki, pewnie z czasem zacznie tracić na znaczeniu, jednak jest świetny w wypełnianiu ubytków i zmieniania pozycji w zmianach taktycznych. Jedynie szkoda braku debiutu w kadrze narodowej.

Ostatnim z tej wspaniałej trójki jest Jan Puignal. Zawodnik, którego ciągle czeka jeszcze wiele lat grania na poziomie, jednak młodzież nie śpi. Deulofeu depcze mu piętach, a może ktoś wygryzie Santiago i dwójka wychowanków będzie grać razem na boisku? Czas pokaże. Troszkę niedoceniany w kadrze, choć na duże turnieje jeździ. Na pewno jest to symbol, że zdolnych pomocników Espanyol jest w stanie sobie wyhodować

Druga specjalna wzmianka, czyli Samuel. Oczywiście od najmłodszych lat ten piłkarz nie miał nic wspólnego z Espanyolem, jednak pierwsze kroki w profesjonalnej piłce stawiał pod moją opieką. To właśnie ja w Vasco Da Gamie dałem mu szanse zadebiutować i wypłynąć na szerokie wody. Można o nim powiedzieć, że to jest taki mój prywatny wychowanek. Świetny rozgrywający, który strzelić też potrafi. Uwielbiam w FM ściągać piłkarzy, których miałem okazję prowadzić w innych zespołach, na tym samym zapisie gry. Szkoda, że z Petersonem się nie udało, niemniej się cieszę że ktoś z mojej Vasco Da Gamy, stał się wspólną częścią wielkiego sukcesu w Espanyolu

Moja największa wpadka w sprzedaży, można śmiało powiedzieć w historii całej mej historii z FM czyli Enric Borrego. Co ciekawe to właśnie ja pierwszy dałem mu szanse debiutu w seniorskim zespole, a jednak z czasem czułem, że czegoś mu brakuje. Po 2,5 roku sprzedałem go do Levante wierząc, że Mioduszewski ma większy potencjał. Niespełniony talent trafia do klubu z zaplecza, jednak ten opis nie pasuje do Enrica. W przeciągu 2,5 roku w Levante pokazał pokłady talentu i stał się główną gwiazdą tego zespołu, wprowadzając klub do Laliga, na poziom solidnego zespołu środka stawki. Na wykup potrzebne były aż 53 mln Euro, ale nie żałuję. Wrócił na swoje stare śmieci nie jako dzieciak z talentem, ale jako ktoś gotowy do walki o najwyższe cele.

No i Angel. To niesamowite dziecko Hiszpańskiej piłki. Ma dopiero 18 lat, a już robi rzeczy wielkie. Od swojego pierwszego sezonu najlepszy strzelec zespołu, w poprzednim sezonie najlepszy Hiszpański ligowy strzelec, w tym bezkonkurencyjny ogólnie, w końcu zdobył złotego buta. Czas pokaże co jeszcze osiągnie nasz Anioł z Barcelony

Ważni zmiennicy

Pep Deulofeu coraz bardziej rozbija się łokciami w walce o wyjściowy skład, a trzeba przyznać, że pomocnicy to bardzo mocna strona mojego zespołu. W tym sezonie już nie był udostępniany do rezerw, gdyż coraz częściej gra w pierwszym zespole. Santiago i Puignal mogą czuć jego oddech na plecach, w walce o pozycje bardziej defensywnych pomocników w moim zespole

Pep to środkowy pomocnik ofensywny, który również ma duży talent, i coraz częściej gra w pierwszym zespole. To głównie ze względu na niego nie ściągałem Petersona i postanowiłem postawić na Genara na ŚPO. Sam zawodnik ma szansę w przeciągu lat solidnie postraszyć Borrego, albo zająć miejsce Samuela/Ojo. Jeden Pep jest defensywny, drugi ofensywny. W tej karierze to imię jest dla mnie szczęśliwe

Martin Padin nie jest tak uzdolniony jak Angel, jednak obecnie jest to pierwszy zmiennik na pozycji napastnika. Potrafi dorzucać bramki czy asysty (łącznie 20 w poprzednim sezonie) i może jeszcze się rozwinąć. Często otrzymuje szanse pokazania się na murawie, choć musi uważać na młodszych kolegów depczących mu po piętach

Zmiennicy

Kolejny syn, który wrócił na łono ojca marnotrawnego, czyli Richard Gascons. Jest to zapasowy bramkarz, bez większej konkurencji dla Cajona, ale jak już otrzyma swoją szansę, to pokaże na co go stać

Eloi Punsi to środkowy obrońca. W hierarchi jest dopiero czwarty na tej pozycji. Nie występuje często, lecz też nie narzeka, że wiele nie gra. Zawodnik na poziomie Laliga, więc nie pęknie na robocie

Eloi Escoulera to z kolei typowy przykład syna marnotrawnego. Jeszcze przed moim przyjściem odszedł do Arsenalu, lecz klub z Londynu okazał się zbyt wysokim progiem. Ściągnąłem go z powrotem do Espanyolu, a tam już nie był gwiazdą tylko zmiennikiem. Obecnie czasem otrzymuje szansę, ale przynajmniej nie narzeka, że nie gra. Dobre uzupełnienie składu na defensywnych pozycjach

Potencjalne nuty przyszłości

Robert Amagaat to zdecydowanie najlepszy bramkarz zespołu B. Ciągle ma duży potencjał i może z czasem zajmie nawet miejsce między słupkami na dłużej. Dziś jednak występuje z rezerwami na zapleczu i w razie niedyspozycji jednego z dwóch głównych bramkarzy wskakuje na ławkę

Antoni Comadevall zaczynał jako prawoskrzydłowy, ale z czasem w miarę zrezygnowania z nich w formacji gra jako prawy obrońca. Akurat z prawej strony jest mega ciasno, ale jak dostaje swoje minuty to imponuje. Głównie gracz rezerw

Podobnym przypadkiem jest Robert Pullogers, choć on dopiero w tym sezonie zagrał w pierwszym zespole. Zobaczymy czy może pokaże coś więcej, czy to chwilowe uzupełnienie składu

Również w tym sezonie szansę pokazania się otrzymał Andreu Cano. Hiszpan pochodzenia Malijskiego ma duży potencjał. Gra bardzo rzadko w pierwszym zespole, głównie szlifuje swoje umiejętności na zapleczu

Oscar Vall z kolei zapowiadał się o wiele lepiej, a jednak jego rozwój nie do końca jest zgodny z moimi oczekiwaniami. Niemniej czasem ma szansę pokazać swoje umiejętności w pierwszym zespole

No i na koniec tego segmentu dwójka jeszcze niepełnoletnich napastników. Najpierw Oscar. Kolejny potencjalny duży talent. Obecnie głównie rozwija się w zespole B

Drugi to Nimaga z Malijskim korzeniami. Obecnie wygląda nieco lepiej od Oscara, jednak według scoutów jego sufit jest mniejszy od wyżej wspomnianego kolegi

Mistrzowie, których już z nami nie ma

W ostatnim rozdziale przedstawię jeszcze profile trójki piłkarzy, którzy również są mistrzami kraju, lecz w zimę zostali sprzedani. Joe Adebayo to środkowy obrońca z Nigerii. Nigdy nie był ważną postacią, głównie grał w rezerwach. Okazjonalnie otrzymywał swoje szanse

Agharbia to również wychowanek spoza Hiszpanii. On miałby szanse na częstsze granie, jednak miał dość czekania i zadecydował, że odejdzie na koniec kontraktu w 2036. Stąd też zdecydowałem się go sprzedać

Carbia z kolei na początku mojej przygody w klubie był ważnym zmiennikiem, który potrafił dawać nam punkty z ławki. Było blisko jego sprzedaży już w poprzednią zimę, jednak przejście na system z dwójką napastników dał mu możliwość częstszej gry. Ostatecznie Carbia już się nie rozwinie, a mam w klubie młodzież, która zasługuje na szanse

Więc na 33 zawodników, którzy zagrali w sezonie ligowym 2034/35 20 piłkarzy to wychowankowie. Z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że to zdecydowanie najlepsza kariera, pod względem poziomu wychowanków w prowadzonym przeze mnie klubie. Napędza mnie to dalszej gry. Nic nie daję mi takiej satysfakcji w FM, jak obserwowanie rozwoju wychowanka, jego pierwsze minuty w klubie, a potem jak wszystko sprzyja, to stanie się przez lata jedną z gwiazd zespołu. Pierwsze mistrzostwo to wielki sukces, ale trzeba udowodnić, że stać nas, na stanie się najlepszym Hiszpańskim klubem na dłuższy okres. W przyszłym odcinku dowiecie się, czy obronimy tytuł. Do zobaczenia menadżerowie