Cyrk Arena zjechał do Miami! MŚ 2026, mecz o 3. miejsce.

Wczoraj wieczorem byliśmy świadkami plażowej piłki, a przykre jest to, że tego rodzaju „spektakl“ miał miejsce podczas mistrzostw świata. Czyli podczas najpoważniejszej imprezy piłkarskiej na tym globie. I naprawdę nie wiem czy mam śmiać się, płakać czy może traktować jako żart lub prowokację te ochy i achy komentatorów publicznej telewizji. Warto poznać ich nazwiska: Laskowski plus jego pomagier i giermek - Podoliński. Firmowe określenie (giermka), to „ustawienia fabryczne“. Zbiera mi się na wymioty, kiedy to słyszę. Widocznie jakiś ukryty fan motoryzacji.

Aby było jasne: wczorajszy mecz to absolutny pokaz nieudolności, niemocy oraz braku chęci do gry formacji defensywnych obydwu zespołów. Tego rodzaju historie to mogą się zdarzyć podczas pokazowych potyczek legend/weteranów, kiedy nie chodzi o wypełnianie zadań taktycznych, a o zabawę bez stawki. Wtedy rozanielona gawiedź dostaje to, co najbardziej kocha: bramki. Ale warto zdać sobie sprawę, że są to bramki taniutkie i łatwe, niczym panie z agencji towarzyskiej dla ubogich.

Jeden z najsłynniejszych trenerów w historii, Helenio Herrera, powiedział, że idealny mecz to taki, w którym padł wynik 0:0. Oznacza to bowiem, że margines błędów był bardzo niewielki. Wczoraj byliśmy więc świadkami nie błędów, a wielbłądów, a kilku piłkarzom nie chciało się chcieć.
 

W pierwszej połowie nie chciało się Francuzom, którzy stracili aż cztery gole. Okrzyczany bramkarz Maignan nie miał zamiaru się widać pobrudzić, bo do strzału Rice’a nawet się nie rzucił. A przy trafieniu na 0:3 ten sam Maignan wymyślił sobie, ze zamiast bramkarzem, zostanie obrońcą i zaczął kiwać się z Rashfordem i Saką. Z jakim skutkiem - wiadomo. Koszmarny występ.

W przerwie trener Deschamps wprowadził normalnych grajków w miejsce parodystów, a Tuchel postanowił znów wsypać trochę piachu w dobrze funkcjonującą drużynę. I posadził na ławie Rashforda (jeden z niewielu Anglików powołanych na ten turniej, którzy umieją grać w piłkę) w wprowadził beznadziejnego Watkinsa. 

Szybko więc z 0:4 Francuzi wyciągnęli na 3:4, a gdyby nie Olise, to mogliby prowadzić co najmniej 6:4. Pomocnik Bayernu, tak dobry w asystowaniu, nie miał dobrego dnia, jeżeli chodzi o strzały. Zmarnował bowiem bodaj trzy naprawdę świetne okazje.

Z rosnącym zdumieniem oglądałem ten pokaz beznadziejnej gry defensywnej z obu stron. Finałowym akordem był gol strzelony przez Bellingama. Rezerwowy tego dnia pomocnik urządził sobie slalom po polu karnym i bramkowym, jak na szkolnym podwórku, w hali, albo na Copacabanie. Przykro było na ten cyrk patrzeć.

Zarówno komentatorzy, jak i goście w studiu TVP zapomnieli, że znak jakości w futbolu to znakomita obrona i znakomity atak. Ta pierwsza sztuka z obu stron była na poziomie beznadziejnym. Nawet Rice tak „wyprowadził“ w drugiej części piłkę, że padł z tego gol dla Francji.

Kylian Mbappé strzelił dwie bramki i ma ogromną szansę na to, by obronić tytuł króla strzelców sprzed czterech lat. A taka sztuka nie udało się jeszcze  nikomu w historii MŚ. Didier Deschamps żegna się z reprezentacją Francji w marnym stylu.

Mecz o III miejsce był dla mnie ogromnym zawodem. Czekałem na wojnę, na klasyk, a otrzymałem tani cyrk, który podczas takiego turnieju nie powinien mieć miejsca.

Jestem pewien, że dziś - piszę te słowa mniej więcej godzinę przed rozpoczęciem finału - oglądać będziemy prawdziwy futbol, a nie jarmarczną atrapę kopania futbolówki.

Naprzód, moja ukochana Argentyno!

Źródło: wikipedia