Młode Orły - Kadra U-21. Zapowiedź meczu Polska - Szwecja.

Już dzisiaj, to jest 30 września, reprezentacja U-21 pod wodzą Jerzego Brzęczka rozegra swój przedostatni mecz w ramach eliminacji do Mistrzostw Europy 2027 do lat 21. Dodajmy, że naszym dzisiejszym rywalem będzie Szwecja.
 

Czym jest impreza, na którą staramy się awansować?

To 16-zespołowa impreza, która odbędzie się na terenie Serbii i Albanii, skupiająca najlepsze reprezentacje młodzieżowe i będąca jednocześnie eliminacjami do Letnich Igrzysk Olimpijskich, które odbędą się w 2028 roku w Los Angeles. Przepustkę dostaną trzy najlepsze ekipy turnieju. Mimo że cała impreza figuruje jako Under 21, grać w niej będą mogli zawodnicy urodzeni w roku 2004 i młodsi – czyli w dniu rozpoczęcia mistrzostw niektórzy z nich będą mieli już 23 lata.
 

Jak nam idzie w tych eliminacjach?

Zostaliśmy wylosowani z drugiego koszyka, a nasi grupowi rywale to: Włochy losowane z koszyka nr 1, Szwecja z koszyka nr 3, Macedonia Północna z koszyka nr 4, Czarnogóra z koszyka nr 5 i Armenia, losowana z ostatniego, szóstego koszyka.

W tej 6-osobowej grupie prowadzimy, mając komplet zwycięstw i 24 punkty; za nami są Włosi, którzy mają 21 punktów, a jedyna porażka przytrafiła im się – jak nietrudno zgadnąć – z nami.

Do samych mistrzostw zakwalifikują się zwycięzcy grup, najlepszy zespół z drugiego miejsca oraz zwycięzcy par barażowych utworzonych z pozostałych zespołów, które uplasowały się za liderami swoich grup.

Polska jest w dość komfortowej sytuacji. Wystarczy nie przegrać meczu z Włochami, z którymi zmierzymy się 5 października, i zajmujemy pierwsze miejsce dzięki lepszemu bilansowi bramkowemu w meczach między naszymi rywalami. Czy to oznacza, że przegrana z Włochami pozbawia nas szansy na awans? Absolutnie nie, bo poniżej drugiego miejsca w tabeli na pewno nie spadniemy i tym samym w najgorszym razie zagramy baraż.

Mamy jednak szansę uniknąć barażu – jak wspomniałem, w grupie jesteśmy niepokonani, więc nawet w przypadku ewentualnej przegranej z Włochami mamy bardzo dobrą pozycję wyjściową.

Tabelka zespołów z drugich miejsc liczy punkty zdobyte na drużynach, które w swoich grupach zajęły 1. miejsce oraz miejsca 3.–5., ignorując spotkania z zespołami zajmującymi 6. miejsce (takich grup jest 6).

W tej tabelce, gdybyśmy byli na drugim miejscu w grupie, mielibyśmy 18 punktów – o 3 więcej niż Grecja i o 5 więcej niż Finlandia i Dania. Tym samym zwycięstwo ze Szwecją mocno przybliżyłoby nas do awansu na Młodzieżowe Mistrzostwa Europy jako najlepszą drużynę z drugiego miejsca (obecnie mamy 4 bramki przewagi nad Grekami, ale każda większa wygrana Grecji z Łotwą może zmniejszyć tę przewagę do takiej, którą dałoby się zredukować w jednym meczu). Dlatego ważne jest, by nie wywrócić się na ostatniej prostej.

Jerzy Brzęczek do tej pory korzystał z następujących piłkarzy:

Kolorem zielonym zostali zaznaczeni piłkarze, którzy otrzymali powołanie na ostatnie zgrupowanie, a pomarańczoym, Ci, którzy mimo powołania, zostali dokoptowani do składu reprezentacji seniorskiej. 

Widzimy jednak, że niektórych ważnych piłkarzy w kadrze brakuje.

Jan Faberski jest kontuzjowany, więc brak powołania dla niego jest zrozumiały. Z tego samego powodu na kadrę nie jedzie Antoni Kozubal. Sporo grał Wiktor Nowak, ale został powołany do pierwszej reprezentacji, gdzie występował, więc można powiedzieć, że przeszedł szczebel wyżej. Tak samo można powiedzieć o Kacprze Potulskim, chociaż on w młodzieżówce nie grał tak często. Ale dlaczego trener Urban wziął z młodzieżówki Abramowicza i Regułę, by popatrzyli z ławki rezerwowych, jak grają ich koledzy z seniorskiej reprezentacji – tego nie rozumiem.

To znaczy, rozumiem, jaki priorytet ma reprezentacja A i że to ona powinna być najważniejsza, ale branie dość ważnego zawodnika z talii Brzęczka, jakim jest niewątpliwie Reguła, tylko po to, żeby go w żaden sposób nie wykorzystać, nie zobaczyć, jak gra i jak się sprawdzi na tle mocniejszych fizycznie zawodników, to – delikatnie mówiąc – nieporozumienie. A można by zrobić tak, jak zrobił to trener Niemiec, który powołał jednego z zawodników młodzieżówki na dwa pierwsze mecze, po to by po nich odesłać go do swojego rocznika – zobaczymy, czy z Regułą będzie podobnie, bo w kuluarach mówiło się o takiej możliwości.

Kadra Brzęczka ma sporo nowych zawodników – jest Dariusz Stalmach, który już 5 (!) lat temu grał w Ekstraklasie, potem przeniósł się do Milanu, gdzie nie przebił się do dorosłej drużyny, i powoli odbudowuje się w Niemczech: najpierw w Magdeburgu, teraz w Werderze.

Jest Maxi Oyedele, który miał okazję zadebiutować już w pierwszej reprezentacji, chociaż w obecnych rozgrywkach nie dostał nawet minuty.

Jest Bartek Mazurek, który robi prawdziwą furorę w Austrii, i niektórzy, w tym ja, spodziewali się, że dostanie szansę w pierwszej reprezentacji.

Kolejnym ofensywnym graczem jest Jakub Żewłakow – syn Michała Żewłakowa, który mozolnie przepycha się do rotacji Marka Papszuna, ale dzięki temu wiem, że z pewnością nie zapomni o założeniach taktycznych.

Mamy Brighta Ede, który niemal od razu wszedł do podstawowego składu Deportivo La Coruña, tyle że po 3 meczach usiadł na ławce, by znowu zagrać 90 minut. Jestem ciekaw jego postawy.

Jest też lewy obrońca Wisły Kraków – Kuba Krzyżanowski – uczestnik mistrzostw świata do lat 17 w Indonezji w 2023 roku, który gra solidnie w Ekstraklasie.

A jak będzie? Okaże się dzisiaj o godzinie 18:00. Transmisja w TVP Sport od 17:55.