Najlepszy piłkarz wśród aktorów - Marian Łącz.

Gdybym zadał wam pytanie, który z piłkarzy zasługuje na miano największego aktora, zapewne wielu z was szybko odpowiedziałoby: Neymar. Ktoś pewnie wskazałby Busquetsa, inni Luisa Suareza, Cristiano Ronaldo, Robbena, a z wcześniejszych lat to Rivaldo, czy mojego ulubieńca, J‭ürgena Klinsmanna, który miał nawet "cieszynkę" po strzeleniu gola nawiązującą do jego częstego upadania.

Gdyby jednak odwrócić pytanie i zapytać, który z aktorów był najlepszym piłkarzem – tu odpowiedź mogłaby być tylko jedna.

Chociaż jest wielu piłkarzy, którzy odnosili większe, czy mniejsze sukcesy w rolach filmowych, to byli oni przede wszystkim zatrudniani tam ze względu na to, jakie osiągnięcia mieli w piłce nożnej.

Pele, Kazimierz Deyna, Paul van Himst, Osvaldo Ardiles, czy Bobby Moore zagrali piłkarzy w filmie "Ucieczka do Zwycięstwa", głównie dlatego, że byli świetnymi piłkarzami. Vinnie Jones – brutal z Anglii z przełomu lat 80. i 90. - zagrał w filmach, bo miał aparycję bandyty i znajomości z lat młodzieńczych z uznanym wówczas aktorem Jasonem Stathamem. Było oczywiście mnóstwo zawodników, którzy grali epizodyczne role samych siebie, dlatego, bo są znani. Eric Cantona i jego artystyczna dusza pokazuje, że niekoniecznie tylko zasługi piłkarskie się liczą, ale tylko jeden grę w piłkę łączył z występami w teatrze. A gdy tylko piłka nożna zaczęła bardziej kolidować mu z pracą.... rzucił piłkę nożną, mimo że był reprezentantem kraju.

Czy był dobrym piłkarzem? Skoro grał w reprezentacji, to musiał prezentować odpowiednio wysokie umiejętności. Co prawda rozegrał z orzełkiem na piersi zaledwie trzy spotkania, miał jednak okazje mierzyć się ze Złotą Jedenastką węgierską w 1950 roku i  nawet asystował przy jednej bramce Cieślika.

Marian Łącz urodził się w Rzeszowie 5 grudnia 1921 roku, nic dziwnego więc, że pierwsze piłkarskie kroki stawiał w tamtejszej Resovii. Wybuch wojny i późniejsza okupacja sprawiły, że wszystkie rozgrywki zostały zawieszone. Zanim wojna się skończyła, grał w Sokole Rzeszów podczas tajnych spotkań. Po wojnie reprezentował barwy Baltii Gdańsk, a gdy ta zmieniła nazwę na Lechia, przeniósł się do Łodzi, by móc tam studiować w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej. W Łodzi, grał również we Włókniarzu Łódź, a w ciągu czterech lat tam spędzonych zdobył 55 bramek w 63 meczach, raz zostając nawet drugim strzelcem ówczesnej 1 ligi. Już wówczas łączył pracę aktora z występami na boisku. W roku 1950 przeniósł się do Warszawy, do Teatru Polskiego i jednocześnie do Polonii Warszawa, która stadion miała niedaleko miejsca pracy. Tam, grał przez sześć lat zaliczając z Polonią Warszawa spadek najpierw z pierwszej ligi do drugiej w 1952 roku, a następnie spadek do trzeciej ligi w roku 1954, chociaż częściej jego popisy można było oglądać na deskach teatru, niż piłkarskich boiskach.

Pewnie wielu z Was zapyta samego siebie, jak wyglądał bohater artykułu.

Tutaj chyba najbardziej kultowa scena, w której wystąpił, z filmu „Co mi zrobisz jak mnie złapiesz”. To nie on wygłasza ten pean pochwalny na dojazdy do pracy (robi to pan Józef Nalberczak), jednak bez niego scena ta dużo by traciła. 

A inne role, z których można go znać?

"Janosik", jako kompan Janosika - Słowak.

"Alternatywy 4" - kolega Balcerka, Władysław Matraszak